Een fel wit licht zorgt ervoor dat ik mijn ogen open doe. De vloer onder me is hard. Overal waar ik kijk is het wit. De vloer, de lucht en zover ik kan kijken. Alles is wit. Zelf heb ik een lange witte jurk aan. Mijn lichaam is het enige wat niet wit is. Mijn haar is gewoon weer rood, met een mooie slag erin. In plaats van mijn schooluniform heb ik een wit (goh, verrassend) jurkje aan. Het jurkje komt tot net boven mijn knieën en is op mijn rug met kant. In mijn taille zit een kleine strik op mijn rug. Aan mijn voeten zitten simpele witte schoentjes. Voorzichtig sta ik op en kijk ik om mij heen.
"Hallo? Is daar iemand?"
Niemand antwoord. Een angst schiet door mijn hoofd. Wat als ik dood ben? Ik heb hem toch in zijn ogen gekeken, die slang. Niet direct weliswaar, maarja... Voorzichtig begin ik rechtdoor te lopen.
"Hallo?" roep ik nog een keer, maar nog steeds blijft het doodstil. Ik loop maar een beetje doelloos vooruit, totdat ik in de verte iets zie. Gebouwen. Een sprankje hoop licht in mij op en ik zet het op het rennen. Ik kom inderdaad terecht in een dorpje en bij het eerste het beste huisje klop ik aan.
"Hallo? Is daar iemand?" ik hoor in de verte vaag gestommel achter de deur en langzaam word de deur opengedaan.
Voor mij staat een vrouw in een witte broek, met een wit bloesje. Haar haren zijn rood, op haar neus zitten wat sproetjes en haar groene ogen kijken mij aan. Heel even denk ik dat ik voor een spiegel sta, voordat het kwartje bij mij valt.
"Mam?"
De tranen vormen zich langzaam in mijn ogen. Ze knikt lichtjes en een glimlach vormt op haar gezicht.
"Lena, wat ben jíj groot geworden." zegt ze zachtjes terwijl ik me in haar armen werp.
"Ach meisje..." murmert ze zachtjes in mijn haar.
"Lily? Wie is daar?" een mannenstem klinkt vanuit het huis. Achter mama verschijnt een man die Harry's oudere tweelingbroer kan zijn. Met zwart haar dat in de war zit en een ronde bril is het Harry's spiegelbeeld. Het enige verschil is dat hij iets langer is en dat in plaats van de groene ogen, er bruine ogen mij vragend aankijkt. Langzaam zie ik het kwartje in zijn ogen vallen.
"Lena?" vraagt hij en verlegen knik ik. Mijn ouders trekken mij het witte huis binnen. Binnen in het huis is het wat meer gekleurd. De vloer is mooi hout en bruin. Er staan een witte hoekbank met een glazen tafel, waar twee kopjes op staan. Aan de wand hangt een tv. Aan de andere kant van de kamer staat een mooie, houten boekenkast waar veel boeken in staan. In de hoek staat een witte wenteltrap, die naar boven gaat.
Op de muur hangen meerdere foto's. Er hangt een grote foto waar onze hele familie op staat met nog een paar onbekenden. Harry en ik als baby, in de armen van onze ouders, terwijl onze ouders stralend in de camera kijken. Daarnaast een man met zwart haar en grijze ogen, die met zijn handen in zijn zakken staat terwijl hij vrolijk naar baby Harry en Lena kijkt. Naast hun staat nog een andere man met wat krassen over zijn gezicht, hij heeft wallen onder zijn ogen, maar kijkt heel blij. Naast mijn ouders staan nog 2 mensen, die ik maar al te goed ken. Ze staan met een baby meisje in hun armen. Ze heeft rossige haartjes en een paar sproetjes op haar neus. Haar ouders zijn mijn pleegouders, de Scott's. De vraag wie dat meisje is spookt gelijk door mijn hoofd heen. Naast de grote foto hangen aan beide kanten nog 2 foto's. Mama en ik aan de linkerkant, en papa en Harry aan de rechterkant.
Ik schrik op uit mijn dagdroom als ik het geluid van kopjes hoor.
"Ik neem aan dat je thee lekker vind?" vraagt mijn moeder terwijl ze een dampende kop thee voor mijn neus neer zet op de glazen tafel. Ik knik en plof neer op de witte bank.
"Mam? Ben ik dood?" vraag ik dan maar. Ik kijk haar aan terwijl ze zachtjes begint te lachen.
"Nee Lena, je bent versteend. Alle mensen die versteend zijn komen in deze speciale wereld. Sommige die dierbaren zijn verloren, kunnen hier hun dierbaren zien."
"Dus daarom ben ik nu hier?" mijn ouders knikken beide. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht waarneer ik bezef dat ik voor een tijdje met mijn ouders kan zijn. Voorzichtig pak ik mijn thee op en neem een slokje. Mmm, muntthee met echte munt, mijn favoriete. Langzaam drink ik ijn thee op terwijl mijn ouder me allemaal dingen vragen. Mijn moeder vraag meer dingen zoals: 'wat is je lievelingsvak op school?' en "Hoe verzorgen je pleegouders je?' terwijl mijn vader allemaal dingen vraagt over hoe Quidditch gaat. Doordat ze oprecht geïntresseerd in mij ziijn, voel ik me gelijk welkom en vertrouwd. Het zijn tenslotte mijn ouders. Nadat ik mijn laatste slok thee heb genomen, voel ik hoe moe mijn ogen zijn. Met moeite kan ik een gaap onderdrukken.
"Kom Lena, het is al bijna 2 uur in de nacht, misschien is het tijd dat je naar bed gaat." Zegt mijn moeder met een vriendelijke glimlach. Ik knik en sta van de bank op. Mam gaat me voor naar de wenteltrap en loopt naar boven. Mijn vader gaat achter me aan naar boven. Ik volg mijn moeder naar een kamer aan mijn rechterhand. Op elke deur staat een wolkje van krijtbordstikkers. Op één deur staat bijvoorbeeld 'badkamer' en op de andere deur staat 'Lily en James'. Met haar toverstok schrijft mijn moeder mijn naam op een wolkje. 'Lena', staat er met zwierige letters.
"Dit is jou kamer." Zegt mijn vader, terwijl mijn moeder de deur opendoet. De kamer is vierkant. De lange kanten zijn beide wit geverft, terwijl de andere twee muren zachtoranje zijn. In het midden staat een kingsizebed met witte lakens. Naast beide seides van het bed staat een nachtkastje, met een lamp erop. In een hoek van de kamer staat een lage kledingskast, met daarbovenop bloemen.
"Wow..." fluister ik zacht en ik loop de kamer binnen. Ik neem een sprongetje en land met een grote plof op het bed.
"Dit is zo cool!" zeg ik, terwijl mijn ouders in de lach schieten. Met een knipoog loopt mijn vader de kamer uit, terwijl mijn moeder in de kast graait en iets zachtroze uit haalt. Als ze het uit elkaar vouwt, zie ik dat het een nachtjapon is. Zachtroze, met randjes die babyblauw zijn. Aangezien rood ongelofelijk vloekt met roze, verander ik mijn haarkleur van rood naar zwart. Snel vlecht ik het in twee vlechtjes en dan doe ik de japon aan. Hij is gemaakt van superlekker zacht stof.
"Wauw! Dankje mam!" zeg ik terwijl ik haar een knuffel geef. Met een grote glimlach nuffelt ze mij terug.
"En nu in bed!" zegt ze terwijl ze mij een kus geeft op mijn kruin. Ik ga in het bed liggen en kruip onder de dekens. Ik sluit gelijk mijn ogen en voel mezelf wegzakkken. Vanuit de verte hoor ik nog een 'weltrusten' maar daarna val ik in een diepe slaap.
De volgende ochtend word ik wakker van gestommel beneden. Verward ga ik rechtopzitten en kijk ik om mij heen, totdat ik mij gisteravond herriner. De aanval van de Basalisk, de witte wereld en mijn ouders. Ik gaap, rek me nog eens goed uit en klim dan het enorme bed uit. Uit de ladekast haal ik een lange, witte skinny jeans en een wit shirtje dat net over de rand van mijn broek komt en lekker los zit. Daarna verander ik mijn haar weer in het gebruikelijke rood en bind het van in een staart. Op witte sokken loop ik de kamer uit, de trap af naar beneden. Ik kan een heerlijke geur ruiken van warme broodjes en scrumbled egg (voor diegene die niet weet wat dat is, dat is ei da je door elkaar husselt, zodat het stuk gaat en ik doe er persoonlijk ook wel een spekjes door ;p).
"Goedemorgen slaapkop!" zegt mijn vader plagerig, terwijl hij doorgaat met de tafel dekken.Mijn moeder staat achter de pan vol met eieren, terwijl ze wat spekjes erbij gooit.
"Goedemorgen." Antwoord ik vrolijk en ga aan de tafel zitten. "Dussss.... Wat gaan we vandaag doen?"
***
~3de POV~
Twee mensen liepen gehaast door het kasteel heen. Met een angstige gezichtsuitdrukking op beide gezichten en handen stevig in elkaar gevlochten. Uiteindelijk kwamen ze aan bij de grote gargoyle. In paniek begint de vrouw snoepjes op te noemen, tot er uiteindelijk een trap tevoorschijn komt. Ze rennen de trappen op en zonder te kloppen openen ze de deur naar het kantoortje.
"Ahh, Margret en Daniël, ik verwachtte jullie twee al." Zegt de oude man, genaamd Albus Dumbledore.
"Waar is Lena?" vraagt de man, Daniël, bijtend.
"Beneden, in de ziekenzaal." Antwoord Albus terwijl hij de twee streng aankijkt, vanonder zijn halve maan brilletje.
"We willen haar zien." Zegt Margret, terwijl ze moeite doet om haar tranen binnen te houden, "Wat is er met haar gebeurd?"
"Ik ben bang, dat Lena versteend is."
"Wat?!?" gillen beide uit. De vrouw valt snikkend in haar mans armen.
"Ik zei het Dan... Ik zei het je..." huilt Margret, terwijl haar man haar probeert te kalmeren. "We hadden haar hier moeten houden, we hadden haar bij ons moeten houden..."
"Mrs. Scott, dit was niet te voorkomen. Lena is een witch, ze hoort hier op Hogwarts."
"Ze hoort veilig te zijn." Snauwt Daniël naar Albus terwijl Margret hem smekend aankijkt.
"Kunnen we haar gewoon zien?" vraagt ze smekend. Albus weet dat ze haar gewoon willen zien, zucht en geeft toe.
Met zijn drieën lopen de volwassenen naar beneden, richting de ziekenzaal. Albus duwt de grote, zware deuren open en loopt gelijk door naar de verpleegster Poppy haar kantoor. De andere twee lopen naar het bed met een roodharige tiener erop. Margret begint weer te huilen bij het aanzicht van haar versteende dochter. Haar man, Daniël, heeft ook moeite met het aanzicht, maar probeert sterk te blijven voor zijn vrouw. Haar man probeert haar te kalmeren terwijl Poppy en Albus het plan uitleggen om hun dochter, en alle andere versteende kinderen terug te brengen. Daarna, met een gerustgesteld hart gaan ze naar huis.
~~~~~
okeej, ook hallo na zo'n lange tijd :D.
Hoe gaat het met iedereen?
Aangezien er maar een paar vragen waren, ga ik ze hieronder beantwoorden :p
1. Kan e met de klassespelen verder gaan? (snillylover)
Uhh... Dat weet ik nog niet, misschien ooit wel, als afleiding. Eigenlijk wil ik het ooit wel afmaken, omdat het een van mijn eerste verhalen is en ik heb er ooit heel veel moeite en tijd in gestopt. Dus naja, waarschijnlijk ooit. Ik kan niet alleen zeggen wanneer.
2. Zou je mijn boeken willen lezen? (snillylover)
Sure. Denk ik. Ik zal zo eens aan zo'n boek beginnen :D
3. Wat zou je later willen worden? (snillylover)
Uhm.. Iedereen stelt me deze vraag, waar ik ook ben... Ik heb echt geen idee. Mij lijkt het gaaf om in musicals te spelen, maar dat is een kinderdroom. Een juf worden lijkt me ook wel leuk (aangezien mijn tante en moeder beide juf zijn), maar ik heb niet zo veel geduld... Een professioneel boekenlezer :D. Dat ik gewoon 24/7 boeken mag lezen en ze dan kan beoordelen. Ik heb eerlijk gezegd nog geen idee dus.
4. Ga je misschien die cover gebruiken die ik voor deel 3 heb gemaakt.
Misschien. Meestal kijk ik naar de cover als ik een deel van het boek heb uitgeplant, maar dat heb ik nog niet gedaan... Wie weet maak ik zelf een cover, of wie weet maakt iemand anders een andere cover. Ik heb werkelijk geen idee word morgen zal brengen, dus ik leef met de dag.
Dat waren de vragen, als je nog vragen hebt, je mag het altijd persoonlijk vragen, of via de reacties, en ik zal zo snel mogelijk antwoorden.
byee,
Cath