"She has feelings. She has a heart. In fact, she probably has a bigger & better heart than any girl you’ve ever known. Because she’s had a front-row seat available to “The Mess Of Your Life”, but still she loves you anyway. She obviously sees something worthwhile in you although you’ve given her no reason to still be around. But now, she won’t be around anymore. Because she’s tired. She’s finally leaving."
**
"Vera! Vera! Vera" dinig na dinig kong sigaw ng kaibigan kong si Arthur, na classmate ng 2-month boyfriend ko na si Carl.
"Oh bakit? Parang ang dami mong problema ah? C'mon Thur, tell me!"
"Eh kasi baka masaktan ka eh. Ayaw ko pa naman sa lahat eh yung nasasaktan ka." sabi nya.
"Ano nga yun? Bilis! Tungkol ba kay Carl?"
"Oo eh." huminto sya bigla but I gave him a smile na parang nagsasabing, go on. "Kasi alam mo, tinanong nya sa'ken kung paano daw makipag-break. Tapos sabi pa nya, na kung sakaling maghiwalay kayo eh may reserve na daw sya."
"Y-you must b-be joking Thur! Mahal ako ni Carl! Alam ko! Mahal nya ako! Nag celebrate pa nga kami ng second monthsary namin eh! Mahal nya ako."
"Pero Vera, sabi nya sa akin yan. Osya, sige yun lang! Bye na at sana maniwala ka saken."
Uwian na, pero ni isang text wala akong natanggap galing kay Carl. Monday ngayon, third day since nung second monthsary namin nung August 12. Pero bakit ngayon? Ang cold nya? Totoo kaya yung sinabi ni Arthur? Hay :(
"Mama Vera! Mama!" tawag na anak-anakan kong si Franz. Kaibigan din sya ni Carl.
"Oh bakit nak?"
"Si Carl, may nililigawan ng iba. Si Ate Jessa, nasa fourth year." sabi nya.
Ako? Di ako makapaniwala! Sht akala ko talaga hindi totoo ang sinabi ni Arthur. Pero yun pala totoo! Nakakainis sya! Leche sya! Sana hinintay nya munang hiwalayan ko sya o di kaya sinabi nya sa'ken na ayaw na nya para di ako nagmumukhang tanga!
**
August 18, Thursday.
Naglalakad ako sa hallway, nakita ko sya. Ang boyfriend ko. Pero as usual gaya nung mga nakaraan araw, hindi nya ako inimik. Ewan ko, parang pinapanindigan nya talaga ata na wala na kami. Teka, ba't ako? D ko yata alam na wala na kami ah! Unfair!
"Uy Vera! Hiwalayan mo na kaya si Carl! Ikaw lang nagmumukhang kawawa nyan eh!" sabi ni Shairah, kaibigan ko.
"AYOKO! Gusto ko sya ang makipag hiwalay. Ayokong mag regret noh!"
"Hay nako! Vera, you never listen to us! Makinig ka nga! Mas mabuti pa na ikaw ang makipaghiwalay para di ka mukhang nalugi. Tsaka sya naman ang may pagkukulang ah! Sya ang nanggago kaya hiwalayan mo na!" sabi ni Rose.
Come to think of it, may point din sila eh. Ako ang mawawalan, kapag sya ang nakipag break.
"Osya sya! Makikipag hiwalay ako sa kanya! Para matapos na ito! Mamayang lunch, sa likod ng classroom!" sabi ko sa kanila with my head held high.
**
"Almar, tawagin mo si Carl. Sabihin mo sa kanya na papalayain ko na sya. Please."
"Oh sige, pipilitin ko sya. I'll try."
"Thanks!"
Eto ako ngayon, nasa upuan sa likod ng classroom. Umiiyak. Ewan ko ba, ang sakit sakit kasi eh! He was my first boyfriend, and he was the first boy who made me feel very special. And now, he treated me like garbage, pinabayaan lang nya ako! Like what the heck is wrong with him! Hay nako! Is this what I get for being in a relationship so early? This is not the first heartache though.
"Oh Vera? Ba't mo ako pinatawag?" Oh God, I miss his voice. I really want to hug him right now and tell him to stop making a fool out of me, but I can't!
"Uuuy, bilisan mo. Malapit ng mag bell. Ano bang kailangan mo?"
"What happened to us Carl?" yun lang ang lumabas sa bibig ko while I was still holding my tears.
"H-ha?! I don't get you."
"Ano yung sinabi ni Arthur na may balak kang makipag hiwalay?! Ano yung sabi ni Arthur na may naka reserve ka na kung sakaling maghihiwalay tayo!?"
Hindi sya sumagot.
*PAK!*
"Sino si Ate Jessa?"
"She's no one. Wala lang sya."
"Wag ka ng magsinungaling Carl! Nakipag chat ako sa kanya! Sabi nya nililigawan mo sya! Walang hiya ka! Alam mo nagtiwala ako sa'yo! Nagsinungaling ako sa mga magulang ko dahil sa'yo! Alam mo na mahal na mahal kita! Ilang beses na kitang binigyan ng chances gago ka! Ilang beses na kitang pinatawad kahit alam kong gago ka! Minahal kita, kahit ganyan ka! Pinuno ko ang pagkukulang ng pamilya mo sa'yo! Hindi ko pinansin ang sinabi ng iba kasi nga, mahal kita! Pero anong ginawa mo? Sinira mo lang tiwala ko!!"
"Eh? Bakit mo naman ako pinagkatiwalaan?"
*PAK!*
"Gago ka pala eh! Kasi nga mahal kita! Mahal na mahal kita! Pero nung nalaman ko na may nililigawan kang iba kahit tayo pa, nako! Hindi ko matanggap tanggap na pinagmukha mo'kong tanga."
"Akala ko wala na tayo, dahil sa mga gm mo."
"Malamang! Ganun ang mga gm ko kasi nga diba? May nalaman akong hindi kaaya-aya. Kung mahal mo talaga ako, dapat tinanong mo agad ako kung anong problema. Pero sa halip na gawin mo yun, inenjoy mo naman masyado ang sarili mo!"
"So? Ano na tayo ngayon?"
"Mabuti pa maghiwalay nalang tayo. Yun naman gusto mo diba? Papalayain na kita."
"Mabuti pa nga."
"Oh Carl, bago ka umalis may nakalimutan ako."
*PAK!*
Pagkatapos nun, I left. I left with a broken heart. Again.
**
Ako si Vera Selina Park. 1/4 Korean, 1/4 Chinese and half Filipino. Isang ordinaryong babae na kahit kailan hindi nakaramdam ng pagmamahal. But don't get me wrong, I live in a happy family. Mayaman ang pamilya ko and we can afford almost everything. Pero how ironic! Kasi hindi talaga mapasaakin ang mga bagay na hindi nabibili ng pera. I always get my heartbroken. Wala pang nagkakagusto sa akin. Si Carl? Ewan ko kung minahal nya talaga ako.
Maganda naman ako at matalino, pero sabi ng iba major turn off sa akin ang ugali ko. I'm clingy and over dramatic. Ayokong mawala ang lahat ng meron ako. I'm desperate of having what I want. But when I have friends, I'm a great friend. Nagpapakatanga ako, nagpapakabulag.
Kung alam lang nila ang totoong rason kung bakit ako ganito.