Ahmağım ben ahmak hemide kocaman bir ahmak. Emir'in o sözlerinden sonra nasıl koşarak kaçıp eve geldim bilemedim. İnsan insana bunu yapar mı yaa...
Sen bunca zaman oyala, beni bekleme esma deseydi ben bunca yıl beklermiydim. Yok ya yukarda Allah va şimdi yalan söylemeyim beklerdim be, hemde ne beklemek ... Oy anam oy. Sevda dedikleri böyle bişeymiş meğer. Unut diyordun unutulmuyor, vazgeç diyordun vazgeçilmiyor ... Ben meğerse onu beklemeye o kaar alışmışım ki hayatımı ona bağlamışım. Şimdi büyük bir ahmaklık yaptığımın farkındayım ya geçte olsa...
''Esmaaa...''
Of bi başımda yasemin eksikti. Yasemin bu arada benim ablam olur benden uzun, ne yalan söyleyiyim benden çok da güzel sürmeli gibi kara gözleri var dertsiz tasasız kafasına hiç bir şey takmaz umursamaz. Ah tamda benim hayalettiğim şey. Bende biraz ona benzesem en azından şimdi içim yanmazdı böyle.
''KIZ ESMA, ses versene yahu!''
Yattığım yataktan birazdoğrulup.
''Hay esma kadar kafana taş düşsün emi, ne istiyon sabah sabah...''
Bastımı kahkahayı, Allah iğiliğini versin kız, ne sabahı akşam oldu, ha babam birazdan kapıdan girerse şaşırma''
Şaşırmamak mı ağzım açık kaldı şuan. Ben ne zamandır kendimi odaya kappattımda hava karardı. Ablam yümü yeni fark etti ki.
''Kız sen ağlamışsın, noldu?''
Şimdi bir başlarsam anlatmaya dayanamam ağlarım, en iyisi geçiştirmek.
''Toz kaçtı ya. Yok yok, bişey valla bak''
Bilmiş bilmiş kafasını sallayarak...
''O toz sakın, emir efendi olmasın,''
Birden başlamayım mı ağlamaya, adını duyunca o ettiği laflar ektek gelmesinmi aklıma... ablam halimi görünce telaşlandı hemen yanıma oturup.
''Ağlamada anlat ne dedide bu eşollusu seni böyle üzdü.''
Sesim ağlamaktan boğuk çıkıyor.
''Deme öyle abla onun bir adı var. Öküz''
Şaşırma sırası ablama geçti tabi.
''Şimdi mi fark ettin öküz olduğunu, ben sana senelerdir diyorum bu adam oyalıyo seni, bir adam sevdiği kızı istedim mi, önünde dağ olsa duramaz derdi ninem. Seninki yok askerlik yok okul. Başından belliymiş niyeti, heç ağlama''
Ağlamamak için zor duruyorum zaten birde ablamın bu laflrı fena koyuyo, gerçekten bir ben mi göremedim Emirin niyetini ben nasıl bir hayale kapıldımda önümdeki gerçeklere gözüm, kulağımı kapamışım.
''Eee''
'Ne eeesi, abla''
Sabırsız olduğu her halinden belli bu işin ucunu bırakmayacak.
''Kız anlatsana nasıl bunca zaman sonra ÖKÜZ olduğunu anladın, ne dedide seni böyle üzdü o hıyar turşusu''
İstemeden gülümseyiverdim ... ah bu ablam oldum olası Emire birtürlü ısınamadı habire çocuğa laf sokar durur.
Bana ne dediyse tek tek anlattım. Bazı yerlerde şaşkın bazı yerlere öfkeli bir suratla dinledi beni. En sonunda.
''Vay şerefsiz, esahtan böyle m dedi sana'' kafamı sallamakla yetindi, acınacak hadeyim resmen.
''Ah ben orda olacaktım ki, bir taş bulup kafasını yarardım eşoleşeği'' sonra ne dediğini fark etti de.
''Babası hariç'' dedi.
Dışardan kapı sesleri duyuldu. Hemen toparlandım anamla babam birde beni böyle görürlerse soru yağmuruna tutarlar. Odanın kapısı açılıp anam içeri girdi.
Aksi bir sesle,
''Napıyorsnuz ikiniz kafa kafaya vererek, babanız geldi ortada sofra yok.'' Ellerini sinirle dua eder gibi kaldırıp.
''Allahım sen bana veriyorsun dal gibi iki kız bari birazda hamaret etseydin, ben,m ne günahım vardı sizin peşinizde dolanıyorum ha!''
Ablam altta kalırmı bu lafları duyunca hemen karşı saldırıya geçer, hiçbir zaman kendisinde hatta yoktur hep başkaları suçludur,ona göre.
''Eeee. Ana... Sen bizi lafa tutmasan biz çoktan hazırlamıştık sofrayıda yemeğimizi yiyor olurduk demi kız esma''
Benimse hep başıma gelen budur böyle durumlarda ablamı tutsam anam toa koyar anam mı tutsam ablam canıma okur. Bende çareyi kaçmakta bulurum.
''Aaaa... Duydunuz mu bak babam nasıl da, ESMAAAA , diye bağıyor hadi ablahemen kuralım sofrayıda babam daha fazla kızmasın''
Anamı şakın halde odada bırakıp ablamı çekiştire çekiştire mutfağın yolunu tuttuk.
Babam sofrada yemek yerken hiç konuşulmasını sevmez. Zaten o gelmedende kimse sofraya oturmaz.
Annem yine babamın ensevdiği kurufasulye yannada pilav yapmış. Salata da olmazsa olmaz tabi. Hepsi yemeklerini yerken, bende yemeğe çalıyorum daha doğrusu yediklerim boğazımdan zar zor geçiyor babamın sesiyle düşünceleimden sıyrılıyorum.
Emir gelmiş, esmam. Konuştunuz mu?
Eyvahlarolsun ben şimdi nasıl diyecem emirin dedilerini kesin Şükrü amcam yani emirin babası la bizim ailelerimzin arası bozulur.
''Ne- neyi, baba?''
''Ne demek neyi, esmam. Tabi ki düğün ne zaman yapacaz karar verdiniz mi? Bak çok uzadı bu mezu. Herkez ağzına sakız olduk. Ne diyo ne zaman yapıyoruz düğünü?
Şimdi ne desem bilmiyorum ablama bakıyorum. Napıyım der gibi. Oda bana bakıyor. Belliki onunda bir fikri yok.
Zar zor ... ah birde kekelemesem daha iyi ya.
''Ko- ko-''
''ESMAAAA!!!'' Babamın sinirli sesi benim iyice yereme sinmeme sebep olur.
''Adam gibi konuş, bu herif seni istemeye geliyor mu, gelmiyor mu?
Korkudan ellerimi birleştirdim, sesim korkudan kısık çıkıyor.
''Gel-geelmiyo baba.''
Elini sert bir şekilde masaya vurdu. Öfkesinden bağırarak.
''Ne demek lan, gelmiyorlar. Çocuk oyuncağ mı bu iş. Bunca yıl oyaladı da. Şimdi olmaz mı diyor.Ayağa kalkıp salona gitti. Kısık kısık sesler gelmeye başladı belikli birisiyle konuşuyor. Ben başımı hala kaldrrmadım.
''Ne demek gelmiyor, esma''
Şimdi de annem başladı sorguya. Ne zaman kapanacak bu konu bilmiyorum. Ablam her zamanki gibi geri durur mu .
''Sorma ana, emir beyimiz İstanbullarda buldu bir şrfıntı, bizim esmayı unuttu''
Kafamı kaldırıp kırgın gözlerle ablama bakıyorum.
''Hiç bakma bana öyle esma, yalan mı? Daha önce aklı nerdeymiş beyfendinin. Ay padon ben beyefendi mi dedim. HIYAR TURŞUSU''
''Abla nolur sus bak şimdi bsbsm gelecek zaten korkuyorum.''
Annem ellerimi tutup, yüzüme bakarak.
''Hiç korkma kızım sen bilmezmisin babanı, senin ne suçun var. Büyük ayıp etti, emir.
''Yok anne, hıyar turşusu diyecektin. Bundan sonra onun adı bu.''
''Yasemin abuk subuk konuşma valla babana veririm seni. Kırar bacaklarınıda bir hafta dışarı çıkamazsın, ne biçim onuşuyorsun kızım sen böyle iyice ağzın bozulmş.''
Babam içeri girer. Biraz sakinleşmiş gibi.
Bana bakıp,
''Esmam deden rahatsızlanmış, yine. Kızlar hazırlanın siz gidip birkaç bakacaksınız. Hazırlayın eşyalarınızı, bende gidip biletinizi alayım.
Ablam sevinçten ellerini çırparak:
''Allah be, istanbulamı gidiyoz biz şimdi.''
''YASEMİİİNNNN''
Babamın sert sesi ablamın sevincini yarıya kesti susp hemen oturdu yerine.
Babam elindeki tesbihi sallayarak yüzünü bana dikti.
''Biliyorsunuz, babamla aramız oldum olası iyi değilir. Bunca yıl ne o buraya geldi nede biz oraya gittik. Ama bu hastalık hiçbir şeye benzemez. Elbette gidip görevimizi yapmak yaışır. Ben buraları bırakamam. Tarlalar, hayvanlara kim bakacak. E ananız da sizinle yollasam desem bu seferde. Ben yalnızlığa kalamam. Kısacası kızlar siz ikiniz abla kardeş, dedenizin yanına gideceksiniz. Ona iyi bakın ki biran önce iyileşsin, sizde oyalanmadan geri gelirsiniz.''
Annem şimdiden üzülmeye başladı. Ablam sevinçten bir oturup, bir kalkıyor. Babam desen, oda içinden gitmemizi istemiyor, ama mecbur yolluyor. Dedem istanbulda emlak işyle zengin olduğunu biliyorum. Babamında dediği gibi pek konuşmayız. Bize düşkündür dedem hep telefonda konuruz. Şimdi gitmek nasipmiş. Ah emir ah, görüyon mu bak,İstanbul nasıl zamanında seni aldıysa şimdide bizi çağırıyor. Dünya küçük derler belki yine karşılaşacaz seninle hiç merak etme.
İstanbul yolcusu kalmasın?
Yorumlarınızı bekliyorum