Sabah hiç uyanmak istemedim. Sanki olacakları hissetmiştim.İstemeyerek çıktım yataktan.Dolabımı açtım ve annemin o kadar pantolonum varken neden hep bunu giydiğimi anlayamadığı vazgeçemediğim siyah kot pantolonum ile severek aldığım yeşil tişörtümü giydim,her gün yaptığım rimel ve patlayıcıdan oluşan makyajımı da tamamladıktan sonra gece ördüğüm saçlarımı açtım.Özensiz ama dalgalı bu halimi seviyordum.
Kitaplığa bıraktığım telefonumu da aldım.Mesaj atmamıştı.Ondan günaydın mesajı almadığım ilk sabahtı.Düşündüm de ilk mesajı atan hiç ben olmamıştım.Hep o isterse konuşurduk.Bu durum beni tedirgin etti.Belki de uyuyakalmıştı ama hayır bu kadar fazla uyumazdı benim gibi uykucu değildi.
Tüm bunları düşünürken annemin seslenişiyle irkildim.
"Seliiin kahvaltı etmiyor musun?"
Kahvaltı etmek istemiyordum,midem bulanıyordu küçüklüğümden beri kahvaltı zorunluluğundan nefret ederdim.Annem alnımda ki sivilcelerin sebebinin bu olduğunu söylerdi hep.
Geç kaldığımı söyleyip kahvaltıyı atlattım.Ayakkabımın bağcıklarını bağlarken annemin elinde küçük bir sandviçle dikildiğini farkettim.
"Al şunu yolda yersin"
İstemiyorum demenin işe yaramayacağını bildiğimden annemin özenle sardığı sandviçi aldım teşekkür edip yanağına bir öpücük kondurdum,tüm aile bireyleri olarak anneyi öpmeden evden çıkarsak günümüzün kötü geçeceğine inanırdık.
Dün gece yağmur yağmıştı.Toprak ıslaktı ama esen rüzgarın sıcaklığı ağustos ayında olduğumuzu hissettiriyordu.Her gün okulun servisini beklediğim büfenin önüne geldim.Bu gün ise okulun açtığı yaz kursu için gidiyordum.Erken çıkmıştım,servisin gelmesine daha on beş dakika vardı.Annemin hazırladığı sandviçten küçük bir ısırık aldım ve telefonumu çıkardım.Onu ilk defa merak ettiğim gerçeği vicdanımı sızlatmıştı.Gülümseme ifadesinide unutmadan bir günaydın mesajı gönderdim.Cevap gelmedi.Bekledim bekledim...
Servis geldi ama mesajına hala bir cevap gelmemişti.Artık iyice meraklanmıştım.Aramak istedim ama vazgeçmem uzun sürmedi.Okulda zaten göreceğim düşüncesiyle kendimi dizginledim.
Okula gelmiştik,servisten ilk inen ben oldum hemen içeri girip onu görmem gerektiğini hissediyordum sanki kötü bir şey var gibi.
Hızla yürürken okulun önünde ki kalabalığı farkettiğimde duraksadım...