Kabanata 2: Unforgettable history
"Precious." he said.
Kilala niya ako? Holy shit! Again.
Liningon ko siya and I gave him a small smile. Seriously? How can you smile widely to the person you punched right at his face? Darn!
"Uhm, h-hi!" holy... I am stuttering.
"Uh," I paused for a while thinking what I could say. Hindi ko mahagilap ang mga salita sa aking bibig. It was like my tongue was tied!
"I know you." sambit niya habang titig na titig pa rin sa'kin. Obviously, kilala mo ako. Sinuntok kita, remember? Napairap ako sa aking isipan.
Paano niya kaya nalaman ang pangalan ko? I'm curious.
"How did you know my name?" tanong ko sa kanya. Ibinaling ko na ang mga tingin ko sa harapan, hindi ko kayang matagalan ang kanyang mga titig.
Medyo marami na rin ang mga kaklase kong nagsidatingan and some of the girls are looking at us. Eskandaloso talaga kasi itong mukha ng katabi ko, that's why.
"I have asked my friends. They know you," tumango-tango ako sa sinabi niya ngunit hindi pa pala siya natapos doon. "Do you still remember me? The guy you punched at the club last night?"
Bigla na naman ulit akong ginapangan ng hiya. Uminit ang mukha ko, pati batok ko ay ganoon rin. Damn. Sobrang nakakahiya talaga ang ginawa ko.
"You're like a tomato." tsaka tumawa siya. Shit! Don't you dare laugh at me! Tinakpan ko ng dalawang kamay ang mukha ko. Narinig ko ring tumawa si Trina. Nakipagsabayan pa talaga.
"Hey, don't worry. I am not mad at you. It was my fault. Sorry." sabi niya ngunit hindi ko pa rin kinuha ang mga kamay kong nakatakip sa aking mukha.
Nang maramdaman kong hindi na masyado umiinit yung pisngi at batok ko ay hinarap ko na siya. Nakapag-desisyon na ako. I am going to apologize. Yes, hihingi ako ng sorry sa kabulastugang nagawa ko.
"I.. I am sorry.." napaisip ko kung ano nga pala yung pangalan niya.
"What's your name?" tanong ko sa kanya.
"Calvin," sagot niya.
"I'm sorry, Calvin." hingi ko ng tawad sa kanya.
"It's okay. Alam ko namang may kasalanan din ako. I was drunk."
"And thanks to your friends, nakatakas ako galing sa kahihiyang nagawa ko sa'yo doon." tsaka ngumiti na ako. This was our first time to talk ngunit ang gaan niyang kausap.
Tumawa rin siya ng mahina.
Narinig kong may tumikhim at nilingon ko kung saan nanggaling iyon. Nakalimutan ko nga pala si Trina.
"Dumating lang ang adonis na 'yan, nakalimutan mo na ako dito. Precious ha, I smell something fishy." bulong niya sa'kin at binigyan niya ako ng makahulugang tingin at ngiti.
"Ang malisyosa mo."
Dumating na 'yong prof namin. Hindi ko na ulit pang binigyan ng pansin si Calvin dahil nagsimula nang magsalita si professor.
"Class, as you can see, we have a new face here in our room," tsaka itinuro niya ang katabi ko. "May you introduce yourself here in front mister." ani sir.
Tumayo siya at tumungo sa unahan. Marami kaagad akong may narinig galing sa mga kaklase kong babae at sa dalawa kong kaklaseng bakla.
"Naku, ang pogi ni kuya."
"He's handsome."
"Adonis."
Ngumiti siya at nagsimula nang magsalita.
"Hi! I am Calvin Rey Smith. I came from Adamson University," tsaka tumingin siya sa direksyon ko. "I already have a friend here, Precious." itinuro niya ako. Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi. Ang bilis naman. Hindi ko na inalintana ang mga ulo ng mga kaklase ko na lumingon sa direksyon ko.
I just gave them a sarcastic smile. Pinalo ako ng mahina ni Trina.
"May naaamoy akong lovelife." tsaka humagikhik siya sa tabi ko. Pinandilatan ko na lamang siya.
Nang bumalik na si Calvin sa upuan niya na nasa tabi ko lang ay agad ko siyang pinaulanan ng mga tanong, "Why did you do that? Bakit idinamay mo pa ako sa pagpapakilala mo? Sinabi ni sir na "introduce yourself" lang, eh bakit pati pangalan ko nadamay?" tumawa lang siya ng mahina. Ang feeling close naman ng isang 'to.
"Why are you laughing? May nakakatuwa ba sa sinabi ko?" mahina ngunit pasinghal kong sinabi sa kanya.
Mabuti at tumigil naman siya sa kakatawa.
"You know, you are a part of me." aniya at tumingin sa'kin.
Nagulat ako sa sinabi niya. Alam kong walang malisya iyon sakanya ngunit.. Ugh!
"What?!"
"I said you are a part of me because you're a my unforgettable history," sabi niya. So unforgettable history pala yung pagsuntok ko sa kanya huh.
"You're the first person who punched me right at my face, so bad and so hard." pailing niyang sinabi.
Napasinghap ako sa sinabi niya. So, history nga talaga ako sa kanya?
Nang mag time na ay nauna nang lumabas si Calvin. Ni hindi man lang siya nagpaalam. Eh bakit nga ba niya kailangan pang magpaalam? Napairap ako sa aking sarili. Nagpaalam na rin si Trina. Sasabay daw siya kina Farrah at Joren, mga bestfriends niya na kaklase ko rin. We're close ngunit iba lang talaga kapag si Jane 'yong kasama ko. I am so at ease when I'm with her.
I decided to go to canteen muna. Two hours ngayon 'yong vacant time naming mga regular students ng bs architecture.
Habang naglalakad ako ay nakita ko na naman si Neil, 'yong gagong ex ni Jane. May nakakapit na naman sa kanyang linta. Oh well, bahala sila. I just want my best friend to get over it para hindi siyang magmukhang tanga.
Pumila ako sa canteen at bumili ng pagkain. Nang makuha ko na ay umupo ako sa may sulok. Mabuti na lang at wala pang may nakaupo rito. Kinuha ko na lang ang earphones ko at ni-connect iyon sa phone ko. Nang makapili na ako ng kanta ay nilagay ko ang isang ear bud sa kaliwang tenga.
So, I am like this when I'm alone. Peaceful naman 'yong life ko rito sa school dahil hindi naman ako nabubully at hindi rin ako nambubully. I'm just a typical college student na ang ginagawa ay ang mag-aral, kumain, at gumala.
Habang kumakain ako ay may lumapag ng tray niya sa ibabaw ng table. Tiningala ko 'yon at nakita ko na naman ang mala-diyos niyang mukha.
"Can I join you?" nginitian ko siya at tinanguan.
"Alone?" tanong niya.
Di ba obvious? May nakikita ba siyang kasama ko na hindi ko nakikita? Err.
"Absent si Jane, my bestfriend." sagot ko.
"Why? First day of school ngayon tapos aabsent siya?" tsaka siya umiling.
Pakialam ba niya? Feeling close talaga 'tong lalakeng 'to.
"Bakit ba ang kulit mo? At tsaka bakit ba dito mo pa napiling umupo? Ang daming vacant tables oh!" inirapan ko siya.
"Woah! Bakit ba ang sungit mo ngayon? Kani-kanina nga lang ay nagtawanan pa tayo eh."
Darn!
Hindi ko na siya pinansin at kumagat na lamang ako ng malaki sa burger na hawak-hawak ko kanina pa.
Tinitigan ko siya habang sinusubo niya ang carbonara na binili niya. Damn those perfectly curved lips. Napakisap ako ng mata ng ilang beses nang napagtanto kung ano ang iniisip.
Iniwas ko ang tingin ko doon. Tumikhim ako kaya nakuha ko ang atensyon niya.
"What's the matter?"
"Uhh... nothing."
Medyo awkward nga lang dahil ang sobrang tahimik naming dalawa. Hindi ko na alam kung ano ang topic na puwede naming pag-usapan. Iyong topic na makakarelate siya.
"I'm sorry for being with you. Just this time. I still have no friends here," aniya ngunit may idinugtong pa siya. "Oh, I forgot. I have one but he's with someone and I don't wanna be a third wheel. Being a third wheel is not my thing." tsaka nagkibit-balikat siya at sumubo na naman ulit ng pagkain.
Tumango-tango na lamang ako.
Tumingin siya sa likuran ko at may tinaasan ng kilay na parang pinapansin niya. By the way, he's not a snob. Actually he is friendly kaya hindi naman siya nahirapang humiwalay sa akin pagkatapos niyang kumain. Sumabay na siya sa iba.
While I was walking at the corridor, hindi ko napigilang magalit na naman sa walangyang ex ng kaibigan ko. Talagang wala lang sa kanya huh? Tapos ngingiti-ngiti pa siya kanina habang kasama ang lintang 'yon?
Habang patungo ako sa malaking ground ng school ay napatingin ako sa mga estudyateng naroroon na naghaharutan at nagkukuwentuhan. Meroon din namang mga magkarelasyon, doing skinships. Err.
Napadako ang tingin ko sa isang pamilyar na mukha. Si Calvin 'yon ah? Why is he with that bastard?!