หลังจากวันครบรอบมาหนึ่งสัปดาห์
หน้าบ้านฮอแรน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แอด ~
"โอ้พ่อหนุ่มน้อยน่ารักของแม่นี่เอง" แม่ดึงผมไปกอดพร้อมกับพรมจูบไปถั่วใบหน้าของผม
"ผมคิดถึงแม่จังเลยครับ"
"แม่ก็คิดถึงไนล์เหมือนกันลูก"
"อ่อ!! แม่ครับนี่เซน เอ่อ..เป็น..เอ่อ" หลังจากแม่คลายกอดผมผมจึงแนะนำเซนทันทีแต่ผมดันพูดไม่ออกว่าเซนเป็นอะไรกับผม
"ผมเซน มาลิคเป็นแฟนไนออลครับ" ผมคิดไว้แล้วว่าไนออลคงไม่กล้าบอกที่บ้านแน่ๆ ผมเลยบอกเองก็ได้ (ยิ้มร้าย)
"ห้ะ!! เมื่อกี้พ่อหนุ่มว่าไงนะ" ผมเห็นแม่เอามือทาบอกตอนพูดกับเซนด้วยแม่จะโกรธผมไหมเนี้ยถ้าแม่ตัดแม่ตัดลูกกับผมจะทำยังไงละ ㅠㅠ
"คุณป้าได้ยินไม่ผิดหรอกครับผมเป็นแฟนไนออลจริงๆ ครับ" เซนเอ่ยอย่างนอบน้อมและหนักแน่นเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่
"แม่ครับผมขอโทษนะครับที่ผมมีแฟนเป็นผู้ชาย" เมื่อเซนพูดจบแม่ผมยังคงนิ่งเงียบผมเลยรีบเอ่ยออกมาเพราะผมกลัวว่าแม่จะรับไม่ได้แล้วพาลไปว่าเซน
"อะไรกันไนล์ขอโทษแม่ทำไมแม่แค่ตกใจเท่านั้นเอง"
"แม่ไม่โกรธไนล์ใช่ไหมครับ"
"ไม่โกรธหรอกลูกว่าแต่แฟนของลูกหล่อนะเนี้ย" แม่ผมเอ่ยชมเซนพร้อมส่งยิ้มให้เค้า
"ขอบคุณครับคุณป้า" เซนยิ้มหน้าบานเมื่อเห็นว่าแม่ไนออลไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเค้าเลย
"ไปๆ เข้าบ้านกัน"
แอด ~
ห้องนอนของผมทุกสิ่งทุกอย่างยังคงวางที่เดิมเพียงแต่มันดูสะอาดกว่าปกติสำหรับคนที่ไม่ได้อยู่บ้านมานาน ผมจากที่บ้านไปเรียนที่ลอนดอนมาเกือบปีก็เพิ่งมีโอกาสได้กลับบ้านวันนี้แหละครับถ้าไม่ได้เซนผมคงไม่ได้กลับมาเร็วแน่ๆ
"พอแม่รู้ว่าลูกจะมาแม่เลยเก็บกวาดห้องไว้ให้นะลูก"
"ผมรักแม่ที่สุดเลยครับ" ผมพูดพร้อมกับกอดแม่แน่นๆ หนึ่งที
"แม่ลงไปทำกับข้าวมื้อเย็นดีกว่า เก็บของกันให้เรียบร้อยแล้วค่อยลงมาแล้วกันนะลูก..ตามสบายนะเซน"
"ขอบคุณครับคุณป้า" ทั้งเซนและแม่ส่งยิ้มให้กัน ก่อนที่แม่ผมจะเดินออกไปทิ้งให้ผมอยู่กับเซนสองคน
หมับ ~
"นี่ทำอะไรอะเดี๋ยวเผื่อแม่ขึ้นมาอีกทำไง" ผมร้องห้ามทันทีที่เซนรวบตัวผมไปกอด
"ไม่เห็นเป็นไรเลยแม่นายเค้าก็รู้แล้วว่าเราเป็นอะไรกันอีกอย่างวันนี้ฉันยังไม่ได้สัมผัสนายเลยนะ" ว่าจบเซนก็กดจมูกลงตรงแก้มทั้งสองข้างของผม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูด
"ชื่นใจจังครับ"
"พะ พอได้แล้วน่า อะ เอาของเก็บกันเถอะ"
เมื่อเซนเห็นไนออลหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเค้าจึงยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ แกล้งใครก็ไม่สนุกเท่าแกล้งเมียตัวเองหรอกครับ แค่เห็นหน้าขาวๆ ขึ้นสีระเรื่อแค่นี้ก็มีความสุขที่สุดในสามโลกแล้ว ถึงแม้ว่าตลอดเวลาที่คบกันมาไนออลไม่เคยบอกรักผมเลยก็ตาม น้อยใจไหมน้อยใจสิครับแต่พอเห็นไนออลเขิน งอน งอแง หรือแม้กระทั่งอ้อนผมแบบที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าคือการอ้อนก็ตาม แค่นี้ผมก็มีแรงใจขึ้นมานิดนึงว่าอย่างน้อยไนออลก็ไม่ได้รังเกียจผมหรอก รอครับรอวันที่ไนออลรักผมหมดใจแล้วบอกกับผมวันนั้นนานแค่ไหนก็รอครับ
"คิดอะไรอยู่เหรอเซน" หลังจากที่ผมเก็บของเข้าตู้เรียบร้อยแล้ว พอหันหลังมาก็เจอเซนนั่งอยู่บนเตียงแถมทำหน้าค่อนข้างเครียด ผมอดห่วงไม่ได้เลยต้องถามเพื่อไขข้อข้องใจ
"ไม่มีอะไรหรอกครับไนออล ว่าแต่พ่อนายไปไหนซะละทำไมไม่เห็น"
"ทำงานน่ะเดี๋ยวก็มา"
"นายว่าพ่อนายจะรับได้แบบแม่นายไหม"
"ไม่รู้สิแต่พ่อเค้าค่อนข้างตามใจผมนะอีกอย่างถ้าผมระ..เอ่อผมหมายถึงคบใครเค้าก็คงเข้าใจ" เกือบหลุดคำน่าอายไปแล้วครับผมไม่กล้าพูดหรอกครับก็ผมเขินนี่น่า -//////-
"เมื่อกี้นายจะพูดว่าอะไรกันแน่..ระ..อะไรเหรอฮือ!?" ได้ทีผมรีบต้อนไนออลทันทีอยากได้ยินนี่ครับจะว่าบังคับก็ยอม
"มะ มีอะไรหรอกลงไปข้างล่างกันเถอะ"
หมับ ~
"พ่อออออออ" ผมเห็นพ่อนั่งอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีผมรีบวิ่งไปกระโดดกอดพ่อจากด้านหลังพร้อมส่งเสียงเรียกทันที
"ว่าไงไอหมูน้อยของพ่อ"
"พ่อคิดถึงผมไหมครับ"
"ไม่คิดถึงหมูน้อยของพ่อแล้วจะให้พ่อคิดถึงใครละลูก ว่าแต่ลูกเถอะมีคนข้างกายแล้วหนิคงไม่เหงาเพราะคิดถึงพ่อกับแม่หรอกมั้ง" พ่อผมแซวพร้อมหัวเราะดังลั่น ผมอายรีบก้มหน้างุดแต่ผมก็ต้องเงยขึ้นมาอีกครั้งเพื่อแนะนำเซนให้พ่อรู้จัก
"พ่อครับนี่เซนฟะ แฟนผมครับ"
"สวัสดีครับคุณลุง" เซนก้มหัวโค้งทักทายพ่อไนออลอย่างสุภาพ
"หล่อนะเราเนี้ย" รอยยิ้มเอ็นดูถูกส่งมาให้เซนร่องรอยของคนใจดีปรากฏขึ้นมาทีละน้อย เซนดีใจที่ทั้งพ่อและแม่ไนออลใจดีและไม่รังเกียจตน
"ขอบคุณครับคุณลุง" เซนกับพ่อส่งยิ้มให้กันจนทำให้ผมมองทั้งคู่อย่างหมั่นไส้แหมเข้าขากันดีเหลือเกินนะตกลงใครลูกพ่อกันแน่เนี้ย
"มากินกันข้าวได้แล้วทุกคน"
เย็นวันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ
"วันนี้แม่จะจัดปาร์ตี้เลี้ยงส่งลูกทั้งคู่นะ"
"ดีเลยครับแม่" พูดถึงของกินปุ๊บไนออลกระดี๊กระด๊าทันที
"เซนไปนั่งดูทีวีรอก็ได้ลูกส่วนไนล์มาช่วยแม่ในครัวหน่อย"
ห้องครัว
"ไนล์แม่ถามจริงๆนะเรารักเซนเค้าหรือเปล่า"
"มะ แม่ถะ ถามอะไรน่ะครับ" ผมตกใจที่อยู่ๆ แม่ก็ถามผมแบบนั้น
"แม่แค่อยากรู้นะลูก"
"คือผมมีเรื่องบางอย่างกับเซนนิดหน่อยเลยตกกระไดพลอยโจนคบกันมาถึงทุกวันนี้อ่าครับ"
"แค่นั้นเหรอ" แม่ผมถามย้ำ
"แค่นั้นแหละครับแม่"
"แสดงว่าไม่ได้รัก?"
"ไม่คุยเรื่องนี้แล้วครับแม่ ทำกับข้าวต่อเถอะครับ" แม่นะแม่เขินจะแย่อยู่แล้วยังถามย้ำๆอีก ไนออลอยากครายย
ในขณะที่ไนออลยืนคุยกับแม่ของเค้าอยู่นั้นไนออลไม่รู้เลยว่ามีคนยืนอึ้งกับประโยคที่ไนออลพูดออกมา เซนแค่เบื่อที่นั่งอยู่เฉยๆเค้าเลยเดินมาที่ครัวเพราะอยากจะช่วยสองแม่ลูกฮอแรน เค้ากำลังจะเดินเข้าไปถ้าไม่ได้ยินแม่ไนออลเอ่ยชื่อเค้าซะก่อน
ในที่สุดสิ่งที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจนได้ผมเจ็บมากกับคำว่าตกกระไดพลอนโจนของไนออลแล้วไหนจะบอกว่าไม่อยากคุยเรื่องผมแล้ว เมื่อเป็นแบบนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้คงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายมีความสุขเท่านั้น
วันเดินทางกลับ
"เก็บของหมดแล้วใช่ไหมลูก เดินทางดีๆ นะไว้โทรมาหาแม่บ้าง" แม่เดินมาส่งผมขึ้นรถแท็กซี่เพื่อไปสนามบิน พร้อมกอดลาผมกับเซนคนละหนี่งที
"ครับแม่แม่เข้าบ้านเถอะผมไปแล้วนะครับ"
"ผมไปก่อนนะครับคุณป้า"
"ไว้มาใหม่นะเซน"
"ผมจะพยายามครับ" ผมพูดไปเจ็บไปแต่ผมก็ต้องสะกดกั้นความรู้สึกแย่ๆ ออกไปเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ไนออล
"ถึงสักทีเมื่อยเนอะเซน" ผมบิดขี้เกียจแล้วหันไปคุยกับเซนหลังจากที่เดินทางมาถึงห้อง ผมทิ้งตัวนอนคว่ำลงบนเตียงอย่างเพลียจัดแต่สักพักผมรู้สึกถึงแรงยุบน้อยๆบนเตียงข้างตัวผม ผมหันหลังกลับมามองเห็นเซนนั่งมองมาที่ผม
"เป็นอะไรหรือเปล่าเซนตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วคุณไม่พูดกับผมเลย" ผมถามเค้าซึ่งตอนนี้ผมลุกขึ้นมานั่งเรียบร้อยแล้ว
"ไนออลเราเลิกกันดีไหม"
"ห้ะ!! เซนว่าไงนะครับ" ผมถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อคนรักของผมตอนนี้กำลังจะบอกเลิกผม
"ฉันขอโทษที่ฉันบังคับให้นายมาอยู่ด้วย ขอโทษที่ไม่เคยคิดถึงใจนายเลย"
"เซนไม่รักผมแล้วใช่ไหม ผมผิดอะไรเหรอเซนถึงจะทิ้งผม" ผมพูดทั้งน้ำตาออกมาอย่างไม่อายเซน
"ไม่ใช่นะนายไม่ผิดฉันผิดเองก็นายไม่ได้รักฉันไม่ใช่เหรอฉันปล่อยนายไปนายจะได้ไม่ต้องฝืนใจอยู่กับฉันไง" เซนพูดด้วยน้ำเสียงร้าวร้านแค่คิดว่าต่อไปจะไม่มีไนออลเค้าก็แทบคลั่งแต่เพื่อความสุขของคนรักเค้าจึงยอม
"ใครบอกเซนว่าผมฝืนใจ" ไนออลปาดน้ำตาแล้วเอียงคอน้อยๆ ถามอีกฝ่าย
"ก็นายบอกกับแม่นายว่าตกกระไดพลอยโจนคบกับฉันนี่"
"เซนได้ยิน?" เซนพยักหน้าน้อยๆ
"ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยเซนคือผมเขินผมเลยพูดไปแบบนั้นต่างหาก" ผมรีบอธิบายเพื่อหวังว่าเซนจะเข้าใจ
"จริงๆ นะ..แล้วตกลงนายรักฉันไหม" เซนเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วบีบเบาๆ เหมือนอยากได้ความมั่นใจ
"รัก" ไนออลกระซิบ
"อะไรนะ" เซนแกล้งไม่ได้ยิน
"บอกว่ารักนะครับเซน" ไนออลจับหูข้างนึงของผมแล้วพูดใส่เสียงดัง
"โอ๊ยๆ ได้ยินแล้วครับ"
"555555 สมน้ำหน้า"
"รักแล้วรักเลยห้ามเลิกนะครับ"
"แล้วเมื่อกี้?"
"ผมขอถอนคำพูด ผมไม่เลิกครับ"
"ห้ามผิดคำพูดละ"
"ผมเซน มาลิคสัญญาว่าจะรักและดูแลไนออล ฮอแรนเพียงคนเดียว" เซนดึงผมเข้ามากอดพร้อมจุ๊บลงบนกลุ่มผมของผมเบาๆ
"ผมไนออล ฮอแรนจะรักและก็ดูแลเซน มาลิคเพียงคนดียวเหมือนกัน" ผมยิ้มแล้วยกมือขึ้นกอดตอบเซน
ความรักของเค้าทั้งคู่อาจเกิดขึ้นเพราะความผิดพลาด แต่เค้าทั้งคู่ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าความรักที่แท้จริงบางครั้งเวลาก็ไม่ใช่ตัวกำหนดมัน
THE END
------------------------------------------------------
จบแล้วจ้าเป็นยังไงกันบ้างสนุกไหมเอ่ย?
อาจยังเป็นฟิคที่มึนๆ งงๆ ก็ขออภัยนะค่ะ เพราะเป็นเรื่องแรกแต่ก็พยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ (หรา 555+)
หวังว่าจะชอบฟิคเรื่องนี้กันนะค่ะ^^
ปล. เรายังไม่แนะนำตัวกันเลยเนอะ
คนแต่งชื่อก้อยนะค่ะ เรียกพี่ก้อยแล้วกันเนอะ เพราะอายุก็นะ 555 ไว้เจอกันเรื่องหน้านะค่ะ^^