10 numara hikayem bundan tam 10 ay öncesine dayanıyor. 10 ay önce o gün...
Bir firmanın ilk bahar - yaz sezonu tanıtımı için çekimler nedeniyle oradaydım o gün. Sıranın bana geldiği ve hazırlanmam gerektiği söylendi. Her zamanki gibi ürünleri giyecektim kameramanın istediği üç beş pozu verecektim sonra diğer kıyafetleri giyip aynılarını tekrarlayacaktım. Hiç beklemediğim bir anda çekimlerin eşli olacağı söylendi. Haliyle eşimin kim olacağını merakla beklerken kapıdan, o girdi. Gök gibi mavi gözleri, saç reklamında oynuyormuşcasına -hava akımının etkisiyle- uçuşan kumral saçları, kalemle çizilmiş gibi kaşları... Daha fazla bilgiye yer veremeyeceğim aşık olmanızdan korkuyorum. O benim. Size bu kadarı yeter, artar bile! Size ne canım neye benzediğinden? Neyse konumuza dönelim. Nerede kalmıştık? Heh, kapıdan girdi diyorduk. Aynen işte kapıdan girdi. Ben, o an'a kadar dünyada birisine yoğun duygular yüklemenin imkansız olduğunu, aşkın başka bir galakside çocukların oynadığı frizbi gibi bir şey olduğunu düşünürdüm. Hele hele ilk görüşte böyle düşünmek. Tamamıyla 3. sınıf bilim kurgu filmindeki hayal ürünü bir objeydi... 3. sınıf bilim kurgu filmi de ne demekse?! Ben bir aşk adamı değildim. Romantiklikten falan da anlamazdım. Sevişirdim. İyi sevişirdim. Öyle derlerdi. O zamana kadar bir çok kızın ahını almıştım. Sevememiştim. Bundan dolayı ahlarını alıyordum. Onları sadece sevişmek için kullandığımı, hiçbir zaman evlenmeyeceğimi düşünüyorlardı. Haklılardı da. Evlilik de neyin nesi? Evlenmek, birisiyle sonsuza dek aynı evi hatta aynı yatağı paylaşmaktı. İşin kötüsü sadece bir kişiyle sevişmekti. Bu; dünyanın sonuna kadar aynı yemeği yemekle eş değer. Nasıl birisi dünyanın sonuna kadar aynı yemeği yer ki? Ben yemem. O güne kadar yiyeceğimi düşünmezdim. Zaten gördüğüm şey bir yemek değildi. Suydu. Her gün su içersiniz değil mi? Ben de içerim. Su, manken vari yürüyüşüyle bana doğru gelirken içimden ''umarım eşim sen olmuşsundur'' diye düşünüyor ve gözlerine bakıyordum.