"Iceriye girmeden olmaz" demisti. Sesi öylesine etkiliyordu ki beni. Iceriye girme arzum cogalmisti sanki...
Bana birsey oluyordu o konusunca. Oysa daha ismini bile bilmiyordum. Kim oldugunu tanimiyordum. Hic birseyini bilmiyordum. Ama üzerimde agir bir etkisi vardi..
"Iceriye girmek icin hazir degilim. sizden cok farkliyim. Iceride ne yaptiginizi bile bilmiyorum. Hersey bana cok yabanci. Ama burayi izlemek bile bana huzur veriyor " demistim. Baska bir aciklamam yoktu.. Bilmiyordum iste..
"Kendini kandiriyorsun" diyip öylece birakip gitti. Yine bir kuyuya düsmüs gibi hissettim kendimi. Sanki aydinlik vardi onda. Birseylere ulastiriyordu beni. Ama cok uzak cok yabanciydi bana..
Gitmesini istemiyordum ama yine dur diyemedim.. Ne haddime.
Izledim onu arkasindan. Yine camiiye girdi.. Arkasindan yürümek istedim. Ama bu üzerimdekilerle mi? Buraya yakismiyordum bile. Buradan gitmem gerektigini anladim.. Onu birdaha görmemeliydim. Buraya birdaha gelmemeliyim.
Yürüyordum gidiyordum ama beni birseyler cekiyordu. Kalbim istemiyordu gitmemi. Huzurumdan birazdaha uzaklasiyordum..
Burasiydi benim mekanim, duragim. Simdi nereye gidicem basimin sykistiginda? Icim sanki agliyordu. Öylesine aciyordu ki icimde birseyler. Agir geliyordu hersey..
Arkama bakip duruyordum. Bana dur demesini istiyordum. Beni durdurmasini istiyordum. Ama o gelmiyordu.. Belkide onun bendeki etkisini bilmiyordu. Veya da benim onda öyle bir etkim yoktu..
Eve döndüm ve evde birsürü misafir vardi.. Kisa bir vakit iceriye girip hosgeldiniz edip ciktim. Tam ciktim ki ali karsimda duruyordu. Aslinda hic konusmak istemiyordum ama onun beni dinlemiceni de biliyordum.
Elinden tuttum ve bahceye ciktik. "Ne diceksen burda de!" Diye bagirdim ali ye. Elini hizlica biraktim. Beni boguyordu farkinda degildi.
"Seni seviyorum Nur'um" dedi.
Iste orda öylece kaldim. Cünkü ali bu beraber oldugumuz vakitte bile hic bu sözü diline almamisti. Bana ilk defa beni sevdigini söylemisti.. Ama gercekten samimimiydi? Kocaman gözlerimle baktim öylece. Bir rüzgar esti sanki ve saclarimi yüzüme savurdu. Sonra yine o imam geldi aklima. Bir rüzgarin bahanesiyle aklima girmis tebessümüme sebep olmustu. Oysa ali karsimda bir cevap bekliyordu benden.
Ama yüzümdeki tebessüm ona degildi. Imamaydi.. Gözlerimi kapattim ve her animizi hayal ettim. Neler yasadik kisa bir sürede. Bazen tatli bazen aci.
Ali sabirsizca yaklasiyordu bana. Ne yapmak istedigini anlamistim. Beni öpme gibi bir niyeti vardi.
Ama buna izin vermeden "ali sagol" diyip oradan ayrildim.
NE DEDIM BEN? Sagol mu dedim? Buda nedemektir ya?
Alinin cok sinirlendigini tahmin edebiliyordum. Ama o an agzimdan baska bir söz cikaramadim onun icin.
............
Bugün erken kalkip kendimi toplamaya karar vermistim. Huzuru aricam diye kendimi bu derecede kaybetmemem gerekiyordu.
Üzerime yine her zamanki gibi minilerimi gigindim ve kahvaltiya indim. ailemle birlikte muhabbet ettik demek isterdim ama bizim muhabbetimiz ancak is veya ali ile evlilik olurdu. Bana hic sorulmazdi iyimisin, kötümüsün diye.
"Ben bugün ise baslicam tekrar. Meselegimi özledim ve cok fazla ara verdim." Diyerek asil konuya girmeye calistim. Ailem cok sasirmisti. Hepsi beni simarik kizlari gibi gördü. Evet calisip o paraya ihtiyacim yoktu ama meselegimi binevi seviyordum.
"Kizim buna ne gerek var? Hayirdir birseyini eksik mi ettik? Sen sevmezdin calismayi? Zorla yapmistin doktorlugu?" Diye babamin alay edisi sesi kulaklarimda yankilandi. Zaten bana hic destek olmadilar. Evet meselegimi onlarin zoruyla yaptim ama hic bir zaman sonrasinda destek cikmadilar bana.
"Birkez de kiziniza olan desteginizi keske gösterseniz benim canim ailem!" Diyerek masadan kalktim. Artik anlamalari gerekiyordu. Böyle yaparsk beni kendilerinden hep bir adim geriye atiyorlardi.
Sanki sabah sabah tüm enerjimi almislardi. Babamin arkamdan nur diye cagirdigini duyabiliyordum. Ama hic umrumda degildi.
Hemen calistigim özel hastaneye gittim. Cok iyi is arkadaslarim vardi.
Ve herkes benim doktorlugumu severdi. Zamanla bende sevmeye baslamistim meselegimi zaten. Simdi asik gibi birseyim.
Hemen ilkgün den hastalarimi almistim bile. Tam bir maratonla gidiyordu. Kosturmaca olunca pek düsünmeye de vaktim yoktu.
Arkadaslarimda aralarina döndügüm icin cok sevinmislerdi. Nasil bir aileden geldigimi biliyorlardi ama burada calismama yadirgamiyorlardi. Ve iste en güzelide sanki buydu. Oldugum gibi seviyorlardi beni.
Diger arkadaslarim gibi hangi mertebede olduguma bakarak degil.
Bugün hastanemize bir trafik kazasi olan vaka geldi.
Onlarla ben ilgilenicektim ama henüz yeni geldigim icin onlara biraktim.
Durumlari agir oldugunu duymustum. Gencecik bir oglanin hayati söz konusuymus.. Yogun bakima almislardi ilk önce. Neyi olup olmadigini anlamaA calisiyorlardi.
Bana anlattiklarinda cok üzülmüstüm.
Arkadasim bana "allah yardimcisi olsun durumu cok agir. " demisti. Iste tam orada bana birseyler oldu. Allah dediginde tüglerim ürperdi sanki. Ne odlugunu biliyordum ama hic bu kadar güzel duymamistim birisinden.
Kocaman gözlerimi acarak büyük bir hayranlikla izlemistim arkadasimi.
O ise cok gülmüstü bu halime. Beni iyi taniyordu ve ona anlatmadan nasil bir durumda oldugumu anlayabiliyordu.
Ben yemek arasi vermek icin cikmistim. Tabiki yemek yemeye degil ama. Camiiye gitmek istiyordum. Belki imami görürdüm yine. Belki budefa gitmezdi.
Önlügümü dolabima asip ciktim.
Cok yakindi zaten camii buraya. Hemencik ordaydim. Büyük bir heves ile gelmistim. Ama bugün camii cok sakindi. Sanki bir kus bile ucmuyordu. Hic kimsecikler yoktu. Büyük ihtimal o zaman imamda yoktu. Biraz bekledim ama kimseyi göremeyince tekrar hastaneye dönmeye karar verdim.
Hastanede o genc icin büyük bir kosturmaca vardi. Durumu galiba vahimdi.
Hepimiz ölümün basinda degilmiyiz. Her an ölebiliriz aslinda.
Bugün bir ameliyati vardi. Bäbrekleri zedelenmis. Ve bir böbrege ihtiyaci vardi. Uygun bir böbrek ariyorlardi onun icin. Neredeyse tüm doktorlar bile uygun mu diye böbrekleri test yapti. Meslek arkadaslarim bunu yaparken benim yapmamam sanki acimasizca olmustu.
Bende karar verip uygun olup olmadigina baktirdim.
Ve uygundu... Herkes bana iyi düsünmemi ona göre karar vermemi istemisti.. Aslinda istemiyordum. Fizigimde dikislee olucakti. O pürüzsüz bedenim bozulacakti.
"Hayir istemiyorum özür dilerim" diyip oradan kactim. Kendimi hem cok acimasiz hemde cok kalpsiz hissettim. Ya orada olan ben olsaydim. Ve karsidaki benim icinde öyle düsünseydi. Sadece güzelligi icin benden vazgecseydi. Bu düsünce beni cildirtmaya yetiyordu bile.
Son anda karar verip bunu yapicagimi söylemistim.
Tam o esnada bir hastanin daha böbrege ihtiyaci oldugu ortaya cikti.
Tabi hangisine takilacskti bu böbrek bunu bilmiyordum. Yarin ameliyat vardi.
Aileme hic birsey söylememeye karar verdim. Yoksa annem hayatta buna müsade etmezdi. Fizigimi nasil bozarim diye evde kavgalar cikardi.
Ama budefa onu dinlemeyecektim.
O gece eve geldim ve onlarin yanina oturdum. " anne ve baba yarin dan itibaren bir kac gün gelmeyecegim eve" demistim. Hepside büyük bir merakla bana bakiyordu. Sebebini aciklamami bekliyorlardi.
"Arkadaslarimla yani hastaneden arkadaslarimla bir gezi düzenledik doktorlar arasi bütün hafta boyunca orada olucam " diye yalan söylemistim. Aslinda hic beceremem. Ve hic sevmem. Ama budefa mecburdum. Bir insanin hayati söz konusuydu.
Ailem hic hoslanmasada bu durumdan onlari dinlemeyecegimi biliyorlardi.
Odama gidip bir bavul hazirladim kendime.
Hastanede yaticaktim cünkü ameliyattan sonra bir kac gün.
Sonra toparladim zaten hemen kendimi.
O gece uyudum. Öylesine ferahtiki icim. Belkide aldigim karardan di. belki bir insanin hayati kurtulacakti ve bu benim yardimimla.
Bu beni aslinda cok mutlu etmisti.
Sabah oldugunda erkenden kimse uyanmadan ciktim evden.
Cünkü ameliyat öncesi kahvalti yapamazdim ve yapmasaydim bizimkiler sebep sorup durucakti. Hic cekemezdim.
Camiinin oradan gectim ve yine cok fazla sakindi. Bu beni germeye basliyordu. Neden kimse yoktu ama girmeyede vaktim yoktu. Hastaneye yetismem gerekiyordu.
Oraya vardigimda hemen yaticagim odama yerlestim. Arkadaslarim bana hayranlikla bakiyordu bunu yaptigim icin. Benden beklemiyorlardi bunu, bu kesin.
Ama bende iyi bir insandim. Benim hakkimda böyle düsünmeleri beni rahatsiz ediyordu. Sonunda öyle olmadigini gördüler diye düsünüyordum.
Ameliyat saati gelmisti.
"Hangi hastaya karar verdiniz? " diye sormustum hocama.
"Bunu ameliyattan sonra ögrenirsin " diyip tebessüm etmisti. Israrci bir insan degildim ve ona güveniyordum.
Sedyeyd bindirdiler beni. Benden önce giden sedyede o hastanin oldugunu biliyordum. Ama yüzünü göremiyordum. Ameliyata giriyorduk. Sanki ikimizde yapa yalnizdik. Kimsemiz yoktu yanimizda. Ne aci bir durumdu. Ikimizde kaderimizle basbasaydik diye düsünüyordum. Ve yavas yavas uyumaya baslamistim. Oysa yanimdaydi o yüz. Belki biraz daha durabilsem görücektim o yüzü.
Ama gözlerim kapanmisti....... Tek hatirladigim bu sesti " nur'a narkoz verildi, mustafaya narkoz verildimi?"