Sorry voor het korte hoofdstuk! Maar mijn WattPad doet een beetje raar. Maar mijn volgende hoofdstuk zal een stuk langer zijn. Beloofd! ❤
Hoofdstuk 2
Ik ging met mijn vriendin voor het raam staan, om te kijken of de bus al kwam. Want ik vond het erg lang duren, maar dan kwam natuurlijk ook omdat ik zo zenuwachtig was. Mijn vriendin heet Dafne. Ik ken haar al vanaf de basisschool. Ze is echt een hele lieve vriendin waarmee je alles kunt delen, en ik weet dat ze er altijd voor me zijn. Ik ben echt heel blij dat ik haar heb. Ik zou echt niet meer zonder haar kunnen. Maar na zo'n 5 minuten voor het raam te hebben gestaan, zagen wij in de verte de bus al aankomen. Dus renden wij snel weer terug naar onze ouders. Maar ik kon Dafne niet echt bijhouden zij was allang weg, dus besloot ik maar om gewoon te gaan lopen. Ik ging nadenken over mijn kamp. En opeens begon ik te denken aan een jongen uit mijn klas, maar toen verstoorde een botsing mijn gedachtes. Ik keek omhoog en tot mijn verbazing was ik aangelopen tegen Micheal. De jongen waar ik net over droomde. Ik keek in zijn ogen en ik verzonk in zijn mooie heldere bruine ogen. 'Oow, sorry!' zei hij. Ik schaamde mezelf een beetje, en ik voelde dat ik langzaam rode wangen begon te krijgen. Snel zei ik 'Het geeft niet'. Hij glimlachte heel lief naar me. En liep toen weg. Ik keek hem nog even een stukje na.
'Willen alle brugklas leerlingen op de grote trap gaan zitten en even naar mij luisteren!? Over ongeveer 20 minuten zullen wij gaan vertrekken. Daarom vragen wij jullie om alvast je koffers te gaan pakken' Riep de directeur door de kantine. Ik liep naar de hal om mijn koffers te pakken. Met mijn 2 koffers liep ik naar me moeder toe. Ik zag aan mijn moeder haar gezicht dat ze al bijna moest gaan huilen. Ik voelde dat er bij mij nu ook tranen opkwamen. Maar ik probeerde op mijn lip te bijten, zodat ik misschien niet hoefde te gaan huilen. Maar ik was al te laat. Ik ging naast mijn moeder staan en ik gaf haar een knuffel. 'Alle brugklas leerlingen willen jullie even luisteren? Jullie moeten nu echt afscheid nemen, want over 10 minuten moeten we al in de bus zitten.' Werd er omgeroepen. Ik keek mijn moeder in haar ogen aan. Ze zei 'Moppie, je gaat vast en zeker plezier krijgen met je vriendinnen. En je kunt me altijd bellen. Over 8 daagjes ben je weer thuis. Heel veel plezier, schat. Ik hou van je'. 'Ik hou ook van jou, mama'. En we gaven elkaar weer een knuffel. Ik pakte mijn koffers en we liepen samen naar de bus.