. . . . . . . . . . .
It was the day I felt it….
The day I met her….
Sa Book Store…
[His POV]
Nasa bookstore ako nun nang mahagip ng paningin ko ang isang magandang babae. I was star truck and amazed. Bumilis din ang pintig ng puso ko. I was afraid na baka my sakit ako sa puso dahil nag-hyperventilate ako. My heart beat is not normal, and I can’t breathe…
From that day, lagi nalang ako pumupunta sa book store, with the hope to see her again. Ewan ko ba, lagi ko nalang siyang hinahanap. Para bang hindi kompleto ang araw ko pag di ko siya nakikita.
Until one day, I saw her standing at the corner, habang hawak- hawak ang isang book…
Linapitan ko siya dahil gusto ko siyang makilala…
“gusto mo ba yang book?” un nalang ang approach ko sa kanya, hindi ko kasi alam ang una kong sasabihin,.. She is so beautiful and I find her unique…
I snap in front of her, kasi para siyang natutulala… like what was that?..
“a-ah, y-yes… I like it” sagot niya na tila nauutal, iniiwas din niya ang tingin niya sa akin.
“By the way, I am Vincent Hyung, and you are?” pagpapakilala ko habang inaabot ko yung kamay ko, para makipag shake hands…
[Her POV]
“By the way, I am Vincent Hyung, and you are?” sabi niya habang inaabot niya yung kamay niya…
Di ako makapagsalita, to think that nasa harap ko ang lalaking pinapangarap ko.. oo, kilala ko siya…
--Flashback--
3 yrs. back nang una ko siyang nakita. Nursing student siya at Dev. Com naman ako. Malapit lang ang building nila sa building namin, kaya madalas ko siyang nakikita. I searched for his name, at nagtagumpay ako. Isa rin siyang basketball player sa campus namin, and from that day, I already had a crush on him. Hanggang sa isang araw, hindi ko siya nakita, at nagtagal yun ng isang lingo, halos mabaliw ako sa kahahanap sa kanya. Kahit sa malayo, I’m loving him secretly…
I love to draw and paint, kaya sa bahay lagi kong pinipinta ang mukha niya, may sketch pad nga ako na puro siya ang laman. Ganyan ako kaadik sa kanya. habang tumatagal, lalong lumalalim ang lahat ng ito.
Hangang sa isang araw, pumunta ako sa book store parabumili ng book at ng panibagong sketch pad. Nakita ko siya kaya tumalikod ako. Ang bilis ng pintig ng puso ko. Kinabahan ako sa hindi ko alam na rason. Nang mahanap ko na ang book na bibilhin ko at ang sketch pad, pumunta ako agad sa counter para bayaran yun. Ayaw kong makita niya ako, ewan ko ba, pero parang natatakot ako…
--End of Flashback--
“Hey” saka lang ko bumalik sa katinuan ng tinapik niya ako. Parang may kuryenteng dumaloy sa akin ng dumapo yung kamay niya sa balat ko… “What’s your name?” tanong pa niya.
“h-ha? . .. ah., eh. I-I’m Marivic Zu” nasabi ko din ang pangalan ko sa kabila ng kaba ko, hindi ako tumingin sa kanya at di ko rin inabot ang kamay niya.
“what a nice name” sabi niya., natuwa naman ako, at para bang gumaan ang pakiramdam ko sa sinabi niya. “ ahmn, if you don’t mind, pwede ba kitang i-invite kumain sa labas?” like WHAT??.. oh yes, I love to., pero nahihiya ko, eh ano kaya sasabihin ko?..
“ah..eh yah, pwede rin” sabi ko nalang,.
Kumain kami sa labas, I mean sa loob din ng mall, nagkwentuhan kami and we even had an exchange numbers, ang saya pala niyang kasama at kakwentuhan, madaldal siya at masayahin, joker din minsan…
Naulit at naulit din ang mga moments na ganun, hanggang sa isang araw, nakita kong may kausap siyang babae, magkahawak pa sila ng kamay, ang saya nilang tingnan. Ewan ko ba parang ang sakit, may kumirot sa dibdib ko.
I thought makakapagtapat na ako sa kanya. balak ko talaga sabihin ang nararamdaman ko sa kanya, kaso parang huli na lahat. Ang sakit pala. Tiningnan ko sila saka ko tiningnan ang sketch pad na hawak ko. Sumulyap ako ulit sa kanila, nagulat ako nang nagkatitigan kami ni Vincent, di ko na kayang pigilan ang mga luha ko na kanina pa gusting bumuhos.
Alam ko naman eh, wala akong karapatan, wala akong karapatan magalit, magselos, o masaktan. Pero wala, ang sakit, sobrang sakit…
Tumakbo ako para hindi niya makita ang pag-iyak ko.
“Marivic!!!” narinig ko na tinawag niya ako…
Sa pagtakbo ko, nabitawan ko yung sketch pad ko na puro siya ang laman… pero di ko na yun pinulot dahil ayaw kong maabutan niya ako. Lumabas ako sa mall at sumakay ng taxi. Pumunta ako sa isang park para macompose ko muna ang sarili ko.
“1, 2, 3…breathe in, breathe out..” yan ang isa sa paraan ko para makarecover sa pag-iyak ko kaninina..OA na kung OA pero masakit, di tuloy kinaya ng mata ko yung pagbagsak ng mga luha ko.
Kinuha ko ang isang libro sa bag ko, at nagsimulang magbasa… ibinaling ko ang atensyon ko dun, pero it is still annoying me…
The feeling of loneliness, pain, and anger is inside me…
“M-Marivic,??” nagulat ako ng makita kong umupo sa tabi ko si Vincent.
[His POV]
“M-Marivic,??” linapitan ko siya at hawak-hawak ko yung sketch pad na nahulog niya kanina… nagulat nga ako nung una ko yung buksan, nakita ko yung mga sketches ng mukha ko, meron din yung nakajersy ako, nakauniform, nakaformal at marami pa. I was amazed by her talent… sa pinaka likod ng sketch pad nabasa ko ang letter niya. Nalaman ko na may feelings din pala siya sa akin.
“Marivic, yung nakita mo kani—“
“ah, yun ba?.. wag mu na yung pansinin, wala yun, eh teka san-“ di ko siya pinatapos at sumabat na ako…
“please, ako muna pakinggan mo, It’s now or never,..ahmn, the first time I saw you, I know ikaw na ang babaeng mamahalin ko, Marivic, I love you…” nakita ko sa mikha niya ang pagkabigla.
“please, wag kang ganyan.., you better go to your girl, and don’t mind me” dahil sa sinabi niya, nalito ako… sinong girl ba yung sinasabi niya??..
“sinong girl ko?... ikaw lang ang gusto ko Marivic, please listen to me… I LOVE YOU…”
“Oh c’mon Vince, iniwan mo yung babaeng kausap mo kanina para makipaglokohan, I don’t love you, so please, stop this nonsense things… ang saya niyo ngang tinanan eh, kaya wag mo ng sirain yun…” sabi pa niya, natawa naman ako dun... So it means nagseselos siya… I know it, she really do love me… I’m now happy… kahit anu pang ang sabihin niya, her actions tells the truth…
“ ah, yung kanina ba?...” nakita ko ang pagtataka sa mukha niya… nagulat siguro siya kung bakit ako nakangiti… syempre di niya na madeny pa ang love niya sa akin, nabasa ko yung letter niya, at ngayon, her actions speaks the truth… “Love is my cousin, and there no reason for you to get jealous...”
“A-anung jealous ka dyan…I-I’m not…”bago pa siya matapos ibinigay ko sa kaniya yung sketch pad na pinulot ko.
“ pasensya na, binasa ko yung letter jan, and to be honest, ikaw lang talaga ang babaeng bumihag sa puso ko sa simula palang. Magtatapat nga sana ako sayo kaya lang mukhang naunahan mo ako, si Lovely yung kausap ko kanina, pinsan ko yun, she said she’ll support me, she’ll support me to have you, siya nga ang nakaisip ng gagawin ko ngayon… I’m sorry to give a wrong impression to you” tumayo ako at kinuha ko yung rose sa loob ng coat ko. Lumuhud ako sa harap niya…
“Vince, w-what are you doing??” alam ko na nagulat siya sa ginagawa ko…
“ahmn, Marivic Zu., can you be my girl?” at nagtapat na talaga ako sa kaniya, I know I love her and God knows how deep is my love for her…
“Vincent?... VINCENT HYUNG!!!!, YYEEESSSSSSSSSSSS!. Yeeessssss!, yes!, I can be your girl” pagkatapos niyang sabihin yun , tumayo ako at agad ko naman siyang niyakap. Ang saya saya ko. Dahil sa araw na ito, tuluyan na nagging saakin ang tanging HAPPINESS ko…
Akala ko, this day will become a disaster, and now I see it MAGICAL….
……………………..
SA BOOK STORE…
I met a person the gives my happiness…
_it proves that love-at-first-sight truly exist_
and the way she acts only proves..
" ACTION SPEAKS LOUDER THAN WORDS.."
N/A: yan lang po … thanks po sa inyo!!!...
please vote po *^_^*
and leave some comments!!..:)
:)