Yayımı iyice gerdim. Oku parmaklarımda değil bütün vücudumda hissediyordum. Ve sanki fırlayan her okta ben çöküyordum düşmanın tepesine. Ama olmuyordu. Aldığımız bütün eğitimlere rağmen düşmanı temizleyemiyorduk. Geldikçe geliyorlardı. Büyücülerin önümüze gerdikleri görünmez koruma kalkanı gittikçe güçsüzleşiyor büyücüler nöbetleşe gidip güçlerini topluyorlardı.
Bu böyle olmayacaktı. Düşmanı yenmenin bir başka yolu olmalıydı. Ama sanki güç parmaklarımdan çekilmeye başlıyordu.
Aman Allahım gittikçe parmaklarımı hissetmemeye başlıyordum. Neler oluyordu bana? Hayır olamaz bugün olmamalı. Baş okçuyu aradı gözlerim göremedim onu sonra Selene baktım.
Nerdesin Selen?
"Kayraaa!!!"
^^^^
Gözlerimin önü karanlık şimdi. Hiç bir şey göremiyorum. Başımda inanılmaz bir ağrı var. Düşman! Son Kale! Yayım.. Yayım nerde.. Daha gözlerimi açamadan yayımı arıyordum etrafımda panikle. Aaah nerde buuu.
"Uyandın mı Kayra?"
"Bu seste ne ? Ki.. Kimsiniz?"
"Merak etme Kayra güvendesin.. Hiç olmadığın kadar hem de."
"Nasıl yani savaş bitti mi ?"
"Evet."
"Kazandık mı! Kaçırdık mı Düşmanı ! Son Kaleyi kurtardık mı ?"
"Düşmanı kaçırmak mı ? hahahah..
Biz seni kaçırdık Kayra.. Tabi buna kaçırmak denirse... Sen bize aitsin.. Buraya aitsin.. Biz sadece bizim olanı geri aldık o kadar..."
"Ne diyosun be ? Hemen aç gözlerimi seni şuracıkta geberteyim."
"Göremezsin Kayra.. Ruhdaşın gelene kadar göremezsin."
"Ne? Ya sen ne diyorsun ruhdaş da ne? Sen kimsin?
"Ben Şahmeran. Bu ülkenin kraliçesiyim. Yani seninde."
" Baş okçuma ne oldu? Ya Son Kale? Ne yaptınız onlara?"
"Sakin ol Kayra.. Her şeyi öğreneceksin.. Sakin ol"
NOT:
Öncelikle okuduğunuz için teşekkürler. Diğer bölümler de en kısa zamanda yayınlanacak.. Yorumlarınız benim için çok değerli lütfen düşündüklerinizi, olumlu-olumsuz eleştirilerinizi yazmaktan çekinmeyin. Ben de bu şekilde kendimi geliştireceğim :)