‘Claire, er is een brief binnen gekomen!’ riep Harry hard van beneden. Ik stond direct recht op. Beter had ik dat niet gedaan, want nu zag ik even zwarte vlekken voor mijn ogen. Toen de vlekken weg waren rende ik naar beneden en stormde de kamer binnen. Ik glipte bijna uit over de gladde vloer, maar sprong toen over de bank en ging recht voor Harry staan, die naar ik weet het niet wat aan het kijken was. ‘Nou? Waar is de brief?’ vroeg ik ongeduldig. Harry gaf me de brief en stond op. Hij liep naar de keuken om volgens mij wat drinken te pakken, maar goed dat boeide me niet. Ik liet me op de bank vallen en keek naar de brief. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Dit was niet een brief van mijn vader, maar wel van waar hij zat. Ik opende de envelop voorzichtig en liet m’n ogen over de regels gaan. Aan het eind van de brief liep er een traan langs mijn gezicht en verliet een snik mijn keel. Ik had mijn handen voor m’n ogen geslagen en begon zachtjes te huilen.
‘En was die brief van je vader?’ vroeg Harry toen hij terug kwam. Hij liep naar me toe en zette zijn glas op tafel. ‘Claire wat is er?’ bezorgdheid had zijn stem overgenomen. Ik gaf hem de brief en Harry pakte hem voorzichtig aan toen hij begon te lezen. Mijn vader was vermist. Ze wisten niet of hij nog leefde. ‘Ooh Claire.. O Claire,’ hij schudde zijn hoofd. Hij nam me in zijn armen en wreef over mijn rug. ‘Het komt wel goed. Hij komt wel terug,’ fluisterde Harry. Ik wou hem graag geloven en knikte een beetje.
‘Kom,’ fluisterde Harry zachtjes in mijn oor. Ik keek hem een beetje verbaasd aan. Hij stond op en stak zijn hand uit met een glimlach. Ik veegde wat tranen weg en pakte zijn hand vast. Hij sloeg zijn arm om me heen en samen liepen we blijkbaar naar zijn auto. Eigenlijk had ik helemaal nergens zin in. Niet nu. Maar toch ging ik mee. We begonnen te rijden en al snel stopten we ook weer. Ik kon niet geloven dat hij dit wist. Het was prachtig. Nog steeds. Het was een open veld vol bloemen met allemaal bomen erom heen. Hier bracht mijn vader me altijd heen als ik verdrietig was. Dat Harry dit wist. Tranen liepen weer over mijn gezicht maar een glimlach zat op mijn gezicht. Harry keek me aan het ik vloog hem in zijn armen. Dit plekje was is ik bijna weer vergeten. Harry glimlachte en aaide door mijn haren. ‘Dankje,’ fluisterde ik toen ik op keek in zijn ogen. ‘Graag gedaan,’ zei hij en liet me toen los. Hij ging terug naar de auto en haalde daar kleed uit. Die had hij waarschijnlijk altijd in zijn auto liggen maar okay. Hij legde het in het veld ging zitten en keek naar me. Ik beet even op mijn lip en ging toen naast hem zitten. ‘Het spijt me zo,’ zei hij en ik keek naar beneden en toen was het lang stil. ‘Maar hij kan nog terug komen,’ zei ik toen en keek op. Harry glimlachte. ‘Tuurlijk. Tuurlijk. Hij moet wel,’ glimlachte hij. We hadden een gesprek over mijn vader. Ik vertelde hem alles over wat ik met hem mee gemaakt. Wat hij mij allemaal in de brieven had geschreven en bood Harry zelfs aan of hij de brieven een keer wou lezen. En dat zou ik nooit, maar dan ook nooit laten doen.
*** Hi, Lovely readers! Een iets minder leuk stukje, maar wel heel belangrijk voor de rest van het verhaal. En ik heb de cover van het verhaal veranderd. Wat vinden jullie ervan? En tips en opmerkingen zijn altijd welkom, don't forget that!
Love ME***