"Uhm, zou je het heel erg vinden moesten we nog even wachten met het aan je ouders te vertellen?" vraag ik voorzichtig en stilletjes, bang voor zijn reactie. "Uh, nee, maar waarom ben je zo opeens van gedacht verandert? Ik dacht dat je het ook leuk vond dat we het aan mijn ouders gingen verkondigen." Zegt hij. Hij probeert het op een zo normaal mogelijke toon te zeggen, maar ik zie in zijn ogen dat hij erg teleurgesteld is. Ik vind het zo erg! Liefst van al zou ik nu in zijn armen willen vliegen en hem vertellen dat ik het geweldig zou vinden dat we het aan zijn ouders zouden vertellen, maar dat kan niet. "Ja, ik wou het ook graag, maar nu voel ik me opeens zo onzeker en ik heb het gevoel dat ik nog niet klaar voor ben." lieg ik. En geloof me, het voelt echt niet goed om te liegen tegen Koen. Maar ik kan nu niet anders. Ik kan de waarheid niet tegen hem vertellen. Dan loopt hij gevaar! En dat wil ik al helemaal niet! Ik moet gewoon tegen alles en iedereen zwijgen en dan gebeurd er niets. Zo simpel is het! Oké, nu maak ik mezelf iets wijs. Koen achterlaten kan ik niet en zolang ik dat niet doe, loopt hij nog steeds gevaar. Dus zo simpel is het toch niet. Maar misschien laat ze me wel met rust? Ik kan het alleen maar hopen, toch? "Je vindt het toch niet te erg, hè?" vraag ik met een schuldgevoel. "Nee, ik begrijp je wel. Trek het je maar niet aan." Zegt hij met een zwakke glimlach. Volgens mij is het zelfs een gemaakte glimlach. Ik weet dat hij zo teleurgesteld is! En ik vind het zo erg voor hem! Maar ik kan echt niet anders! anders had ik dat al lang gedaan, geloof mij! "Dankje!" zeg ik met een glimlach en geef Koen een kus. Na de kus kijk ik hem aan en zie een glimlach op zijn gezicht. Deze keer is hij wél echt. Of ja, dat denk ik toch. Maar ik zie aan Koen wanneer hij echt blij is en wanneer niet. Ik kijk hem nog even aan terwijl ik ook naar hem glimlach en zeg dan: "Wat moest jij hebben om te drinken?" "Geef mij maar een colaatje!" zegt hij al een stuk blijer als daarnet. Ik ga twee cola's halen in de keuken en ga dan terug naar Koen. Lachend kijkt hij me aan als ik terug kom uit de keuken. "Wat is er?" Vraag ik met een glimlach. "Niets, buiten dat ik je graag zie!" zegt hij lief. "Ooh! Maar ik zie jou ook graag, Koentje!" zeg ik vertederd en met een brede glimlach, dat bewijst dat ik het echt meen. Ik zet de cola's weg en buig me over Koen heen. Ik geef hem een lange liefdevolle kus. "Gaan we naar bed? Ik begin precies een beetje moe te worden." Zegt Koenondeugend. Ik heb dan ook al snel door waar hij naartoe wil. En ik kan niet ontkennen dat ik het ook wil. Koen staat op uit de zetel. Al kussend gaan we naar boven. Terwijl is Koen al aan het prutsen aan de knoopjes van mijn polo. De rest van onze kleren liggen dan ook al snel verspreid in de slaapkamer. Op dat moment vergeet ik al mijn zorgen. Gewoon alleen Koen en ik. Meer moet dat voor mij ook niet zijn.
Stilaan open ik mijn ogen. Ik lig op Koen zijn borstkas. Ik zou hier eeuwig kunnen blijven liggen! "Goeiemorgen, schoonheid!" zegt Koen zachtjes terwijl hij zachtjes over mijn rug wrijft. Ik draai mijn hoofd naar Koen en zien hoe hij mij verliefd aankijkt met een grote smile op zijn gezicht. In plaats van te antwoorden, geef ik Koen een zachte, maar lange kus op zijn lippen. Koen legt zijn armen om mij heen en ik ga nog dichter bij hem liggen. Zo blijven nog enkele minuten in stilte liggen. Beide genoten we van de stilte. Gewoon rustig aan niets denken en genieten. Dat heb ik soms echt nodig. dan komt ineens de het nieuws op de radio tussen ons rustig momentje in. Snel druk op de knop van wekkerradio. Dan voel ik hoe twee armen me omarmen. Al snel lig ik terug dicht tegen Koen aan. "Koentje, ik vind het geweldig om jouw armen te liggen, hè, maar ik denk toch dat het stilletjes aan tijd wordt om op te staan. Straks komen we nog te laat." Zeg ik. Koen drukt nog snel een kus op mijn lippen en laat me dan, duidelijk met tegenzin, los. Ik stap, ook met tegenzin, uit bed. Vlak voor ik de kamer uitstap, zeg ik tegen Koen: "Ga jij eerst douchen? Dan zet ik terwijl het ontbijt al klaar." Ik zie hem vermoeid knikken. Als ik in de keuken aankom, hoor ik het water van de douche lopen. Dat wil zeggen dat Koen gaat douchen. Terwijl ik een liedje neurie, zet ik de tafel klaar. Opeens hoor ik mijn gsm afgaan, ten teken dat ik een berichtje heb. Ik ga naar het aanrecht en haal mijn gsm uit de oplader. Dan kijk ik op het scherm. Een bericht van... Elke! Ik was net vergeten dat ze bestond. Oké, ja, misschien niet vergeten, mar ik had er sinds gisterenavond niet meer aan gedacht. Ik opende het berichtje.
Jij kan precies niet goed luister he! Ik weet wel wat jullie doen! En ik heb het je verboden! Of ben je dat vergeten? Ik hoop voor jou van niet, want dan kan het wel eens heel slecht aflopen! En dat wil je toch niet?
Angstig leg ik mijn gsm weg en kijk loop naar de living. Ik kijk door het raam. Niemand. Hoe kan ze mij zien? En hoe weet ze dat Koen en ik vannacht...? Dit vind ik echt eng. Er prikken enkele tranen in mijn ogen, klaar om naar buiten te komen. Dan hoor ik dat Koen eraan komt. Snel loop ik terug naar de keuken en wrijf nog eens door mij ogen. Koen komt de keuken binnen. "Hey, schat!" zegt hij met een brede glimlach. "Hey!" zeg ik, hopend dat hij niets door heeft van wat er daarnet gebeurd is.