Onun için aldığı defterin yaprakları okşuyor şimdi kızın parmaklarını, yıllarca ağlayarak yazdığı masum kelimeler geçiyor gözlerinin önünden.
Yazdıklarını ezberlemiş, vurgu ve tonlamalara aşina, gözü bir kelimeyi okurken beyni bir sonraki kelimeyi tahmin ediyor, her harfte çektiği acıların nüshasını görüyor. Sonra bir şarkının sözleri geçiyor kızın aklından;
Bu aşkın nüshası rüzgârlarda aslı bende kalacak.
Onun aşkının nüshası bu defterdi. Aşkının da acılarının da ortağı olmuştu yıllarca bu defter. Çoğu sayfayı yırtıp atmıştı birkaç tanesi dışından, kıyamamıştı bazılarına.
Kız şu an 17 yaşında ve şimdi bir şeyler yazmakla meşgul, kızıla boyadığı saçlarının altındaki kafası ve kafasının içinde bulunan o lanet beyni yanacakmış gibi. İçinde binlerce düşünce var, binlerce hisle karışmış binlerce boktan düşünce...
Kırmızı deri çantasının içinde sakladığı iki eski defter düşüyor aklına ve onlara doğru yöneliyor, İstanbul desenli deftere bakıyor önce, ne zaman aldığını ve alma amacını düşünüyor. Tabi ki de onu yazmak için almıştı.
Kız defterin ilk hangi sayfasını açacağını biliyor. Son sayfasını açıyor ve sarı renkteki kâğıdın üzerinde gözleri sağa sola gidiyor. Şu cümlelerle süslenmiş yaprak,
" Bu deftere son sayfasından başlıyorum çünkü sondaymışım gibi hissediyorum, her şeyin en sonundaymışım gibi."
30.09.2014
Kızın ismi, soy ismi.
İmzası.