Ünivetsite Hayatım

Kıskançlık

Bodruma sonunda varmıştık.Eşyalarımı yerleştirmeye odama çıkıyordum abimle defne ise eşyalarını yerleştirmiş gezmeye çıkmışlardı.İkide bir ofluyordum çünkü o kadar ağır çantalarım vardı ki sanırsın birini öldürüp çantaya koymuşum her neyse ofluya ofluya asansöre gittim ama asansörün bozuk olduğunu gördüğümde dünyam başıma yıkıldı diyebilirim ama yılmayıp merdivenlere yöneldim 2 basamak çıkmışken birden kendimi yerde buldum"ya kör müsün sen baksana önüne" dedikten sonra başımı kaldırdım ve resmen dilim tutuldu karşımda ki çocuk gerçekten bayağı yakışıklıydı kumraldan sarıya vuran saçları ve mavi yeşil gözleri kıskandırıcak ela gözleri vardı 1.90 boyunuda atlamamak lazım resmen donup kalmıştım çocuk konuşunca kendime geldim " kızım ben mi körüm önüne bakmadan yürüyen sensin hem bir daha bana sesini yükseltirsen konuşacak bir dilin kalmaz canım " ya bu çocuk yakışıklı falan ama resmen katkısız öküzmüş ya neyse ben tam cevap vercekken çekip gitti giderkende " ağzını kapat bence" demeyi de ihmal etmedi sinirim tepedeydi şu anda,neyse kendimi sakinleştirip odama doğru yol alıyordum ki arkamdan "Zeynepp" diye bir ses duydum bu ses "Selinn" hemen bavullarımı bırakıp seline sarılmaya gittim.Selin benim ilkokuldan arkadaşımdı ve gerçekten onu çok özlemiştin o da bugün gelmiş ve Erenle birlikte gelmişler Eren ben ve Selin ilkokulda ayrılmaz üçlüydük ve Ereni de çok özlemişim Selini ikna edip Defneyle bizim odamızda kalmasını söyledim o da kabul etti.Abimlede Eren birlikte kalacaklardı Erenin Arda diye bir arkadaşı da varmış o da kalıcakmış Ardayla da şimdi tanışmaya gidiyorduk kimle mi Selinle ve defneyle ,Arda denilen çocuk da arkası dönük oturuyordu Selin "Ardaa!"diye bağırınca arkasını döndü ve yok artık...