"............... sehunnnnnnnn "
"hyung........"
ဖုန္းထဲမွာၾကားလိုက္ရတဲ့ သူ႔ေခၚသံေလးက အားေဖ်ာ့ကာ ႏြမ္းလ်လြန္းေနခဲ့သည္။
"se ... sehunna ...."
"hyung ဖ်ားေသးတယ္ဆို။ ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဂရုမစိုက္ရတာလဲ hyung ရယ္။ တစ္ခုခုလိုရင္ kris ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါဆိုတာ ....... "
"kris ေျပာတာလား .... ငါဖ်ားတာ"
"အင္း ဟိုတစ္ေန႔က kris ဖုန္းဆက္မွ ......... "
"တူ .... တူ .... တူ"
ဒီတစ္ခါေတာ့ sehun ဘက္မွ ဖုန္းခ်သြားျခင္းမဟုတ္။ သူအရင္ ဖုန္းခ်လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ Kris နဲ႔ေတာင္ ပံုမွန္အဆက္အသြယ္ရွိေနတဲ့သူက သူ႔ဆီဖုန္းတစ္ခါေခၚဖို႔ ဘာလို႔ဒီေလာက္ခက္ခဲေနရတာလဲ။ သူေခၚလိုက္တိုင္း လူႀကီးမင္းနဲ႔သာတိုးေနေသာ ဖုန္းက Kris ဆက္ေတာ့ ရေနခဲ့သည္လား။
"အာာာာာာာာာာာာာာားးးးးးး"
Luhan အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္လိုက္သံနွင့္အတူ ဖုန္းေလးမွာ လႊင့္ထြက္သြားၿပီး အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္အိမ္လံုးရွိ ပစၥည္းမ်ားမွာလည္း ကဲြေၾကျခင္း အတိသို႔။
သန္းေခါင္ယံည ေမွာင္မိုက္ေနေသာ အခန္းအတြင္း ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေႂကြးေနေသာ အသံက ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာအတိျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။။
.......................................................
Luhan သင္တန္းဆင္းေသာ္လည္း အိမ္မျပန္ခ်င္ေသး။ တစ္ေနရာရာသို႔ ေလ်ွာက္သြားခ်င္ေနမိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မသြားလိုေသာေၾကာင့္
"kai"
"ဟုတ္ကဲ့ ..... hyung"
kai တစ္ေယာက္ သူပစၥည္းသိမ္းေနသည္ကို ၾကည့္ေနရာမွ သူေခၚလိုက္သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းထူးကာ မတ္တပ္ပါထရပ္ေလသည္။ တစ္ခါမွမေခၚဖူး၍ ထူးဆန္းကာ သူ႔ကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးနွင့္ ေငးၾကည့္ေနသည့္ ပံုစံက ခပ္ဆိုးဆိုး ခပ္ဂ်စ္ဂ်စ္ သူ႔ရုပ္ေလးနွင့္ နည္းနည္းမွ မလိုက္။
"ငါ အျပင္ေလ်ွာက္သြားမလို႔။ မင္းငါနဲ႔ လိုက္ခ်င္လား?"
"hmmmm ဗ်ာာာာ ......"
"ငါနဲ႔လိုက္မလားလို႔ ......"
"လိုက္မွာေပါ့ hung သာေခၚရင္ ဘယ္ ေနရာပဲ ......."
"အဲ့ဒါဆို လိုက္ခဲ့"
kai စကားပင္ မဆံုးေသး။ သူျဖတ္ေျပာလိုက္ကာ အိတ္ဆဲြ၍ ထြက္လာသျဖင့္ kai တစ္ေယာက္ ဝရုန္းသံုးကားနွင့္ သူ႔ပစၥည္းမ်ား အျမန္သိမ္းကာ သူ႔ေနာက္သို႔ ေျပးလိုက္လာရေလသည္။
"hyung ကလည္း နည္းနည္းေလးေတာင္ မေစာင့္ဘူး။"
"မလိုက္ခ်င္လို႔လား။ ရတယ္ေလ .... မလိုက္ခ်င္ရင္လည္း။"
"မဟုတ္ဘူး။ လိုက္မွာ .... လိုက္မွာ"
အေနာက္မွ ေျပးလိုက္လာေနေသာ kai တစ္ေယာက္ luhan မ်က္ႏွာေပၚ တစ္စကၠန္႔ ၏ ဆယ္ပံုတစ္ပံုေလာက္သာ ျဖတ္ေျပးသြားခဲ့ေသာ အၿပံဳးႏုႏုတစ္ခုကို မျမင္လိုက္ပါ။ သူအၿပံဳးေတြက kai ဆိုေသာ ေကာင္ေလးအတြက္ တဖန္ျပန္ေမြးဖြားလာခဲ့ျပီလား။
..........................................................
လမ္းေဘးရွိ ကားနွင့္ေရာင္းေနေသာ ဆိုင္ေလးတစ္ခုတြင္ luhan .... fish cake မ်ား တစ္ေခ်ာင္းၿပီး တစ္ေခ်ာင္း ပါးစပ္ထဲ အတင္းထိုးထည့္ကာ ပလုတ္ပေလာင္းနွင့္ စားေနေလသည္။ kai ကေတာ့ သူစားေနသည္ကိုပင္ တေမ့တေမာ ေငးၾကည့္ေနသျဖင့္ fish cake တစ္ေခ်ာင္းယူကာ kai ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္လိုက္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ဆက္စားေနလိုက္သည္။
အစကေတာ့ kai တစ္ေယာက္ fish cake ကို ယခုမွစားဖူးသလို မထိရက္မတို႔ရက္ျဖင့္ အနံ႔ခံလိုက္ လ်ွာျဖင့္လ်က္ၾကည့္လိုက္လုပ္ေနေသးသည္။ ၿပီးမွ သေဘာေခြ႕သြားပံုျဖင့္ ပါးစပ္ထဲ တစ္ဝက္ေလာက္ထိ ထိုးသြင္းကာ အားပါးတရ ငတ္ေလေတာ့သည္။ တစ္ေခ်ာင္းကုန္သြားေတာ့ လက္က ခ်က္ခ်င္း ေနာက္တစ္ေခ်ာင္း ထပ္ႏႈိက္ေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္ luhan ကားေပၚမွ အေဒၚႀကီးကို "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" ဟု ေျပာကာ ၿပံဳးၿပလိုက္ၿပီး kai လက္ကိုဆဲြကာ ပိုက္ဆံမရွင္းဘဲထေျပးေလေတာ့သည္။
Kai တစ္ေယာက္ကေတာ့ အူေၾကာင္ၾကားနွင့္ သူ႔ေနာက္မွ တန္းလန္းလန္းပါလာေလေတာ့သည္။ က်န္သည့္လက္တစ္ဖက္က fish cake ကို ကိုင္ထားေသးသည္။ အေဒၚႀကီးကေတာ့ ေအာ္ဟစ္ကာ က်န္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မည္သူမွ သူတို႔ေနာက္သို႔ လိုက္မလာသျဖင့္ luhan ေျပးေနရာမွ ရပ္လိုက္ေလသည္။
"ဘယ္သူမွလည္း လိုက္မဖမ္းၾကဘူး။ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ ....."
Kai တစ္ေယာက္ အသက္ရွဴသံကို ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း သူ႔ကိုျပန္ေျပာေလသည္။
"လိုက္လာလို႔ မိၿပီး ရဲစခန္းေရာက္သြားမွ နွစ္ေကာင္လံုး ဟုတ္ေပ့ျဖစ္ေနမယ္"
"မင္းမိဘေတြ လာထုတ္ခိုင္းေပါ့"
"ကြၽန္ေတာ့္ မိဘေတြ ဒီမွာ မရွိဘူး။ hyung ကလည္း တစ္ေကာင္ႂကြက္ဆိုေတာ့ အာမ လာခံေပးမယ့္သူ ဘယ္သူမွာရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေအာင္မယ္ေလး ဘုရား ... ဘုရား မိသြားလို႔ကေတာ့ အနည္းဆံုး ႏွစ္လပဲ။"
kai တစ္ေယာက္တည္း ေရ႐ြတ္သလို လုပ္ရင္း သူ႔ကိုေျပာေနသည္ကို ၾကည့္၍ luhan ရယ္ခ်င္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ......
"မင္းက ငါ တစ္ေကာင္ႂကြက္မွန္း ဘယ္လိုသိလဲ။ သင္တန္းမွာလည္း ငါ့အေၾကာင္း သိတဲ့လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။"
luhan ရုတ္တရက္ ေကာက္ေမးလိုက္သည့္ ေမးခြန္းေၾကာင့္ထင္ kai တစ္ေယာက္ မ်က္နွာအနည္းငယ္ပ်က္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ စကၠန္႔ပိုင္းေလးပင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ၿပံဳးလာၿပီး ..............
"hyung ပံုစံက ဒီေလာက္အထီးက်န္ေနမွန္သာ သိသာလြန္းတယ္ေလ ..... "
luhan ဘာမွ ထပ္မေမးေတာ့ပဲ လမ္းကိုသာ အာရုံစိုက္ေလ်ွာက္ရင္း သူ႔ကိုယ္ပိုင္အေတြးကမ႓ာထဲနစ္ေမ်ာသြားျပန္သည္။ kai ကေတာ့ luhan ကို အကဲခတ္ရင္း ေဘးမွ ေျဖးေျဖးခ်င္းေလ်ွာက္လာေလသည္။
.......................................................
ဟန္ျမစ္ေဘးရွိ လူျပတ္ေသာ တံတားေအာက္တြင္ Luhan နွင့္ kai ထိုင္ေနၾကသည္။ luhan ေရာက္ရာေပါက္ရာသို႔ ေလ်ွာက္ရင္း၊ kai က ေဘးမွ ကုပ္္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနွင့္ လိုက္ရင္းျဖင့္ ထိုေနရာသို႔ ေရာက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေရာက္ကတည္းက စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာၾကဘဲ ထိုသို႔ထိုင္ေနသည္မွာ နွစ္နာရီေလာက္ ရွိေတာ့မည္ ထင္သည္။ luhan က kai ဘက္သို႔ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ျမစ္ကိုပင္ ၾကည့္ေနရင္း စကားစေလသည္။
"kai မင္းအေၾကာင္း ငါ့ကိုေျပာျပ။"
"hmmmmn?"
luhan စကားသံၾကားၿပီး kai တစ္ေယာက္ အိပ္မက္မက္ေနရာမွ အသိျပန္ဝင္လာသလို ေယာင္တီးေယာင္နျဖင့္
"ကြၽန္ .... ကြၽန္ေတာ့အေၾကာင္း?"
"အင္း .... "
"ကြၽန္ေတာ့္မိဘေတြက စေကာ့တလန္မွာ ဝိုင္ခ်က္တဲ့ လုပ္ငန္းလုပ္တာ။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း စေကာ့တလန္မွာပဲ ေမြးတာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုးရီးယားမွာ အဘိုး အဘြားေတြရွိေသးေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ကိုးရီးယား ကို တစ္နွစ္တစ္ခါလာလည္ျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ အဘိုးနဲ႔ အဘြားလည္း ဆံုးသြားပါၿပီ။"
"အမ္ .... ဒါပဲလား"
"ဘာက်န္ေသးလို႔လဲ"
"မင္းေက်ာင္းတက္တာတို႔ .... အခု ကိုးရီးယား မွာ ဘာလာလုပ္တာလဲ တို႔ေပါ့"
"ေအာ္ ေက်ာင္းက စေကာ့တလန္မွာပဲေနခဲ့တာ။ ေကာလိပ္ကိုေတာ့ half-schorlar နဲ႔ LSE မွာ တက္တယ္ အခုဆို ယနွစ္ေရာက္ၿပီ။
LSE? Sehun လည္း အခု LSE မွာ တက္ေနတာပဲ။
"ေက်ာင္းဖြင့္ေနတုန္းႀကီး မဟုတ္ဘူးလား အခုက။ ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ။"
"အင္း .... နည္းနည္း ျပႆနာေလးေတြရွိလို႔ ေက်ာင္းတစ္နွစ္နားလိုက္တာ။ အေဖနဲ႔ အေမဆီလည္း မျပန္ခ်င္တာနဲ႔ ကိုးရီယားလာခဲ့တာ။ ဒီမွာ အဘိုးနဲ႔ အဘြားက်န္ခဲ့တဲ့ တိုက္ခန္းလည္းရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ လုပ္ေပးထားခဲ့တဲ့ ဘဏ္စာအုပ္လည္း ရွိတယ္ေလ"
"ဘဝေတြမ်ား ကြာလိုက္တာ"
"hmmmn ဘာ ... ဘာကိုလဲ"
"ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔မင္း ...... hmmm ထားလိုက္ပါေတာ့။"
Sehun အေၾကာင္း ေမးမလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေသးေသာ္လည္း အခုမွေတြ႕ေသာ သူတစ္ေယာက္အား ေမးဖို႔ မဝံ့မရဲျဖစ္ေနသလို။ ထို႔အျပင္ "hyung နဲ႔ sehun နဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သတ္ေနတာလဲ" ေမးလာလ်ွင္လည္း ေပးရန္အေျဖသူ႔မွာ မရွိေတာ့။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ sehun နွင့္ သူ၏ ပတ္သတ္မႈကို စတင္ ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့ေနၿပီ မဟုတ္လား။
"မင္းေရကူးတတ္လား"
"ကူး ... အင္း ... မကူး .... မကူးတတ္ပါဘူး .... ဘာလို႔လဲ"
luhan ဘာမွ ျပန္မေျဖဘဲ တစ္မိနစ္၏ ဆယ္ပံု တစ္ပံုပင္ မရွိေသာ စကၠန္႔အပိုင္းအျခား ေလးတြင္ေရထဲ ေျပးဆင္းသြားလိုက္သည္။
ေအးစက္ေနေသာ သိပ္သည္းဆႀကီးသည့္ ျမစ္ေရထုက သူ႔အားဆီးႀကိဳေနသည္။ ေရမကူးတတ္သူ တစ္ေယာက္သည္ ေရထဲတြင္ မည္သို႔ ကိုယ္ကိုေဖာ့ကာ ေနရမည္ကို နားလည္မည္ မဟုတ္သလို အသက္ရွဴေအာင့္၍ ၾကာၾကာလည္း ေနႏိုင္လိမ့္မည္လည္း မဟုတ္ပါ။
ျမစ္ေရက သူ႔အား ေရနက္ပိုင္းသို႔ တစတစဆဲြခ်ေနသည္။ အသက္ရွဴရန္ႀကိဳးစားလိုက္ေသာ တဒဂၤ၌ နားေခါင္းထဲ ပါးစပ္ထဲ နားထဲသို႔ ေရမ်ားက အလုအယက္တိုးဝင္လာၾကသည္။ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ အသက္ရွဴပိုပိုၾကပ္ကာ တစ္ကိုယ္လံုးေလးလံလာသည္။
မ်က္ခြံမ်ားက ႀကိမ္းစပ္၍ ဖြင့္ရန္ခက္ခဲလာၿပီး တျဖည္းျဖည္းနွင့္ အေမွာင္ထုကသာ ႀကီးစိုးလာသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူတကယ္ ေသရေတာ့မည္ဟု ထင္လိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူ႔အာရုံထဲတြင္ ေပၚလာေသာ sehun မ်က္နွာက ၿပံဳးရယ္ျခင္း ကင္းမဲ့ေနခဲ့သည္။
...................................................................
အျဖဴေရာင္ ေလဟာျပင္ႀကီးထဲတြင္ သူတစတစ လႊင့္ေျမာေနရာမွ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ေအးစက္ေသာ ေလထုအထိအေတြ႕ကိုခံစားလာရသည္။ သူ႔ေက်ာျပင္မွ မာေက်ာကာ ေအးစက္ေနသည္ကိုလည္း ခံစားေနရသည္။ ထိုနည္းတူ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးမွာလည္း ေအးစက္ကာ တုန္ယင္ေနသည္ဟု သူထင္သည္။
သို႔ေသာ္ သူ႔နႈတ္ခမ္းသား တစ္စံုမွာ ပူေႏြးျပည့္က်ပ္ေနသလို။ မ်က္လံုးမ်ားကို အားယူကာ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာ အညိဳေရာင္မ်က္ဝန္းတစ္စံုနွင့္ ရင္ဆိုင္လိုက္ရသည္။ သူခ်က္ခ်င္းပင္ တြန္းဖယ္ကာ ထထိုင္လိုက္သည္။
"အဟြတ္ .... အဟြတ္" ဆိုေသာ ေခ်ာင္းဆိုးသံႏွင့္ ေရပူတစ္ခ်ဳိ႕ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွ စီးက်လာသည္။
"မင္းေျပာေတာ့ ေရမကူးတတ္ဘူးဆို"
"အဲ့ ... အဲ့ဒါ ကြၽန္ေတာ္ေရကူးတတ္တယ္ ေျပာလိုက္ရင္ hyung ကြၽန္ေတာ့္ ကြယ္ရာေရာက္မွ တစ္ခုခု သြားလုပ္ေနမွာ စိုးလို႔ပါ။"
luhan စကားျပန္မေျပာႏိုင္ခင္မွာပင္ လည္ေခ်ာင္းထဲမွ သီးကာ တဟြတ္ဟြတ္နွင့္ ေရမ်ားအန္ခ်ခ်င္လာျပန္သည္။
"hyung ရရဲ႕လား" ဆိုကာ Kai တစ္ေယာက္ သူ႔ေက်ာကုန္းကို ခပ္ဖြဖြေလးထုေပးေနသည္။ သူလက္ကာၿပလိုက္ၿပီး သူ႔ရင္ကို သူထုကာ ေရအခ်ဳိ႕ထပ္အန္လိုက္သည္။ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားေသာ္လည္း သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးမွာ အားမရွိသလို ေပ်ာ့ေခြယိုင္ေနသည္။
Kai က ကုန္းပိုးကာ သူ႔အိမ္ေခၚသြားမည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း luhan သူ႔အိမ္ကိုပင္ ျပန္ပို႔ေပးရန္ေျပာလိုက္မိသည္။ သူ kai အိမ္လိုက္သြား ရေလာက္ေအာင္ သတၱိမေမြးႏိုင္ေသးပါ။
သူေျပာသည့္ အိပ္လိပ္စာ အတိုင္း kai လိုက္ပို႔ေပးေလသည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔တို႔တိုက္မွ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီပ်က္ေနေသာ ဓာတ္ေလွကားေၾကာင့္ kai သူ႔ကို ကုန္ပိုးလ်က္ပင္ သူ႔အခန္းရွိရာ ေလးလႊာအထိလိုက္ပို႔ေပးေလသည္။ kai ကို အားနာမိေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ သူမတ္တပ္ပင္ရပ္ႏိုင္ရန္ အားမရွိေသးပါ။
သူ႔အခန္းေရာက္ေတာ့ kai က သူ႔အိပ္ခန္းေခၚသြားကာ ကုတင္ေပၚတြင္ တင္ေပးေလသည္။ ေရစိုေနေသာ အဝတ္အစားမ်ားအားလဲရန္ သူ႔ဗီဒိုထဲကပင္ အဝတ္အစားတစ္စံုေ႐ြးကာထုတ္လာၿပီး သူ႔ေဘးနားလာထားေပးသည္။ သူ႔အတြင္းခံမ်ား ထည့္ထားေသာ အံဆဲြကို ေမြရင္း Kai ရယ္ေနသည္ကို ျမင္ေတာ့ luhan မ်က္ႏွာရဲသြားသည္။
Kai ကေတာ့ ေအးေဆးစြာပင္ "hyung ဟာကလည္း ပိစိေလးေတြရယ္ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေတာ္မွာ မဟုတ္ဘူး" လို႔ ေျပာေတာ့ luhan စိတ္ဆိုးရအခက္ ငိုရအခက္နွင့္။ ဟုတ္ပါတယ္ Kai လည္း သူ႔ကိုကယ္ခဲ့၍ တစ္ကိုယ္လံုး စို႐ႊဲေနသည္ပဲ။
luhan အသံတိုးတိုးေလးနွင့္
"ေအာက္ဆံုးက ဗီဒိုအကန္႔ထဲမွာ မင္းနဲ႔ေတာ္မဲ့ အဝတ္အစား ေတြရွိတယ္။ အ .. အတြင္း ခံေရာပဲ"
အမွန္တကယ္ဆိုလ်ွင္ sehun အဝတ္အစားမ်ားအား မည္သူ႔ကိုမ်ွ သူေပးမဝတ္လိုပါ။ သို႔ေသာ္ kai က သူ႔အသက္ကိုကယ္ခဲ့တဲ့သူ။ ထို႔အျပင္ sehunကို စိတ္တ္ိုေနေသာ အရွိန္နွင့္ေပါင္းကာ sehun ခ်န္ခဲ့ေသာ အဝတ္အစားမ်ားကိုပင္ ယူဝတ္ရန္ေျပာလိုက္သည္။
Kai တစ္ေယာက္ ဗီဒိုကိုဖြင့္ကာ အဝတ္အစားမ်ားနွင့္ အတြင္းခံ တစ္စံုထုတ္လိုက္ရင္း မ်က္နွာတြင္ မဲ့ၿပံဳးတစ္ခုျဖတ္ေျပးသြားသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုဘာမွေတာ့ မေမးပါ။ ထို႔ေနာက္ အဝတ္အစား ယူ၍ အျပင္သို႔ထြက္သြားေလသည္။ luhan လည္း kai ထြက္သြားသည္ႏွင့္ ခုတင္ေဘးတြင္ပံုထားေသာ အဝတ္အစား တစ္စံုကို အလ်င္အျမန္လဲလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သဘက္တစ္ထည္ကို ယိုင္တီးယိုင္တိုင္ျဖင့္ ထယူကာ ေခါင္းသုတ္ေနလိုက္သည္။
အေတာ္ၾကာေတာ့ တံခါးေခါက္သံ တစ္ခ်က္ၾကားရၿပီး kai တစ္ေယာက္ မုန္႔ဗန္းကိုင္ကာ ဝင္လာသည္။
"ဒါေလးစားၿပီး အိပ္လိုက္"
luhan ေပါင္မုန္႔ကို မကင္ဘဲ ေထာတပတ္သုတ္ကာ သၾကားျဖဴးထားေသာ ေပါင္မုန္တစ္ခ်က္ကို လွမ္းယူ၍ တစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ရင္း sehun ကို သတိရလာသည္။ sehun သာဆို သူ႔ကို ကြၽတ္ကြၽတ္ေလးကင္ေပးၿပီး ယိုသုတ္ေပးမွာ။ ေကာ္ဖီကို တစ္ငံု ငံုလိုက္ျပန္ေတာ့ sehun သာဆို သူႀကိဳက္တဲ့ အေနခါးခါးဆိမ့္ဆိမ့္ေလး ေဖ်ာ္ေပးမည္ဟု အမွတ္ရရင္း ဝဲဘက္ရင္အံုမွ ထိုးေအာင့္လာျပန္ေတာ့သည္။
"မင္းေကာ မစားဘူးလား။"
kai သူ႔ဆံပင္မ်ားကို တဘက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြသုတ္ေပးေနသည့္ၾကားမွ ျပန္ေျဖေလသည္။
"ရတယ္ အိမ္ေရာက္မွ စားလိုက္ေတာ့မယ္။"
"ေမွာင္ေနၿပီ ဒီည ဒီမွာ အိပ္ရင္အိပ္လိုက္ေတာ့ေလ။"
"အမ္ .... ေယာက္်ားေလးပဲကို .... အဟဲ hyung က ကြၽန္ေတာ့္ကို မျပန္ေစခ်င္လို႔လား?"
သူ တကယ္ပင္ kai ကို မျပန္ေစခ်င္ေသးပါ။ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ့ရသည့္ ခံစားခ်က္မ်ဳိးကို သူနာက်င္ မုန္းတီလြန္းလွေနျပီ။
"မင္း အဆင္ေျပလည္း ၿပီးတာပဲ။"
"မေျပဘူး။ မေျပဘူး။ မနက္မွျပန္ေတာ့မယ္။"
Luhan ရင္ထဲသို႔ ေႏြးေထြးေသာ လႈိင္းတခ်ဳိ႕ျဖတ္စီးသြားသည္ ထင္သည္။ ထိုခံစားခ်က္မ်ဳိးနွင့္ သူေဝးကြာေနခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာၿပီလဲ။
တစ္ေယာက္ေယာက္ အနားမွာ ရွိေနသည္ ဟူေသာ အသိသည္ ေႏြးေထြးလံုၿခံဳေသာ ခံစားမႈကိုေပးသည္။ အိပ္မက္ဆိုးေပါင္း မ်ားစြာနွင့္ လန္႔ႏိုးရေသာ ညမ်ားအၾကား ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ Luhan နွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့သည္။
..................................................................