(The weekend - Can't feel my face okuyun derim.. süper bir şarkı bence biterse başa sarın :) iyi okumalar )
5. ara sokağa döndükten sonra tel zincirli kapıdan atladım. Önümde duran kocaman demir kapıdaki şifreyi girdim büyük kapı kendisi kadar gürültüyle yana kaydı. İçeri geçtim ve şifreyi tekrar girerek kapının kapanmasını beklemeden yanıp sönmeli daracık holden hızlıca geçtim sebebi bu koridor beni biraz tedirgin ediyordu ucu görünmeyen bu koridordan her an bir ruh emici üstüme atlıyacak hissi uyandırıyordu bende o kadar. Sola döndüm ve hep aşina olduğum kapıyı karşımda görünce ceketimin içindeki anahtarı alıp kapının deliğinde üç kez döndürdüm. Kapıyı açtığım an sıcak hava yüzümü yalayıp arkamdaki soğukluğa karıştı. İçeri geçtim ve kapıyı tekrar kilitledim. Rookie karşıma geçmiş bir elinde ip diğer eli belinde kafasını yana eğmiş bana hesap sorar bakışlarıyla tam kaŕşımda dökülüyordu ve biraz terlemisti galiba. "Nerdesin Hope! Biz geleli yarım saat oldu hanım efendi bir hazırlanıp gelemedi, zaten fazla zamanımız olmadığını biliyorsun. "
"Geldim işte, Dream ve Deep neredeler?
"İçerideler, oturuyorlar. "
"Iyi. " Burası bizim saklı yerimizde. Babam vermişti burayı bize. Bizde birlikte dekor etmiştik ve bir nevi kendimizi savunmak için çalıştığımız yerdi ayrıca. Odaya girdim, selamlaştık ceketimi koltuğun kenarına fırlattım ve yarı soğumuş olan aćmaları bizim kızlara uzattım. Deep okuduğu sağlık dergisinden kafasını kaldırıp " Immm annen yine döktürmüş dostum. "dedi.
"Öyledir adamım." Dream ve Rookie 'ya uzattığımda "Niye bir tane getiriyorsun Hope, insan 10-15tane alır gelir."dedi Dream. Rookie'yla birlikte "Yok artık sende "dedik. "Oğlum annem kaćmıyor ya, bu biraz aceleye geldi. En kısa zamanda anneme yaptırır 10-15 tane getiririm merak etmeyin. "dedim. Bizimkiler el çırpıp bana sevinç gösterisi yaptılar. Bu hallerine bir kahkaha patlamadan edemedim bende. Onları ne kadarda çok seviyorum yaa... Hayatıma neşe katıyor şerefsizler.
"Neyse ben üstümü değiştireyim o zaman. "dedim ve direk bana ait olan odama geçtim, burası evimdeki odama göre bayabi küçüktü.Tek kişilik bir yatak ve küçük bir dolap vardı. Çantama yöneldim ve içinden eşyalarımı alıp üzerime geçirdim. Işığı kapatıp çalışacağımız yere yöneldim. Bizim kızlar ordaydılar ama Deep yoktu. Rookie'ya "Deep nerde, çalışmaya katılmayacak mı? "
"Bir kaç tedavi yolları arıyor salonda, bugün katılmayacakmış. "
"Annesine birşey mi oldu yoksa? "
"Hayır, ama durumu günden güne kötüye gidiyor ve gitmeden önce bir şeyler yapmak istiyor. " diye açıkladı.
"Peki"diye kestirip attım. Ama çok üzülmüştüm tek ben değil hepimizin yüreği parçalandığını biliyordum. Deep'in annesi o şerefsizlerin dünyamızı alt üst etmeden önce de hastaydı ama tedavi görerek yaşıyordu ve durumu iyidi. Şerefsizler her şeyi fiyatla görmeye başlaďıklarından beri Deep 'in ailesi tedavi masraflarını ödeyemedi ve durumu günden güne kötüye gidiyor. Biz de dostumuza sahip çıkıyorduk. Birkaç bir sey bulmuştuk ama bunlar pek bir işe yaramamıştı. Derin bir nefes alıp dışarı verdim. "Neyse, bir saat sonra salona geçin sizinle bir şey konuşmam gerek. "
"Tamam. "diyerek, herkes ćalışacağı yere yöneldi. Boks eldivenlerinin cırt cırtlarını yapıştırdıktan sonra kırmızı kum torbamın tam karşısında durdum. Bize yapılan haksızlıklar, adeletsizlikler, Hayatımızı saçma sapan kurallarıyla sıçıp batırmaları, en önemliside özgürlüğümüzü dokunmaları..Hepsinden nefret ediyorum, Sol kolşe ölümleri benim elimden olucak, sağ kolşe kimse bizim özgürlüğümüzü bizden alamaz... Ben poseyim sol kolşe, Aaaaaaaahh ardı ardına yumruklarımı kum torbasına geçirdim ve torbanın yırtılmasıyla yere kapaklanmam ardından kızların büyük bir gürültüyle içeri dalmaları her şey saniyeler içerisinde gelişmişti benim için ama tam bir saat olmuş.
.............
Deep'in sesiyle kendime geldim.
"İyi misin Hope, beni duyuyor musun dostum. "
Nefes nefese söylediģim tek kelime "İyiyim. "olmuştu.