Ben daha 15 yaşındayken başladı herşey.Dışlamalar,bağırmalar (dövmeler önceden de vardı)...Sonra kendime bir söz verdim.;
"Kendi ayaklarımın üzerinde durup ikisinin de suratlarındaki utanma duygusunu görmek istiyordum"
Kendimi derslere verdim.Ve başardım sonunda.İkili baskıdan sonsuza denk kurtulmuştum.Adresimi bile vermemiştim.Şimdi ne yapıyorlasa yapsınlar.Kardeşime bile kıyan bir aileden bahsediyoruz burda...:'Ben daha 1 yaşındayken annem karnındaki bebeği fark etmediği için ilaç alıp onun sakat doğma riskine karşılık bebeği aldırdığını söylerdi...'Orasını Allah'a havale ediyorum.Keşke onun yerinde ben olsaydım diye,diye koskoca 4 sene geçti...Herneyse ne umurumda bile değil ikiside.Ben mutluyum gerçekleştirdiğim hayallerimle NOKTA!.
Yarın büyük gün hem geometriden sınavım var,hemde bir buluşma!.Ben ilk sınavı sıkı tutmak isteyip,az konu varken başaramayan ama bütün kitap sorulduğunda yapabilen bir insanım.
"Kısacası zoru başarabiliyorum"
Büyük buluşmamı desem aylar sonra büyük kavuşma mı desem bilemedim valla...15 yaşımın bana getirdiği bu talihsiz olayların yanında,birde armağanı olmuştu tabiki.O muhteşem biriydi."İlk Aşkımdı ve Son Aşkım Olucak Kişiydi..."Onunla lisede tanışmıştık.O benden 1 yaş büyük olsada aynı üniversiteyi tutturmayı,aynı şehirde beraber yaşayıp mutlu olmayı herşeyden çok istiyorduk...Ve bunu ikimiz bir olunca çoktan başarmıştık.O ilk önce başka bir şehirdeki üniversiteyi tutturmuştu.Ama 1 sene sonra sırf benimle beraber olabilmek için benimle sınava tekrar girdi ve aynı yeri tutturabilmiştik.Ailemin bana getirdiği şanssızlık onun yanında etkisiz bir hâl alıyordu...Bu yüzden çok mutluydum.Onunla birlikte yaşamak için yarın buraya taşınıyordu.Bunu düşündükçe geometri sınavı hak getire tabi...Ama ne yapıyım..Àşığım bennnn.....