Violetta keek door het raam van de zwarte BMW, voor haar ogen flitsten bomen voorbij. Groene en bruine kleuren, maar de meeste bomen waren hun bladeren al verloren. Het pad waar ze met de auto overheen reden was stoffig en rustig. Er waren geen andere auto's te zien, maar dat verbaasde Violetta niks. Niemand zou op dit pad rijden, niemand had daar een reden toe. Maar haar ouders vonden het nodig haar hier heen te sturen. Ze draaide zich om, om door het achterraam te kijken. Hoe harder de auto reed, hoe hoger de stofwolken werden die de achterbanden veroorzaakten. "Hoelang nog?" Violetta beet op haar onderlip en keek op haar horloge.
"Een paar minuten." Antwoordde haar moeder stug terwijl ze haar handen aan het stuur hield en zich focuste op de weg.
"Daar heb ik veel aan." Mompelde Violetta zo zacht dat niemand het kon verstaan en rolde haar ogen vol ergernis. Waarom moesten haar ouders soms zo moeilijk doen? Waarom was normaal antwoord geven te veel gevraagd. De reis leek eeuwen te duren, haar zus naast haar kijkt haar ouders ook niet aan. Ook zij moet even met haar ogen rollen om het antwoord dat hen werd gegeven. Beide waren ze het eens met elkaar, dit zouden ze hun ouders nooit vergeven.
Na een tijdje waren ze er eindelijk. Vol ongeloof staarde Violetta naar de parkeerplaats waar een aantal goedkope, kapotte en lelijke auto's stonden. "Is het hier?" Vroeg ze bitter en keek vol afschuw naar buiten.
"Ja." Zei haar vader nors die naast haar moeder zat, blijkbaar niet in een beter humeur dan hun moeder. Hij opende het portier van de auto en liep naar de achterbak. Violetta stapte de auto uit, haar Jeffrey Campbell schoenen maakte veel geluid op de stenen onder haar. Ze keek de brandende zon in, toen naar haar vader die een roze koffer neerzette bij Violetta en daarna de koffer van die van haar zus Adamaris. Violetta wierp haar zus de; Oké dit is afschuwelijk, hoe gaan we dit overleven"-blik toe en pakte toen het handvat van haar roze koffer. Ze rolde het achter haar aan en liep naar haar moeder toe.
"Veel plezier, laten jullie wat van je horen?" Vroeg hun moeder nog. Violetta knikte en omhelsde haar moeder. "Ik houd van je." Zei haar moeder en drukte een kus op haar wang. Waar kwam deze liefde opeens vandaan? Was het eerste was in haar , maar ze dacht er verder niet te veel over na. Haar moeders klonk nog steeds stug, maar Violetta wist dat haar ouders altijd zo waren geweest. Niet veel aan te veranderen, bedacht ze zich toen en keek haar moeder toen aan.
Violetta knikte even. "Ik ook van jou." Zei ze en glimlachte flauw. Ze liep naar haar vader en zei hem ook gedag. Hij glimlachte naar haar en aaide over haar roodgeverfde haren.