ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดตามร่างกาย
เเละเห็นเสงไฟสีขาวที่จ้าจนเเสบตา พร้อมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เเรงจนเเสบจมูก
ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลหรอเนี่ยฉันกระพริบตา
สองสามครั้งเพื่อให้ตาปรับ
โฟกัสให้เข้ากับเเสงก่อนจะหันไปมองข้างๆตัวเเละเห็น อีธานนอนฟุบอยู่ข้างเตียง
"อ้าว เอวาตื่นเเล้วหรอ เป็นไงบ้างเจ็บมากมั๊ย เดี๋ยวพี่เรียกหมอมาตรวจดู อย่าพึ่งลุกนะ"
ฉันพยักหน้าตอบพี่ชาย ก่อนที่อีธานจะเดินออกไปตามหมอ
ฉันนอนนิ่งๆเเต่ก็หัวก็ยังนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
"ทางนี้ครับหมอ" อีธานเดินนำคุณหมอเข้ามาในห้อง
หมอเดินเข้ามาหาฉันที่เตียง
"ขอผมตรวจหน่อยนะครับ คุณเอวา " หมอเอาไฟฉายส่องตาฉัน เพื่อตรวจดูความผิดปกติ
"เป็นยังไงบ้างครับ ยังเจ็บตรงไหนรึปล่าว"
"คือก็ยังปวดอยู่เเถวๆซี่โครง เเละก็ยังปวดหัวอยู่นิดหน่อยค่ะ"
"โอเค ครับ คุณเอวาต้องพักดูอาการที่โรงพยาบาลสัก
สามสี่วันนะครับ ประมาณหกโมงผมจะให้พยาบาลเอาอาหาร
กับยามาให้นะครับ"
"ค่ะ"
ฉันมองตามหมอไปจนหมอ ออกจากห้อง พร้อมกับเเม่ฉันที่เดินเข้ามาพอดี
"เอวา เป็นยังไงบ้างพอเเม่รู้ข่าวก็รีบมาเลยนะ ยังเจ็บตรงไหนอยู่รึปล่าว"
"ก็เจ็บตามตัวนิดหน่อยค่ะหนูนึกว่าเเม่มัวเเต่
สวีทกับเเจ๊ฟ(ชื่อสามีคนใหม่ของเเม่) จนไม่สนใจลูกตัวเองซะเเล้ว"
ฉันพูดพร้อมกับเบี่ยงหน้าไปทางหน้าต่าง
"เอวาเรานี่เลิกเเขวะแม่สักวันจะได้ไหม"
"ก็ได้ค่ะ"
"อีธาน ฝากดูเเลน้องก่อนนะเดี๋ยวเเม่ไปหาซื้อเสื้อ ซื้อของใช้ส่วนตัวก่อน เเม่รีบมายังไม่ได้เตรียมอะไรเลย"
"ได้ครับแม่"
หลังจากพี่คุยกับเเม่เสร็จก็หันมามองเเล้วยิ้ม
ให้ฉัน
"ยิ้มไรคะพี่ชาย"
"ปล่าว.....นี่เอวา เเม่เขาเป็นห่วงเรามากเลยนะรู้ปล่าว"
"รู้ค่ะ"
ฉันตอบเเล้วทำหน้าเศร้าๆเล็กน้อย
ก๊อก.....ก๊อก !!
"เดี๋ยวพี่ไปดูก่อนนะว่าใครมา"
.
.
.
.
"สวัสดีครับ ผมมาหาเอวาครับ"
"อ้าว เอริค หรอ เชิญเข้ามาก่อนเลย"
"เอวาคุณอยู่เป็นยังไงบ้าง"
เอริคเดินมาที่เตียงฉันเเล้วถามทันที
"คุณมาทำไม"
"เอ่อ......พี่ขอออกไปรอข้างนอกเเล้วกันนะ"
อีธานพูดเเทรกขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป
"เอวาทำไมเย็นวันนั้นคุณถึงรีบกลับหล่ะ"
"ก็......หึ..คุณหนะออกไปได้เเล้ว"
ฮึก...ฮึก อยู่ดีๆฉันก็ร้องไห้ออกมา
"เอวาคุณอย่าร้องไห้นะ"
เอริคยื่นนิ้วมือมาปาดน้ำตาที่กำลังไหลอาบ
แก้มของฉัน
"ทำไมคุณไม่บอกฉันว่าคุณเป็นใคร"
"คุณรู้เเล้วหรอ"
"ใช่"
"คุณโกรธผมเรื่องนี้"
"ไม่...ฉันไม่ได้โกรธเเต่ฉันเเค่อยากให้คุณ
บอกฉันบ้าง อีกอย่างเรื่องของเรามันคงเป็นไปไม่ได้ ฉันขอเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลยนะ"
"ทำไมหละเอวา ผมไม่อยากเลิกยุ่งกับคุณ"
"ออกไปได้เเล้ว กลับไปดูเเลคุณมากาเร็ทคนที่เหมาะสมกับ
คุณเถอะ"
"ไม่เอวา ผมจะไม่ทิ้งคุณ"
น้ำเสียงของเอริคเริ่มสั่นเครือ
"ฉันบอกว่าให้ออกไปไง!!!"
ฉันพูดขึ้นเสียงใส่เขา
"ก็ได้ ยังไงคุณก็พักผ่อนเยอะนะ"
พอเขาพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับปาดน้ำตา
คำพูดที่เอริคพูดเป็นประโยคสุดท้ายมันทำให้ฉันถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ฉันอยากจะเดิน
ไป
กอดเขา เเต่ก็ทำไม่ได้ ฉันอยากจะจูบซับน้ำตาให้เขา เเต่ก็ทำไม่ได้
ฉันอยากจะเรียกเขาว่าที่รักเเต่ก็ทำไม่ได้ สิ่งที่ฉันอยากทำทั้งหมดคงเป็นได้เเค่ความคิดเท่านั้น ในเมื่อฉันรับปากคุณเอลิน่าไปเเล้วว่าฉันจะ
เลิกยุ่งกับเขาฉันก็ต้องทำให้ได้ถึงเเม้ว่าฉันจะ
เจ็บเเค่ไหนก็ตาม
"เอวาจ๋าาาา ฉันมาเยี่ยมเเล้ววว"
เสียงของโซอี้ดังมาเเต่ไกล
"เห้ย เอวาเเกร้องไห้ทำไม"
"คือฉัน ฮึก...ฮึก..ฮือ"
ฉันปล่อยโฮออกมาเต็มที่ จนโซอี้เดินมากอด
"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ ไว้เธออยากเล่าให้ฟังเมื่อไหร่ก็ค่อยเล่านะ"
โซอี้พูดพร้อมเอามามือมาลูบที่หัวฉันเบาๆ
ฉันผลักโซอี้ออกเล็กกน้อย เเละเอามือปาดน้ำตาอย่างลวกๆ
"โอเค ฉัน โอเค เเล้วฉันจะเล่าให้ฟังนะ"
...ฉันเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้โซอี้ฟัง...
.
.
.
.
.
.
"ห้ะ เอริค เป็นเชื้อพระวงศ์งั้นเอโก้ก็เป็นด้วยหละสิ"
"ใช่"
ฉันตอบเสียงเอื่อยๆ
"เเต่ยังไงก็ช่างเถอะ เธอนอนพักก่อนดีกว่า"
"พี่อีธานไปไหน"
"พี่เธอไปหาไรกินอะ ฉันเดินสวนเขาที่ร้านขนมในโรงพยาบาลข้างล่าง"
"อื้ม"
ฉันพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะปิดเปลือกตาเเละหลับลง
"อ้าวยัยนี่ หลับซะเเล้ว บายนะเพื่อน"
_______________________________________
ณ โรงเรียน ตอนช่วงเลิกเรียน
..........โซอี้................
...ฉันเดินขึ้นมาบนด้านฟ้าของตึกเรียนที่ฉัน
คิดว่าเอโก้น่าจะอยู่ที่นี่เเละนั่นก็จริงตามที่ฉันคิด เขานั่งพิงรั้วกั้นอยู่ตรงนั้น ยังไงวันนี้ฉันต้องถามเขาให้รู้เรื่องให้ได้...
"อ้าว พี่สาว คิดถึงผมหรอครับ"
"เอโก้ฉันมีเรื่องจะถามนาย"
สีหน้าของเอโก้ดูเปลี่ยนไปหลังจากที่ฉันพูด
ประโยคเมื่อกี้
"เห้ย ทำไมพี่ต้องทำหน้าจริงจังด้วย"
"คุณมีเชื้อพระวงศ์จริงๆใช่ไหม"
เอโก้ทำหน้าตกใจก่อนที่เขาจะตอบคำถามฉัน
"เเล้วถ้าผมบอกว่าใช่ ผมกับพี่เรายังจะเหมือนเดิมกันอยู่ไหม"
"จะเหมือนเดิมได้ไง เรามันต่างกันนะ"
"ไอ้คำว่าต่างของพี่คืออะไร ผมก็เป็นคนเหมือนพี่ ผมมีหัวใจมีความรู้สึกเหมือนกับพี่"
"ต่างกันที่คุณเป็นถึงคุณชาย ส่วนฉันก็เเค่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป"
"เหรอ งั้นให้คุณชายอย่างผมได้รักผู้หญิงธรรมดา
อย่างพี่ได้ไหมหล่ะ"
"ว่ายังไงนะ"
"ก็ว่างอย่างที่พี่ได้ยิน"
"ก็ฉันบอกคุณเเล้วว่าเราต่างกันฉันไม่เหมาะ
กับคุณเลยสักนิด"
"ความรักมันดูที่ความเหมาะหรือไม่เหมาะด้วยหรอ ผมไม่ได้สนเรื่องนี้เลยสักนิด ผมสนเเค่ว่า ผมรักคนที่ผมรักต่อให้เขาจะไม่ใช่ผู้ดีมาจากไหนเเต่เป็นผู้หญิงบ้านๆที่ให้ผมยิ้มได้เเละมี
ความสุข ผมจะไม่มีทางปล่อยเธอไปเเน่นอน"
เมื่อเอโก้พูดจบเขาก็เดินมากอดฉัน และเเล้วน้ำตาฉันก็ไหลออกมา เเขนทั้งสองข้างของฉันกอดรัดตัวเขาเเน่นกว่าที่เขากอดฉัน
"ขอบคุณนะที่คุณมารักผู้หญิงบ้านๆอย่างฉัน
เเล้วทางบ้านคุณ เขาไปจับให้คุณเเต่งงานกับคนที่มีฐานะเดียวกับคุณหรอ"
"เลิกเรียกคุณเถอะ เรียกผมว่านายไม่ก็ไอ้เอโก้เด็กปากหมาถ้าจะดีกว่าเยอะ"
เขาพูดติดตลกจนฉันสามารถยิ้มได้ เเละเราก็นั่งคุยกัน
"ที่บ้านผมหนะลูกชายคนโตจะถูกจับหมั้น
ตอนจบเกรด12เเละต้องเเต่งงานกันตอนเรียนมหาลัยจบ เเล้วพวกลูกๆที่เหลือจะเเต่งงานกับใครก็ได้ที่
เรารัก"
"นั่นมันไม่เเฟร์เลยนะ"
"ใช่ เเม่ผมพึ่งบอกตอนที่คู่หมั้นของพี่พึ่งมา"
"อ่อ คุณมากาเร็ท ใช่ไหม เอวาเล่าให้ฉันฟัง"
"ใช่ ผมสงสารพี่เอวากับพี่เอริคเหมือนกัน"
"ทำไมต้องเป็นลูกคนโตหละ"
"คงเพราะ พี่เขาเป็นพี่คนโตเเม่เลยต้องการให้พี่เสียสละ
เป็นคนเเต่งงานเเทนน้องๆ เเล้วอีกอย่างพี่เขาต้องเป็นที่เชิดหน้าชูตาของวงศ์ตระกูลด้วยหละมั้ง"
"เเล้วเราจะทำยังไงกันหละ"
"อืม.... ผมเองก็ยังไม่รู้เลยได้ข่าวว่าพี่เอวาถูกรถชน พี่เขาเป็นยังบ้างอะครับ"
"ปลอดภัยเเล้ว อีก3วันไปรับเอวากลับบ้านกันไหม"
"ไปสิครับ ปะกลับบ้านดีกว่า เย็นมากเเล้ว"
เอโก้ลุกขึ้นเเละฉุดฉันตามขึ้นมา เราสองคนเดินลงจากดานฟ้าพร้อมจนมาถึง
ลาดจอดรถ
"บายนะเอโก้"
ฉันยิ้มได้สักพักเเล้วฉันก็เศร้าเหมือนเดิม
"อย่าทำหน้าเศร้าเเบบนี้สิ"
"ฉันดูเหมือนคนเห็นเเก่ตัวยังไงก็ไม่รู้ เอวาเจ็บทั้งกายเเละใจ เเค่ฉันกลับมามีความสุขเเบบนี้"
"อย่าโทษตัวเองสิครับ ผมว่าพี่เอวาต้องเข้าใจเราสองคน"
เอโก้ยื่นหน้ามาใกล้ๆเเล้วจูบลงที่กลางหน้า
ผากของฉัน
"บายนะครับ กลับบ้านดีๆ อย่าไปลากผู้ชายที่ไหนมา เป็นกระสอบทรายตอนเวลาพี่โมโหนะ ฮ่าๆ ผมขอเป็นกระสอบทรายให้พี่คนเดียวพอ"
"ไอ้เอโก้ กลับบ้านไปเลย ขับรถดีๆนะ"
รถของเอโก้ค่อยๆเคลื่อนออกไป เเละฉันก็โบกมือบ๊ายบายไล่หลังไปเช่นกัน
_________________________________________