Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα μικρό παιδί που το έλεγαν Άλεξ.Ήταν ένα χαρούμενο παιδάκι καθώς σήμερα ήταν τα δέκατα γενέθλια του.Η Μαμά και ο Μπαμπάς είχαν πει πως είχαν ένα ιδιαίτερο δώρο για το αγαπημένο τους παιδί που πήγε ενθουσιασμένο να βρει τους γονείς του και να πάρει το πολυπόθητο δώρο του.Η Μαμά και ο Μπαμπάς οδήγησαν το παιδάκι σε ένα μεγάλο,λευκό διάδρομο.
«Άλεξ,αγάπη μου»είπε η Μαμά γλυκά,«το δώρο σου σε περιμένει στο τέλος του διαδρόμου»
«Θα είμαστε και εμείς εκεί και θα σε περιμένουμε»είπε ο Μπαμπάς και άφησαν το παιδί μόνο του.
Το παιδάκι άρχισα να περπατάει κατά μήκος του διαδρόμου.Οι τοίχοι ήταν λευκοί χωρίς καμία διακόσμηση και κανένα ενδιαφέρον.Κάποια στιγμή το παιδάκι έφτασε σε μια πόρτα.Προσπάθησε να την ανοίξει αλλά ήταν κλειδωμένη και δεν υπήρχε πουθενά κάποιο κλειδί.
«Παρακαλώ;»ακούστηκε μια φωνή πίσω από την πόρτα.
«Γεια,με λένε Άλεξ,μπορείς να μου ανοίξεις να περάσω;»
«Είσαι αγόρι ή κορίτσι;»
Η ερώτηση ήταν απλή μα το παιδάκι μπερδεύτηκε.Συνειδητοποίησε πως η Μαμά και ο Μπαμπάς δεν είχαν αναφέρει τίποτα για αγόρια και κορίτσια.
«Δεν ξέρω»είπε και ξαφνικά ένας καθρέφτης εμφανίστηκε στον τοίχο.
Το παιδάκι κοίταξε την αντανάκλαση του και είδε ένα στρογγυλό πρόσωπο με κοντά μαλλιά και μεγάλες βλεφαρίδες.Συνέχισε να ψάχνει για κάποιο σημάδι που θα του έλεγε αν ήταν αγόρι ή κορίτσι,μα δεν βρήκε κάτι.
«Τι διαφορά έχουν τα αγόρια από τα κορίτσια;»ρώτησε τη φωνή
«Τα κορίτσια φοράνε φορέματα ενώ τα αγόρια όχι»
Το παιδάκι κοίταξε το παντελόνι του.
«Είμαι αγόρι»είπε.
«Εγώ είμαι κορίτσι»είπε θλιμμένα η φωνή.
«Γιατί είσαι θλιμμένη;»ρώτησε ο Άλεξ
«Μερικά αγόρια με κοροϊδεύουν γιατί είμαι κορίτσι.Λένε πως είμαι πιο αδύναμη από αυτούς και δεν θέλουν να με κάνουν παρέα.»
Ο Άλεξ ένιωσε λυπημένος.Σκέφτηκε τη Μαμά και τον Μπαμπά.Ο Μπαμπάς ήταν όντως πιο δυνατός,σήκωνε τα πιο βαριά πράγματα ενώ η Μαμά δεν μπορούσε.Όμως η Μαμά ήταν αυτή που στεκόταν δυνατή όταν αρρώστησε η Γιαγιά ή όταν ο Μπαμπάς έχασε τη δουλειά του.
«Δεν πιστεύω πως τα κορίτσια είναι πιο αδύναμα από τα αγόρια.»είπε και άκουσε το κορίτσι να κλαίει.
Ένιωσε λυπημένος και μετά θυμωμένος.Γιατί να την κάνει κάποιος να κλαίει απλά και μόνο επειδή γεννήθηκε κορίτσι;Σίγουρα δεν θα του άρεσε αν το έκανε κάποιος σε εκείνον.Οι σκέψεις του διακόπηκαν από τον ήχο της πόρτας να ξεκλειδώνει.Είδε την πόρτα να ανοίγει και ένα κορίτσι με μακρυά,καστανά μαλλιά και μεγάλα,αμυγδαλωτά μάτια τον πλησίασε.
«Με λένε Πρία»του είπε
«Γεια σου Πρία.Θέλεις να γίνουμε φίλοι;»ρώτησε ο Άλεξ και το κορίτσι χαμογέλασε.
Και έγιναν φίλοι και συνέχισαν να περπατούν στον μακρύ διάδρομο καθώς η φιλία τους μεγάλωνε όπως και οι ίδιοι.Κάποια στιγμή έφτασαν σε μια δεύτερη πόρτα που ήταν πάλι κλειδωμένη και δεν υπήρχε πουθενά κάποιο κλειδί.
«Παρακαλώ;»άκουσαν μια αγορίστικη φωνή πίσω από την πόρτα.
«Γεια είμαι ο Άλεξ και αυτή είναι η φίλη μου η Πρία»
«Γεια»είπε η Πρία ντροπαλά.
«Είμαι ο Ομάρ,»είπε το αγόρι,«είστε λευκοί ή μαύροι;»
Ο Άλεξ κοίταξε την Πρία ευχόμενος να έχει μια απάντηση μα το κορίτσι τον κοιτούσε παραξενεμένο.
«Τι διαφορετικό έχει κάποιος άσπρος από κάποιον μαύρο;»ρώτησε ο Άλεξ.
«Οι λευκοί έχουν πιο ανοιχτό δέρμα από τους μαύρους»απάντησε ο Ομάρ.
Ο Άλεξ έβαλε το χέρι του δίπλα στο χέρι της Πρία.Το δικό της χέρι ήταν πολύ πιο σκούρο από το δικό του.
«Εγώ είμαι λευκός»είπε ο Άλεξ.
«Εγώ είμαι μαύρος»ακούστηκε η φωνή του Ομάρ θυμωμένη.
«Και η Πρία είναι μαύρη»
«Αλήθεια;»ρώτησε ο Ομάρ απευθυνόμενος στην Πρία.
«Αλήθεια»απάντησε το κορίτσι.
«Είναι η σκλάβα σου;»ρώτησε ο Ομάρ τον Άλεξ αυτή τη φορά.
Ο Άλεξ κοίταξε την Πρία.Δεν ήταν η σκλάβα του, ήταν φίλη του.
«Φυσικά και όχι,είναι φίλη μου»απάντησε
«Τα λευκά παιδιά στο σχολείο μου πετάνε πράγματα και με κοροϊδεύουν.»είπε τότε ο Ομάρ με χαμηλή φωνή.
Ο Άλεξ κοίταξε την Πρία και φαντάστηκε παιδιά να της πετούν πράγματα.Ένιωσε να θυμώνει μα μετά σκέφτηκε πως θα έπρεπε να νιώθει ο Ομάρ.
«Εγώ δεν θα σου πετούσα ποτέ πράγματα.»είπε ο Άλεξ και ακούστηκε ο ήχος της πόρτας που ξεκλειδώνει.
Ο Ομάρ εμφανίστηκε πίσω από την πόρτα με ένα χαμόγελο στα χείλη του.
«Θες να γίνουμε φίλοι;»ρώτησε ο Άλεξ και ο Ομάρ έγνεψε καταφατικά.
Και έγιναν φίλοι και συνέχισαν να περπατούν στον μακρύ διάδρομο καθώς η φιλία τους μεγάλωνε όπως και οι ίδιοι.Κάποια στιγμή έφτασαν σε μια τρίτη πόρτα που ήταν πάλι κλειδωμένη και δεν υπήρχε πουθενά κάποιο κλειδί.
«Παρακαλώ;»ακούστηκε μια κοριτσίστικη φωνή πίσω από την πόρτα.
«Γεια,είμαι ο Άλεξ και αυτοί είναι οι φίλοι μου Πρία και Ομάρ»
«Γεια»είπαν τα δύο παιδιά ταυτόχρονα.
«Πιστεύεις στο Θεό;»ρώτησε το κορίτσι.
Ο Άλεξ κοίταξε τους φίλους του.
«Εγώ πιστεύω στον Αλλάχ»είπε ο Ομάρ.
«Εγώ πιστεύω στο Βούδα»είπε η Πρία.
Τα δύο παιδιά κοίταξαν τον Άλεξ περιμένοντας να πει κάτι.
«Δεν νομίζω πως το είχα σκεφτεί ποτέ.Η Μαμά και ο Μπαμπάς δεν πάνε ποτέ εκκλησία»
«Άρα είσαι άθεος»είπε το κορίτσι πίσω από την πόρτα.
«Και;»ρώτησε η Πρία.
«Οι άθεοι πιστεύουν πως είναι καλύτεροι από εμάς που πιστεύουμε σε κάποιο θεό»απάντησε το κορίτσι.
«Δεν πιστεύω πως είμαι καλύτερος από κανέναν από εσάς»βιάστηκε να πει ο Άλεξ.
«Δεν σε πιστεύω»
«Ο Άλεξ είναι φίλος μας,»είπε δυνατά ο Ομάρ,«είναι φίλος μας και είμαστε δικοί του, σε όποιο θεό και αν πιστεύει»
«Έχω δει άθεους να πειράζουν εμάς τους χριστιανούς στο σχολείο μου.Με έχουν κοροϊδέψει για τα πιστεύω μου.»είπε το κορίτσι με φωνή που έτρεμε.
Ο Άλεξ ένιωσε θλιμμένος για μία ακόμα φορά.Γιατί να κοροϊδεύουν κάποιον απλά και μόνο επειδή έχει διαφορετικά πιστεύω;
«Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για το Θεό σου και μετά μπορούν να μας πουν και η Πρία με τον Ομάρ για τους δικούς τους Θεούς.Μπορούμε να γίνουμε όλοι φίλοι.»είπε ο Άλεξ και η πόρτα ξεκλειδώθηκε.
Το κορίτσι που εμφανίστηκε τους χαμογελούσε.
«Είμαι η Έλενα»
Και έγιναν φίλοι και συνέχισαν να περπατούν στον μακρύ διάδρομο,μιλώντας για τις θρησκείες τους, καθώς η φιλία τους μεγάλωνε όπως και οι ίδιοι.Κάποια στιγμή έφτασαν σε μια τέταρτη πόρτα που ήταν πάλι κλειδωμένη και δεν υπήρχε πουθενά κάποιο κλειδί.
«Παρακαλώ;»η φωνή ενός αγοριού ακούστηκε πίσω από την πόρτα.
«Γεια,είμαι ο Άλεξ και αυτοί είναι οι φίλοι μου Πρία,Ομάρ και Έλενα»
«Γεια»είπαν όλα τα παιδιά μαζί.
«Είμαι ο Τσεν και καλύτερα θα ήταν να φύγετε»
Ο Άλεξ κοίταξε τους φίλους του γεμάτος ανησυχία.
«Τι συμβαίνει;»ρώτησε τον Τσεν, μα το αγόρι δεν του απάντησε.
«Ότι και αν είναι, μπορείς να μας το πεις»είπε ο Ομάρ.
«Δεν μπορώ να είμαι φίλος με αγόρια»είπε ο Τσεν.
«Γιατί;»
«Γιατί μου αρέσουν»
Ο Άλεξ και ο Ομάρ αντάλλαξαν μια ματιά χωρίς να ξέρουν τι να πουν.
«Δεν πειράζει Τσεν,»είπε ξαφνικά η Πρία,«και εμένα μου αρέσουν τα κορίτσια μα είμαι φίλη με ένα»
Η Έλενα κοίταξε την Πρία έκπληκτη.
«Σου αρέσουν τα κορίτσια;»
«Ναι»είπε η Πρία με αυτοπεποίθηση.
Η Έλενα χαμογέλασε στη φίλη της και της έσφιξε το χέρι.
«Έπρεπε να μου το πεις,φίλες είμαστε εξάλλου»
Εκείνη τη στιγμή ο Άλεξ κατάλαβε τι φοβόταν η Πρία.Φοβόταν,πως αν τους το έλεγε,δεν θα την έκαναν παρέα,πως θα την αγαπούσαν λιγότερο,αλλά αυτό ήταν αδύνατο,την αγαπούσαν για αυτό που ήταν,όποιος και αν της άρεσε.Τώρα, ο Άλεξ καταλάβαινε γιατί ο Τσεν ήταν στεναχωρημένος.
«Τσεν,θα είμαστε φίλοι σου αν το θες και εσύ και αν κάποιος σου πει οτιδήποτε, που σου αρέσουν τα αγόρια,θα έχει να κάνει με εμάς.»
Και έτσι,η πόρτα άνοιξε.Και ο Τσεν,με τα σχιστά μάτια του και τα μακρυά μαλλιά του,γνώρισε τους φίλους που θα είχε για πάντα στο πλευρό του.Οι πέντε φίλοι έφτασαν μαζί στο τέλος του διαδρόμου όπου βρήκαν μια ξεκλείδωτη πόρτα.Πίσω από την πόρτα ο Άλεξ βρήκε τους γονείς του να τον περιμένουν.
«Είμαστε τόσο περήφανοι για εσένα γιε μου»είπε ο Μπαμπάς αγκαλιάζοντας τον Άλεξ.
«Σου άρεσε το δώρο σου;»ρώτησε η Μαμά και ο Άλεξ κοίταξε τους φίλους του χαμογελώντας.
«Είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσατε να μου δώσετε»
Η Μαμά χαμογέλασε μα ο Άλεξ παρατήρησε κάτι διαφορετικό πάνω της.
«Μαμά δείχνεις μεγαλύτερη από ότι θυμάμαι»είπε ο Άλεξ.
«Επειδή είμαι αγάπη μου,όπως και εσύ»
Η Μαμά έδωσε στον Άλεξ ένα καθρέφτη και το αγόρι κοίταξε την αντανάκλασή του.Δεν ήταν πια το αγόρι που θυμόταν,τώρα πια ήταν άντρας.Κοίταξε τους φίλους του που είχαν και εκείνοι μεγαλώσει μαζί του,μόνο που τώρα το συνειδητοποιούσε.
«Τι ήταν αυτός ο διάδρομος Μπαμπά;»ρώτησε ο Άλεξ
Και ο Μπαμπάς χαμογέλασε καθώς δεν είχε νιώσει ποτέ τόσο περήφανος για τον γιο του και τον σπουδαίο άντρα που είχε γίνει.
«Αυτός ο διάδρομος γιε μου,ήταν η ζωή»