'Kom op, schiet op!' roept Ashton van beneden. 'We mogen niet te laat komen!' Ik zucht. Ik dacht dat ik een stresskip was, maar Ashton blijkt er meer last van te hebben.
'Als jij nou eens zou stoppen met schreeuwen, kan ik doorgaan!' schreeuw ik terug. Een gelach komt als antwoord. 'Lekker Niena!'
Duidelijk Lauren.
Ik doe een laagje mascara op mijn wimpers. Ja, ik weet het, ik doe nooit make-up. Maar dit is een belangrijk moment; ik ga soliciteren! Aangezien ik een tijd lang in Australie zal blijven, heb ik wel geld nodig.
Als ik eindelijk klaar ben met mijn make-up en haar - de eerste indruk is altijd het belangrijkst, dus kan je er maar beter op en top uitzien - werp ik een blik op mijn horloge. Mijn ogen worden groot als ik zie hoe laat het is. Over een halfuur moet ik daar zijn en het is twintig minuten rijden!
In paniek begin ik in mijn koffer te zoeken naar het shirtje waarvan ik zeker weet dat ik het ook had meegenomen. Alle kleren die het niet zijn gooi ik naar achteren, op het bed. De bodem begint al in zicht te komen en ik heb het shirt nog steeds niet. Bijna word ik gek, bijna, maar dan zie ik eindelijk het rood van de stof en kan ik opgelucht ademhalen. Snel trek ik het over mijn hoofd en werp dan nog een blik in de spiegel. Het kan er mee door.
Ik ren de trap af en ga meteen door naar buiten. Bij de auto blijf ik ongeduldig staan wachten op Ashton. Ik mag nog niet zelf rijden; ik heb nog geen rijbewijs.
Als hij eindelijk naar buiten komt en de auto heeft ontgrendeld, springen we naar binnen. Ik sla mijn deur dicht en meteen voel ik hoe de auto weg schiet, en de straat uit scheurt. 'Ashton!' gil ik. 'Niet zo snel!' Hij lacht, maar mindert gelukkig wel wat vaart.
Nerveus staar ik uit het autoraam. We zijn er bijna, en ik ben nu echt bang...
--
Eén woord om dit te beschrijven: een regelrechte ramp. Oke, misschien iets meer dan één.
Maar serieus, het ging héél erg slecht.
Ten eerste; er werd gevraagd of ik koffie kon zetten en ik, met mijn domme kop, zei ja, terwijl ik het nog nooit had gedaan. Toen ik het koffiezetapparaat probeerde aan te zetten, had ik moeten weten dat ik moest stoppen, aangezien ik niet eens wist waar het aan- en uitknopje zat. Maar ik ging door, vastbesloten te laten zien dat ik het kon.
Een note voor later: laat mij nooit alleen met een koffiezetapparaat, want dan kan je de brandweer bellen.
Kort samengevat, ik heb het apparaat daar laten ontploffen.
Ten tweede; toen de troep uiteindelijk was opgeruimd - ik heb moeten helpen - gingen we naar het kantoor van een of andere vrouw. We hadden een gesprek, heel gezellig en alles, alleen het probleem bij mij is dat ik een beetje, een heel klein beetje, onhandig kan zijn.
Dus toen ik opstond om weg te gaan - ik was er al vrij zeker van dat ik een baan daar zou krijgen - heb ik zo ongeveer dat kantoor gemold. Het was niet mijn schuld! Ik duwde per ongeluk mijn stoel om bij het opstaan en toen kwam er een kettingreactie en lagen er heel erg veel dingen op de grond, kapot.
Ten derde; die is er niet. Na het mollen van dat kantoor ben ik het gebouw uit geplaatst.
Doei doei baantje.
'Zo erg was het toch ook weer niet?' probeert Ashton me op te vrolijken. Ik snuif. 'Niet zo erg? Niet zo erg?!' vraag ik verontwaardigd. 'Ik heb een koffiezetapparaat doen ontploffen - en ik weet niet eens hoe - én ik heb haar kantoor naar de Filipijnen gestuurd!'
'Dan zullen ze zeker een leuke vakantie hebben.' Ondanks dat het een heel flauwe grap is, moet ik toch een beetje lachen. Toch blijf ik boos en ik staar uit het raam.
'He, het is toch niet erg dat je gewoon niet voor het kantoorleven bent gemaakt? Ik bedoel, ik ben ook niet op de wereld gezet om te werken in een of ander kantoor.' Ik schud mijn hoofd.
'Maar jij kan tenminste nog goed zingen, en drummen.' antwoord ik zachtjes. Hij negeert mijn antwoord en praat weer verder.
'Je zult vast nog wel iets vinden waar je goed in bent. Oke?' Hij kijkt me nu met een bemoedigende glimlach aan. Bij mij verschijnt er nu ook een zwak glimlachje om mijn lippen.
'Oke.' fluister ik zachtjes.
Dan realiseer ik me dat hij naar mij kijkt. 'Kijk voor je!' gil ik uit.
--
'Welterusten.' gaap ik en slof naar boven. 'Slaap lekker!' wordt er nog achter me aan geroepen. Ik glimlach en loop de logeerkamer binnen. Ik ga op het bed zitten en kijk om me heen. Het is een mooie kamer, lichtblauwe muren, een groot raam met uitzicht op de straat. Ik kijk naar beneden en een lach verschijnt op mijn gezicht. Het dekbed is van Cars. Nee joh, Ashton, jij en je broertje zijn echt geen Cars fans, hoor.
Hoofdschuddend kleed ik me om en ga dan in bed liggen. Ik snuif de geur van het bed op. Vanille. Ik trek mijn neus een beetje op. Vanille ijs vind ik heel erg lekker, maar de geur ervan... Nope, niet lekker. Ik negeer het en draai me om. Ik nestel me diep in de dekens, maar val niet direct in slaap.
Ik zucht als ik om half drie nog steeds wakker ben.
Ik weet niet waardoor het komt, zeker niet doordat ik op een andere plek slaap. Ik kan me heel goed aanpassen.
Ik draai me nog een keer om, maar het helpt niet. Ik ben moe, maar het lukt me niet om te slapen, geen ideale combinatie.
Ik zucht en neem dan een besluit. Zachtjes laat ik de deken van me afglijden en stap uit bed. Op het moment dat mijn voeten de grond raken, trekt er een kleine rilling door me heen. Het is toch wel erg koud...
Ik schud mijn hoofd en stap uit bed, de kou van de vloer zo veel mogelijk negerend. Ik doe de deur open en weer dicht, nog steeds zo stil mogelijk, hopend dat ik niemand wakker zal maken. Ik doe de zwarte deur open en stap naar binnen. Ik loop naar het bed en ga naast Ashton onder de dekens liggen. Ik nestel me tegen hem aan, en val nu wel snel in slaap.
Helloooo! It's meee! I'm finee, how about youuuuu?