Dahil in-demand, ayan nag-update ako para sainyo! Buti natapos ko na lahat ng assignments ko! Mahaba-haba din ang update na ito ;)
Yung sa ga magpapa-dedicate? Please send me a personal message, wag sa comment box, mahirap pag-sunod sunudin eah. Thank you. available ang two slots for dedication :)
***
FIR - Chapter 14: Start of the Assassinating
*Carlyle’s POV*
Nung nagising ako ng als dos, hindi na ako nakatulog. Kaya nagpasya nalang ako na bumangon na at humanap ng mapagkakalibangan, binuksan ko yung computer tapos naglaro muna ako ng plants vs. zombies. Ilang beses ko na ‘to nalaro pero hangang ngayon hindi ako nagsasawa. Ilang beses ko na din natalo si Dr. Zomboss ! Well, ang paglalaro ko ay kumain ng isang oras sa relo.
Alas tres na ng umuga, pero wala pa ding sunlight. Masyado pa atang maaga, di na kasi ako makatulog. Natatakot ako na baka maulit lang yung panaginip ko, kaya bumangaon nalang ako. Maya-maya wala nanaman akong magawa kaya binuklat ko nalang libro ko sa physics. Pero after five minutes sinara ko na ulit, wala namang pumapasok sa isip ko eah.
Nakakita ako ng cup, yung cup ng starbucks? Dahil wala na din akong magawa, nag cup-song nalang ako para malibang sarili ko, madalas akong nag-cucup song pag malungkot ako eaah. Well hindi naman ako malungkot, sadyang boring lang naman.
“I got a ticket for the long way run, two bottles of whisky for the way.. And I’m sure you’d like some sweet company, but Im leaving tomorrow what’da say?
When I’m gone, when I’m goooone~ You’r gonna miss me when I’m gone, your gonna miss me by my hair, your gonna miss me everyewhere. Ohh your gonna miss me when I’m gone.
I got a ticket for the looong way run, the one with th—“
Nag-ring bigla cellhone ko kaya napahinto ako, agad kong kinuha yung cellphone ko, kasi sino ba namang tatawag ng ganitong oras? Als tres? Grabe noh. Unregistered number? Sino namn kaya ‘to, di bale matignan na nga lang.
“Hello?”
[“Carlyle, mama mo ‘to. Sa payphone lang ako.”]
“Ahh. Bakit ka napatawag ma?”
[“Tanong ko lang kung ano gusto mong pasalubong? Papunta akong Korea.”]
“Wow! Talaga? Aano ka diyan?
[“kailangan ko makipag-usap sa Korean Investors eah, so ano nga?”]
“Uhm ma! Thank you kung bibigyan mo ako ng freebies ng Infinite at B1A4 !”
[“Ganun ba? Okay okay. I’ll hang this down na, next week pa balik ko ha, nag iwan na ao ng pera para sa pang araw-araw mo. Tipid tipid pag may time Carlyle ha?”]
“Lol, okay bye ma. Ingat.”
[“Okay. Bye.”]
*Call Ended*
Ang swerte talaga ni mama sa trabaho niya sa hotel uh! Pa-korea Korea lang, ako nga di pa nakakapunta ng Korea! Kahit nga saang bansa exclude sa Philippines hindi pa ako nakakapunta. Saya lang nuh? Pero okay na din naman, masarap naman buhay dito sa Pilipinas.
Pinapatuloy ko lang yung pag cucupsong ko hangang als kwatro na ng umaga, pasikat na din ang araw pero hindi pa totally. Wala nanaman akong magawa at sumsakit na ang kamay ko dahil sa cup. Kaya kinuha ko nalang ang sparkling magazine, May issue!
2PM ang naka-feature ngayon eah, naka-subscribe ako sa sparkling kaya, monthly nakaka-receive ako ng latest issue. Basa lang ako ng basa habang nakahiga sa kama at nakakumot, naka-todo kasi aircon eah. Sosyal noh? Mahirap lang kami pero may aircon! Lol, grabe di naman kami sobra sa hirap, semi-semi lang naman.
Five o’clock na nung natapos ko yung magazine, dahil alas singko nanaman. Naligo na ako at, nagtagal ako maligo kasi maaga pa naman. Alas-siyete pa yung pasok namin. Take your time lang, pagkatapos ko maligo nag-suot na ako ng uniform tapos, inayos na yung bag ko, inayos yung kwarto ko. Tadaaa!
Bakit ang bagal ng takbo ng oras? Alas sais palang? Ang dami ko ng nagawa ah? Di bale, makapag-almusal na nga lang. Kumuha ako ng pancit canton sa refrigirator, tapos niluto ko. Syempre nuh, alanganamang hindi! Hindi ako kagaya ni ImJustSophie na kinakain ang pasta ng pancit canton na hindi luto noh! Sweet and Spicy ang flavor, umupo ako ng dining table then kumain ng kumain ng kumain.
Sanay akong mag-isa lang ako kumakain, kasi kadalasan wala si mama. Tapos wala si papa, wala din naman akong kapatid. Kaya nasanay na akong mag-isang kumakain. Pero minsan naman nagkakasabay kami ni mama. Pero hindi ganun kadalas.
Obviously, di talaga kami masyadong close ni mama. Mas prefer kong mag-isa ako, pero kahit ganun, syempre mahal ko pa din siya, no matter what. Ang dami niyang paghihirap saakin nuh, di lang talaga ako showy. Na-awawkward din ako magkwento sakanya.
Ako din yung walang kasabay kumain sa cafeteria, simula nung grade six ako, wala akong kasabay kumain ng lunch or recess. Wala din naman kasi akong kaibigan, first time ko nga lang mag-karoon ng kasama sa luch, kundi si Riyuji, sila Cassy na yun. Ngayong Senior na ako, ngayon palang ako nagkaroon ng kaibigan.
Well, I’m happy na gagraduate ako ng may kaibigan, at…may boyfriend. Well, well, hoping! Sana totoo na. Nakapili na din ako ng college na papasukan if ever, sa Sy university ako mag-aaral. Well kukuha ako ng scholoarship, maayos naman yung grades ko eah. Nasa honor roll din ako palagi, pero kadalasan top five, six or seven lang. Pero ayod na din, kesa wala.
Sa wakas six thirty na, ni-liock ko na yung pinto at lumabas na ng bahay. Nag-lakad na ako papuntang school, na wala pa atang ten minute nakadating na ako. Pagpasok ko ng gate, himala at walang gaanong estudyante ang nakakalat. Pero sa may bandang bodega ng school, maraming students ang nagkukumpulan. Parang may tinitignan sila? Bigla namang sumulpot si Mianne sa harap ko.
“Anong meron dun, Mianne?”
“Si Jae Galliente kasi! Na-Assassinate daw! May saksak sa dibdib, hindi alam kung sino may gawa!”
Jae Galliente? Jae Galliente? Ah, si Sharp, one of the Sudden Death Gang, sino naman ang mag-aassassinate sakanya? I mean, diba? Nasaksak siya ng walang kalaban laban? Eah, gangster kaya yan! Ibig sabihin isa sa mga schoolmates ko ang sumaksak sa kanya, pero..sino?
Di ko na tinignan kung ano ang nangyar kay Sharp, si Sharp din pala yung kapatid ni Jaena. Oo nga pala. Sin oang gagawa nito sakanya? Wala pa namang ginugulo ang sudden death ngayon ah? That’s weird, sino ang assassinator?
Pumasok nalang ako ng classroom, lahat ng tao tahimik. Dahil ata kay Sharp, umupo nalang ako sa upuan ko, katabi ko si Dennis na malungkot din kaso yung muka. Si Riyuji, nakita ko na pero kasi malungkot parang galit yung expression niya. Syempre, kahit anong mangyari, si Sharp ay ka-gang member niya pa din.
Sa kabila ng pagpatay kay Jae or Sharp, nagklase pa din yung mga teachers, gumagawa sila ng kung ano-anong activities para i-cheer up kami. Pero wala pa din nangyari, masyadong malala yung nangyari kay Jae Galliente. Nakakatakot din, kasi baka kung ano ang mangyari.
Iisang school lang kami, hindi mo alam kung yung assassinator nasa tabi-tabi lang, si Jaena? Well para siyang malungkot, pero pag may umaakap sakanya, ngumingiti siya, parang evil smile? That’s so suspiscious. Nakakapgtaka naman, or paranoid lang ako? Baka ngumingiti siya dahil may nag-cocomfort sakanya? I think so.
Dinismiss na kami ng 3:30, kasi kasama yung mga teachers sa mga tatanungin ng NBI, kaya kailangan na nilang umalis, dapat four o’clock pa uwian eah, pero ayun nga. Di bale makikipagusap nga pala ako kay Anderson ngayon.
Tinignan ko yung cellpone ko, may message ako kay Anderson at Riyuji. Una kong inopen yung kay Anderson, kasi urgent ng ayung pag-uusapan, malay mo urgent din yung message diba?
--
From: Anderson ^_^
Carlyle don’t forgot, four pm. Sa central park niyo.
--
Hala, nagpaalala lang pala. But well tignan natin ang kay Riyuji.
--
From: Ri-Yu-Ji :”>
Carlyle, di kitta mahahtid pauwi, kailangan ko kausapin gang members ko. Pero tuloy tayo mamaya ha?
--
Nag-reply lang ako ng ‘okay naiintindihan ko naman : )’ sakanya. I really understand him, hindi naman ako close-minded para hindi maisip na, importante sakanya si Jae. Dahil fifteen na nga lang sila sa Suddent Death, mawawaa pa yung isa?
Hindi ako possessive. Kung pwede nga lang, samahan ko siya. Kaso urgent ata ‘tong kay Anderson eah. Dahil three thirty palang, naisipan ko munang tumambay sa isang coffee shop, at umorder ng iced coffee. Pang pa-ice lang. Grabe kasi yung mga nangyari ngayong araw eah. Nung three-forty na, lumakad na ako papuntang central park.
After some minutes nakadating na ako, tinignan ko yung wrist watch ko. 3:55 pm. Pero si Anderson nakita ko na agad, nakaupo sa isang bench. Napansin niya ata ako kaya napatingin siya, umupo naman ako sa tabi niya.
“Anderson.. Ano nga pala yung urgent na sasabihin mo?”
“Carlyle..”
Nagulat ako nung bigla niya akong niyakap, I hugged him back. Ewan ko iba sa feeling eah, hindi yung parang may malisya. Ai basta ewan.
“B-bakit Anderson?”
Ewan ko kung bakit nautal ako, kasi kinabahan ako bigla about dun sa sasabihin niya. Woman’s instinct.
“Carlyle..kapatid kita. Kapatid mo ko sa mama mo, anak man ako sa labas, mahal pa din kita as a sister. Kinilala kitang mabuti kasi gusto kitang protektahan. Sana tangapin mo ko bilang kuya mo.”
Biglang naging teary-eyed yung mata ko dahil sa sinabi niya, medyo naguguluhan man ako, pero nakaramdam ako biga ng saya. Ewan, dahil sa may kapatid ako? My brother loves me kahit hindi kami magkapatid na buo? Naguguluhan, natutuwa, naiinis, kinakabahan. Mixed emotions nararamdaman ko.
Pero npaakap ako sakanya, I think, sign yun na tangap ko siya.
“Kuya, tangap naman kita.”
Napahigpit yung yakap niya saakin, tapos nagbitiw na din kami. Tapos nagpahid ako ng luha ko.
“B-bakit mo pala ako poprotektahan?”
"Layunan mo si Riyuji at Nciko ina-assasinate ng kalaban nilang gang, ang connected sakanila."
"M-mahal ko siya kiya ayoko!"
“Layuan mo siya kung gusto mo pa mabuhay!" “
" Layuan mo siya kung gusto mo pa mabuhay!"“
“A-yoko kuya, k-kung ganun. Lalaban ako, sasamahan ko siya.”
Sabi ko habang umiiyak at tumakbo palayo at pumunta wsa bahay habang iniwan si Anderson—Kuya doon. J-hindi ko magagawang layuan si Riyuji, mahal ko siya at hindi ako makakapayag na malayo sakanya. Umiyak lang ako ng umiyak, napansin kong four-thirty na.
Bigla naman may tumawag sa cellphone ko, si Nicko pala.
"Nicko, bakit?"
"Carlyle naisip mo ba yun sa sinabi ko?.."
"Huh? alin dun?"
"Carlyle I love you...matagal na"
A-ano bang sinsabi niya? Inend call ko nalang. Kasi mas madami pa akong mabigat na problema, b-bakit ba kasi biglang nagkaganun si nicko? Ano bang nakanin niya? Pero hindi muna siya yung isansasaisip ko ngayon, paano na kami ni Riyuji?
Pupuntahan ko si Riyuji mamaya, kaya tinigil ko na ang pag-iyak at nag-ayos na uli, kahit anong mangyayari. Mahal ko pa din siya, walang makakapigil dun, kahit sabihan pa ako ng ilang beses ni kuya, hindi ako titigil.
Nag-suot na ako ng casual wear, lumabas ng bahay, tapos nag-trycicle papuntang school. Kasi sa school park kami magkikita. Nung sinilip ko yung central park, wala na si kuya. Baka umalis na din siya, masya ako na may kapatid ako at kahit may halong inis kaya mama, dahil tinago niya saakin. Okay lang din naman.
Siya nauna ipanganak hindi ako, dapat nga ako pa nagtanong sakanya kung tangap niya ako. Sorry kuya, kahit ikaw di mo ko mapipigilan. Mahal o talaga siya, minsan lang ako mag-mahal ng ganito.
Nung makarating na ako ng school, dumeretso agad ako sa school park, nandun na din si Riyuji. Lumapit ako sakanya.
“Riyuji, may sasabihin ka ba?”
Panimula kong sabi sakanya.
“Ahh, ako? Wala. Ibibigay ko lang panyo mo nalimutan mo yan kahapon eah.”
“Yung sa text? anong ibig sabihin nun? “
“Huh? Ayun kalimutan mo, that's nothing"
"Nothing ayun!?"
"S-sorry Carlyle Group message lang naman talaga yun."
Nagsisigawan na kami pero okay lang, wala na din namang tao dito at isa pa madilim na rin, wala na sigurong makakrinig saamin. Pagktapos niya sabihin sa text? Ano wala na ganun ganun na lang yun? Ano bang problema niya at nagkakaganyan siya?
“S-sige.” Sabi ko habang nagpipigil ng luha. Nag-kcacrack na din yung boses ko. “Wala naman talaga ako sayo eah.”
Eksaktong eksakto pagtalikod ko, lalakad na sana palayo. Tumulo ang luha ko, mahal ko siya…pero di niya pala ako mahal.
*Riyuji’s POV*
I didn’t want to hurt her, mahal ko na siya. Mahal na mahal, lahat ibibigay ko for her. Kaso ayokong madamay siya ng gulo sa gang namin.
Oo, alam ko. Papatayin siya pag di ko siya nilayuan, lahat ng connected saakin pinapatay ng BLADES. Kalaban naming gang ang BLADES. Inuna na nila si Sharp, isa siya sa pinakamalakas saamin, ipingtataka lang namin, bakit ang bilis namatay ni Sharp? Di man lang siya lumaban?
Kanina ko lang nalaman, na i-aassassinate si Carlyle dahil narinig ko yung usapan nila ni Anderson, na kapatid niya pala. Mas okay ng lumayo siya, kesa mamatay siya. Mas gugustuhin ko pang siya ang mabuhay kesa sa sarili ko.
Kasalukuyan na siyang naglalakad palayo. P-pero, may kumuha sakanya!
"CARLYLEEEE! HUWAG NA HUWAG NIYO SIYANG GAGALAWIN! AKO NALANG WAG SIYAAA!"
*End Of Falling In Reverse Chapter 13*