Rigene's POV
Itay! Happy birthadayyyyy!!!!!! pagbati ko sa aking ama..:) natutuwa talaga akong sa aking tatay na umabot pa siya sa edad na ganito. kahit may kaya lang kami hindi parin kami nawalan ng biyaya tulad ng ganito. kaya ako ay nagpapasalamat sa Diyos sa binagay niyang biyaya sa aking pamilya.
By the way ako po pala. Si Princess Rigene Cena walong taong gulang pa.
Oiiiii tay! matanda ka na ahhh.. :) sabi ng twin brother ko si Prince Eric Cena.
wag na kayo magtaka. dahil gusto kasi ng itay namin na prince at princess ang itrato sa amin.:) heheheheXD
Hay nako ang mga anak ko talaga! sobra talaga sweet.. hahahaXD
ano ka naman tay. wala lang yun love kanim ehhh!! sabi ng kaptid ko.
tama po yan tay.. heto gift namin sa iyo! sana magustohan ninyo. hahahahahaXD
mga anak ko talaga nag abala pa kayo.. :) okay lang sakin kung walang regalo ang importante competo tayong apt ng nanay mo.:)
Oo mahal. hindi tayo magkahiwalay.<3
Ahmmmm.. by the way si tatay po ay 41 nahh pala.. matagal kasi sila nag pakasal ng nanay ko dahil hindi gusto ni lolo na ipakasal si nanay ni tatay dahil bata pa sila at wala pang trabaho nuon. kapanahunan nila. kaya nag hintay sila ng matagal na panahon.
Pero sa awa ng Diyos ay kinasal talaga sila..
Aking mga mahal luto na ang handa natin.:) tawag ng aming ina.
Opo ma. susunod na kami..
habang kumain kami at nagtatawanan. hindi namin na malayan na may dinaramdam na pala ang aming ama.
tay! na pano ka?? are u alright?? sigaw ng aking kapatid.
hindi ko po tagap ang ng yari sa tatay ko. hindi ko alam kung ano ang gagawin. shock na shock talaga ako sa pangyayari. Hindi ko tangap sa mura kung edad ng yari to sa akin.
Nak! tumawag kana ng ambulance! dali! bilisan mo! sigaw ng nanay ko.
Huh?? ano nay??
tumawag ka ng ambulance dali!
Hindi kuna talaga ang dapat gawin. iyak lang ako ng iyak. pero dali-dali ko kinuha ang cp ko. para tumawag ng ambulance.
kaya sa pagdating sa ambulance. at ihatid na si tatay sa hospital. wala parin ako sa sarili ko. hindi kaya ma tangap sa utak ko ang ng yari sa aking tatay. sumama nalang ako at wala parin ako sa sarili ko at umiyak pa din. habang tinignan ko ang aking kapatid mukhang shock din siya sa pangyayari. pero kalmado parin siya. pero ang nanay ko ay kita talaga sa mukha niya ang pangamba at takot na mawala ang tatay ko.
Habang nasa hospital. I try to calm my self but I cant. mukha yata na pansin ito ng kapatid ko. kaya niya ko nilapitan.
Sis. okay kalang? maging okay lang si tatay..
He hug me tight. but I continue crying in his shoulder..
pero nung calm na ako nakita ko yung sad face ng nanay ko.
Ma? okay na ba si tatay? okay ka lang?
Hindi kasi. ahmmmmmm pano ba to sasabihin. wag kayong mabigla huh?
kasiiiiiiii
KASI ANO NAY!!! sigaw ko
Patay na ang tatay niyo:( then biglang umiyak si nanay.
I rush and hug her. and umiyak na din ako.
hindi ko talaga matangap ang mga pangyayari. kasi naman ang bilis lang. kanina ang saya pa namin tapos bigla lang naging ganito. ang sakit talaga kasii ehh!
In the next day. inilabas na ang bangkay ng tatay ko sa hospital. nabayaran na din ang bill ni nanay. dumeretso kaagad kami sa aming bahay. hangang ngayon iyak parin ako ng iyak pati na rin si nanay. then ang twin ko tulala parin walang ganang ma buhay.
when sinubukan kung sumilip sa kabaong ng tatay ko. napa iiyak ako. tapos biglang tumakbo si nanay papunta sa akin tapos hinarangan niya ako.
bakit po nay? bawal bang makita ko ang aking tatay!! sigaw ko sa kanya.
hindi anak. pero bawal mapatakan ng luha ang kabaong ng tatay mo. kasi hindi ma tahimik ang kaluluha niya dahil umiiyak ka tapos ma patakan ng luha ang kabaong ng tatay mo ayon yan sa mga nakakatanda.
O-po nayy.:( umupo nalang ako sa gilid.
tapos na sigdatingan na ang aking mga auntie at pinsan para dumalaw. binati ko nalang sila tapos hindi na nagsasalita sa gilid.
na bigla lang ako na meron kumuha na pera si auntie tapos ipinahawak niya sa bangkay ni tatay. dahil sa curoius ako tinanong ko siya.
auntie?? ano po ang ginawa niyo??
wala lang to hija. pangpa swerte lang to dahil sabi nuon paghinawakan tong ng tatay mo swerte ito pera ito. kailangan hindi ito gastusin. na kuha mo ba?? explain ng auntie ko.
Oo auntie.. habang titiignan ko ang tatay ko. pinigilan ko ang sarili para wag umiyak dahil iyon ang bilin ng nanay ko.
nung malapit ng dumilim bigla akong na curiuos dahil maring mga mes ang hinanda nila. hindi ko alam na natuwa ba sila na nawala ang tatay ko.
kaya ko tinanong si nanay.
Nay? para saaan ang mga iyan??
Para ito sa sugal anak para ang lahat na dumalaw ay kailangan mag puyat kaya. ang sugal na ito ay nagtulong sa kanila hindi ma puyat at maka dalo sila sa misa gabie-gabie.
ahhhhh. okay po nay. nag okay nalang ako kahit wala akong alam sa sinabi niya.
Nung matapos na ang Isang linggong pagpadalaw ng tatay ko. inihatid na siya sa simbahan tapos ay pumunta na kami sa cemetery para ihatid na siya sa huli niyang hantongan. lahat kami aii na pa iyak sa na sapit. ang bata pa namin ni Eric para ma wala ng ama. Ang hirap kasi ma ulila sa ama tapos birthday pa niya kahapon. ang aga pa niya kinuha na siya ng Diyos.
nung pag uwi namin sa bahay. ay bigla nalang kami tinaponan nang abo..
ano ba iyan. pakin naman anong kasalanan namin. sabi ng kapatid ko.
mga anak. ganyan talaga iyan para. ang tatay mo ay hindi na sasama at makulong sa atin.
para pupunta na siya sa langit. sana maintindihan ninyo iyon.
ganun po ba nay?
Oo. Rigene ganun nga.
by the way sino ang gustong pumunta sa dagat magpatulong sana ko sa inyo. kung pwede lang ba??
ayoko dito nalang ako sa bahay. sabi ng twin bro ko.
Ikaw rigene gusto mo bang sumama??
opo Inay gusto ko.
cge bukas na tao aalis huh??
oo nay. nag oo nalang ako dahil sana mawala na ang sakit sa puso ko dulot ng pagkawalng aking itay.
Nuong nasa dagat na kami. hindi kami pumunta para maligo. kaya nagtaka ako sa nanay ko.
nay? anong sadya natin na hindi lang naman tayo maligo??
kasi anak itatapon lang natin ang abo ng tatay mo sa tubig para payapa na siya sa ibang mundo.
ganun ba yun nay??
oo anak. ahmmmmm masaya ka din ba ng wala na ang taty mo??
Hindi. bigla nalang akong na iyak.
huwag kang malungkot anak. hindi gusto natin ang nangyari kasi baka time na iyon ng tatay mo. kaya hindi iyan na pipigilan. gusto ba ng tatay mo na malungkot tayo??
Hindi:(
kaya huwag kana malungkot anaka huh??
okay nay.
magkalipas na ang mga araw. araw ay naging buwan. at buwan naging taon.
Na tutunan ko din tangapin ang mga pangyayari. kaya nag hilum na ag sugat sa puso ko.
WAKAS!!!