*Libby's POV*
Naglalakad-lakad ako ng pabalik-balik sa pinto, awaiting his arrival. I twirled my hair around my finger nervously.
Paano kung malaman ni Ninong Ramon ang nangyari? Magagalit kaya siya sakin?
At kaanu-ano niya si Daniel?
Paikot-ikot pa rin ako sa tapat ng pinto with multiple thoughts running through my head nang magsalita si Superstar.
"Pwede ba tigilan mo na yang paikot-ikot mo diyan?! Nahihilo ako sayo ehh!"
I stopped and faced him. "Ahh, sorry." i replied.
Ginawa niya na naman yung ginagawa niya kanina pa, looking into my eyes and my finger intertwined with my hair.
Pagtingin ko sa kanya, bigla niya na lang iniwas ang tingin niya.
"A-ahh, it's okay." sabi naman niya.
I furrowed my eyebrows. Anong nangyayari sa kanya?
I was interrupted with my thoughts nang tumunog ang doorbell.
Umikil ang bakal ng gate and it revealed a man in his fifties, medyo paputi na ang buhok, nakasuot ng three-piece suit and smiling.
"Ninong Ramon." "Tito Ramon." sabay naming sabi ni Daniel.
I turned to him but he only looked away. I shrugged and walked up to Ninong.
I hugged him and smiled. "Ninong Ramon! How are you?"
He smiled. "Ikaw ang dapat kong tanungin niyan, Alivia. It's been a while. Bakit ka nga ba napabalik dito sa Pilipinas?"
My smile faltered. Hindi pa nga pala niya alam. I sighed. Nginitian ko na lang uli siya.
"Ninong, let's talk about it next time, alright?"
He only looked at me and nodded.
"Hello? Naaalala niyo pa ko? Yoohoo." sabat naman ni Daniel.
Ninong cleared his throat. "Ahh, oo nga pala. Daniel, anong nangyari sayo?! Bakit nagkaganyan ang ulo mo?" he asked him.
Napatingin lang siya sakin with an evil glare. I only bowed my head. Alam ko namang kasalanan ko kung bakit nangyari yan sa ulo niya.
"Kasalanan nitong babaeng to." he replied smugly.
Napataas ulit ang ulo ko sa kanya. "It was an accident, okay?! Akala ko akyat-bahay gang ka ehh. I already said sorry."
He just glared at me again and huffed. "Kasalanan mo pa rin! You're so stupid, paanong bigla ka na lang nanghahampas ng vase sa tao?"
Nag-init ang ulo ko sa sinabi niya. "You're right, I am stupid. STUPID FOR HELPING YOU!"
This isn't like me. Hindi ako ganito. Bihira tumaas ang boses ko at hindi naman ako mabilis magalit, but with him it's absolutely different.
Napaka-arogante niya. Nakaka-asar. Nagsalita uli si Ninong Ramon.
"Libby, darling. Bakit hindi ikaw ang magkwento sakin? Kapag si Daniel ang nagkwento ehh overexaggerated at malamang kasinungalingan ang ikekwento niyan."
I sighed but nodded.
Kwinento ko sa kanya ang lahat, mula sa pagkagising ko hanggang sa pagkapalo ko sa ulo ni Daniel. It was pretty awkward pero, naiintindihan naman ni Ninong.
I breathed. "Ninong I really am sorry. Hindi ko naman sinasadya. It was an accident."
He nodded and spoke. "It's alright dear. Alam naman namin yun."
But Daniel spoke again. "Pero sakin it's not alright! Muntik niya kong mapatay! She's crazy!"
He turned to him. "That is enough Daniel! Tama na! Alam nating dalawa na hindi niya sinasadya ang nangyari! Kumuha pa siya ng doktor to help you so shut up!" sigaw ni Ninong.
He looked stunned but pouted. Napaupo na lang siya at nanahimik.
I sighed. "Look, I really am sorry." I told him with all sincerity.
Napatingin siya sakin, ganun na naman yung ginagawa niya. Hindi niya na naman ako tinitignan sa mata, he just sighed and nodded. "Whatever."
I smiled a bit dahil napatawad niya na ko. Ninong Ramon held my shoulder.
"Libby, umupo na muna tayo saglit. May kailangan tayong pag-usapan."
Tumango ako and we sat down. Nakaupo si Daniel sa isang cushion sa gilid at kami sa sofa naman ni Ninong Ramon.
He took a deep breath and spoke. "Libby, siguro naman sa ngayon alam mo na si Daniel ay isang artista dito sa pilipinas, and a very famous one at that."
Tumango lang ako. Bakit ako ang kinakausap niya tungkol dito?
"And his reputation, dahil sa mga ginagawa niya for the past few months, ay medyo nalalamatan."
Daniel smirked and scoffed loudly. Napatingin lang si Ninong sa kanya pero bumalik uli sa akin.
"Ano naman pong kinalaman ko dito, Ninong?"
He sighed. "He's on vacation, pero ang hotel na pina-book ko para sa kanya ay na-hunting na ng mga fans niya. Grabe ang fans niya these days, parang mga asong may rabies. Ang babagsik."
I chuckled a bit at that. He spoke again. "And that's what brings me this conclusion. Libby, pwede mo bang bigyan si Ninong ng maliit na maliit na pabor?"
I smiled. "Ano naman po yun?"
"Please let Daniel stay here for a few weeks."
My eyes widened. Ano daw? Si Daniel? Titira dito? For a few weeks?!
Bago pa ko magsalita, Daniel stood up and spoke. "What?! Anong ibig mong sabihin, Tito?! No, no way!"
Napatayo rin ako. I shook my head. "Tito, he can't stand me! Isa pa, hindi ba siya pwede sa ibang hotel na lang?!"
He huffed and stood up. "I am so sorry, Alivia. Hindi kasi pwedeng lumabas si Daniel sa ngayon. Pinaghahahanap pa rin siya ng fans at paparazzi. Alam na nilang lahat na nasa Palawan siya, pero hindi alam ni isa sa kanila ang secret villa na to ng family niyo."
It all made sense. Kaya dito tinatago si Daniel dahil sa fans at paparazzi niya.
He spoke again. "Walang gagambala sa kanya dito. Your place is safe territory. Please, Alivia. Anak, I'm really sorry for all the trouble pero wala na akong ibang choice." he said, his voice sad and pleading.
I sighed. Hindi ko mahihindian si Ninong Ramon. He's been such a good person to me and my family. Marami nang pinagsamahan ang mga pamilya namin at maliit na bagay lang ang pagtira ni Daniel dito panandalian.
I pat his shoulder. "Okay. Sige po, payag na ko."
I can't believe I said that. Kami, ni Daniel, titira sa iisang bahay?!
Baka masira ang bubong nito.
But I can't get mad at him. He's in this situation dahil sakin. Dapat mabait ako sa kanya. Malaki ang atraso ko sa kanya ehh.
"WHAT?! PUMAPAYAG KA?! For God's sake, wala man lang nagtanong kung anong gusto ko?!" he yelled out loud.
Napatingin kami sa kanya and I shot him a sympathetic look. Alam ko hindi niya gusto ang mga pangyayari at naiipit din siya.
"Please, Daniel. Can you calm down? Hindi yan makakabuti sa kalagayan mo." I said.
Napatingin siya sakin ng nanlilisik ang mata. Dinuro niya ko. "Don't you dare tell me what to do! I hate both of you!"
He stormed off at lumabas. Narinig namin ang malakas na kalabog ng pinto and I winced.
"Please Alivia, pagtiisan mo na lang siya. I know he seems a little bit off, pero mabait siya. Marami lang siyang pinagdadaanan." Ninong piped. Yung tingin sa mata niya na parang naaawa para kay Daniel.
I spoke again. "It's alright, Ninong. Maliit na pabor lang to kumpara sa kabaitan mo sakin."
He smiled and I beamed at him. He pulled me in for a hug.
"Thank you so much, Alivia."
I smiled again. "It's my pleasure to help, Ninong."
a/n: HEEEEY! :)))
COMMENT PLEASE? AND VOTE? :)))
Waddyathink? Spread the word for me you cupcakes! Thanksalotsies!