Bana çarpan çocuk iyice uzaklaştığında bende kendimi biraz toplayıp üzerimi falan çırptım.
Yere düşen bavulumu yerden kaldırdıktan sonra yürümeye devam ettim.
Yarım saat sonra yeni hayatımın başlayacağı yetimhane tüm iticiliği ile karşımdaydı.
Ne kadar istemesemde bahçeye girip yetimhane binasının aralı kapısını ittirip beni duyabilecek biri olup olmadığını anlamak için içeri doğru seslendim.
" Kimse yok mu?"
Biraz bekledikten sonra yanıma yaklaşan iki kıza bakışlarımı çevirdim.
İçlerinden düz saçlı kumral olan sevecen bir şekilde yaklaşıp sarıldı.Benden uzaklaştıktan sonra gene gülümseyerek konuştu.
" Hoşgeldin. "
"Hoşbulduk. "
" Sen yenisin galiba."
"Şey evet."
"Anladım hadi gel müdürün yanına gidelim. O ne yapacağımızı söyler."
"Peki."
Müdürün yanına gittiğimizde düz saçlı olan kız kapıyı tıklatıp içeri girdi.Ben ve onun yanındaki diğer kız da peşinden müdürün odasına girdik.
Müdür çok yaşlı olmamakla birlikte orta yaşlı bir bayandı. Odaya girince kıvırcık saçlı olan kız konuştu.
" Hocam yeni bir arkadaşımız geldi."
Müdür oturduğu koltuğundan kalkıp yanıma yaklaştı.
" Merhaba ben Nazan."
" Merhaba ben de Ilgın."
"Memnun oldum Ilgın hoşgeldin yetimhanemize."
"Bende memnun oldum , hosbulduk. "
" Kızlar arkadaşınız sizin odanızda kalsın , eşyalarını yerleştirin , dinlensin biraz sonra ben uğrarım yanınıza."Bunu kızlara bakarak söyledi.
"Tamam hocam teşekkür ederiz. "
" Hadi bakalım. "
Kızlar önde ben arkada üst kattaki koridordaki odalardan birine girdik.Oda da biri boş beş yatak vardı.Calışma masaları yatakların hemen yanına konulmuştu.
Düz saçlı olan kız elimden bavulumu aldı.
" Ver sen bana."
Bavulumu ona uzattığımda boş yatağın yanına götürüp koydu.
Tekrar geldiğinde gülümseyerek elini uzattı.
"Rüya ben."
"Ilgın bende."
"Hoşgeldin aramıza Ilgın."
"Hoş bulduk. "
Az önce Rüya'nın yanında olan sarışın kız da yaklaşıp elini uzattı.
"Gökçe bende hoşgeldin."
"Hoş bulduk . "
Adının Başak ve Ceyda olduğunu öğrendiğim diğer iki kıza da gülümseyerek cevap verdim.
Rüya:"Ilgın gel hadi eşyalarını yerleştirelim. "
" Tamam. "
Rüya'yla yatağımın yanına geçip bavulumu açtık.
Yatağım! Ne çabuk da benimsemiştim burayı böyle.Bu benim yatağım değil ki. Yatağımın külleri kalmıştır geriye sadece.Herşey gibi...
Rüya'yla eşyalarımı yerleştirdikten sonra yatağımın üzerine beraber oturduk.
" Teşekkür ederim. "
" Rica ederim ne demek ."
"..."
İstemeden hala göz yaşlarım akıyordu.Artık bir evim bile yoktu benim.Bu yetimhaneye mecburdum on sekizimi doldurana kadar.Aslında sorun bu degildi benim için.Tek sorun bundan sonra bir ailemin olmayacak olmasıydı.
" Kaç yaşındasın? "Rüya 'nın sesiyle daldığım düşüncelerden ayrıldım.
"On sekiz. Sen?"
"Bende on sekiz.Bu odadaki herkesin yaşı aynıdır nerdeyse."
"Anladım. "
"Gökçe bizimle yaşıt. "
" Ceyda on yedi,Başak 'ta on altı."
"En küçüğünüz benim."Başak bunu rahatsız olur gibi değil de aksine bu durumdan memnun gibi söyledi.
"Hepimizin bir hikayesi var pek güzel olmasa da.Peki senin hikayen ne Ilgin? Tabi anlatmak istersen."diyen Rüya 'yla dikkatimi tekrar ona verdim
"Daha iki hafta oldu annemle babamı kaybedeli."
Hepsinin başsağlığı dileklerine teşekkür ederek cevap verdim.
"Trafik kazası mı?"Ceyda 'nın biraz merlı biraz da acıyormuş izlenimi veren bakışları üzerimde geziyordu.
"Hayır yandılar.İlk kez bir arkadaşımda kalmıştım .Okuldan sonra yapmamız gereken bir ödev vardı.Ama biz o ödevi yetiştiremedik.Mecburen bir geceliğine arkadaşımda kaldım.Sırf ödevi yetiştirebilmek için.Karşılığında ise ailemi kaybettim.Onlarla birlikte yanıp ölebilseydim keşke."
"Yapma böyle bilemezdin."Rüya ellerini omzuma koyup destek olmak ister gibi sıkıca tuttu.
"... "
"Yangın'ın nasıl çıktığı belli mi peki?"Bu kez meraklı olan Gökçe 'ydi.Aslında böyle sorular sorup tekrar tekrar annemin ve babamın yaşadıklarını hatırlatmaları biraz daha canımı acıtıyordu.
"Hayır,polis herhangi birşey bulamadığını söyledi yangına dair."Nasıl olduğunu ben de bilmiyorum ama polis bütün aramalarına rağmen yangına dair hiçbirşey bulamadığını söylemişti.
Başak:"Üzme kendini hem belki burda çok kalmazsın akrabalarından birinin yanına falan gidersin. "
"Sanmıyorum hiçbiri istemedi beni."Ailemin ölümünden sonra hiçkimsenin sizi istemiyor olması içinde bulunduğunuz o iğrenç psikolojik sıkıntılara sizi bir dım daha sürüklüyordu.
Rüya: " Desene sende bendensin."
" Neden sen de mi aynılarını yaşadın?"
Rüya:"Aynısı olmasada çok benzeri.Babamı çok küçükken kaybettim.Sonra da annemi,kalacak kimse de yoktu.Olanlar da kabul etmedi.Mecbur buradayım bende."
"Anladım . "
Ceyda :"İçimizde tek umudu olan Başak."
"Neden? "
Başak:"Küçükken ailem bırakmış, daha yeni doğduğumda.Ama ben bi gün ailemi bulucam. "Belki bulabilirdi ailesini.En azından bulamasa bile umut diyordu bulacağına dair.Peki ben?Ne için umut edebilirim ki bundan sonra?
Ceyda:"Başak söylesene ne yapacaksın öyle bir aileyi?"
Rüya: " Ya Ceyda kızın üzerine bu kadar gitme."
Ceyda : " Ben sadece onun üzülmesini istemiyorum. "
Rüya : " Biliyorum ama umut işte, ailemiz yaşasa bizimde ufacık da olsa bi umudumuz olurdu."
"Hala var umudum saçma ama var."
Başak : " Nasıl yani anlamadım? "
"Sanki annem ya da babam ölmemiş gibi hissediyorum hala.Tekrar çıkıp gelecekler, sımsıcak evimize gidicem. "Bir yandan umut edecek birşeyim yokken bir yandan da ailemin gelebileceğini düşünmek ne garipti.
Rüya : " Unutacaksın zamanla hepsi geçecek."
"Bilmiyorum."
Rüya : " Unutmak zordur ama imkansız değil."
"Çok zor. "
Rüya : " Hepimizin acısı tamamen geçti denemez ama eskisi gibi de değil.İlk başta zordur
ama alışacaksın.Aslında bizde unutmadık alıştık bu acıya sadece.Eskisi gibi acıtmıyor. "
Ceyda:"Özlüyorsun ama eskisi gibi değil."
"Senin de mi ailen öldü."
Ceyda:"Evet,ben sizden daha eskiyim burda. Ailemi kaybettiğimde daha ön üç yaşındaydım. "
" Senin durumun bizimkindende zormuş."Ailesini bu kadar küçük yaşta kaybetmesi onun için çok zor olmalıydı.
Ceyda:"Bide kardeşim vardı."
"Ne oldu kardeşine?"
Ceyda : " Bilmiyorum. "
" Nasıl yani? "Kardeşini nasıl bilmiyor olabilirdi ki?
Ceyda:"Onu da yetimhaneye götürdüler.O küçük olduğu için başka bir yerde. Göremiyorum."Anne ve babasından sonra birde kendi canı kanı olan kardeşinden ayrı kalmıştı.Ceyda'nın yaşadıklarını ben yaşamışolsaydım...Evet bir kardeşim ablam ya da abim yok ama hissedebileceklerini tahmin etmek zor değil.Biliyorum...Buna dayanamazdım.
"O kaç yaşında peki? "
Ceyda:"Daha altı yaşında . "
"O daha küçükmüş. "
Ceyda : " Öyle. "
*****Mert*****
Ankara'daki şirket işlerini halledip tekrar İstanbul'a döndükten sonra bugün buradaki işlerimide halledip eve geçtim .
Kapıyı o tatlı gülümsemesiyle Yasemin Teyze açtı.
Bana küçüklüğümden beri annem çalıştığı için bakmıştı.İşini çok iyi yaptığı için ben büyüdükten sonra da bizimle kalmıştı.Artık aileden biriydi o bizim için en çok da benim için.
" Hoşgeldin oğlum."
" Hoş bulduk Yasemin Teyze. "
" Yoldan geldin oğlum geç geç hadi ben sana bi yemek hazırlayayım.Yemeğini yeyip güzelce dinlen sen."
" Yok birşey yemeceğim ben.Annemler salonda mı?"
" Evet kuzum da tartışıyorlar gene. "
" Gene mi ya?"
Annemin babamın tartışması hiç bitmezdi.Öyle büyük kavga falan etmezlerdi aslında ama birbirleriyle uğraşacak şeyleri mutlaka olurdu.
Ceketimi Yasemin Teyze ' ye uzatıp salona bizimkilerin yanına geçtim.
" Selam ben geldim."
Annem:"Ah hoşgeldin oğlum. "
"Hoş bulduk annecim. "
Babam :"Hoşgeldin oğlum."
" Hoş bulduk baba."
Anne:"Oğlum yeni haberleri var babanın sana."
Babama sert sert bakıp tekrar konuştu.
Annem:"Söylesene bu güzel haberi oğlumuza da."
Babam :"Ne var söylerim."
Annem : " Hadi söyledin diyelim nasıl kabul ettireceksin?"
Babam :"Benim oğlum senin gibi değil anlayışlı o merak etme sen. "
" Ya ne olduğunu artık söyleseniz mi? "
Babam : " Oğlum evimize yeni biri gelicek. "
" Yeni bi çalışan mı? "
Annem :"Ne çalışanı oğlum ya? Arkadaşının çocuğu burda kalacakmış. "
" Ne arkadaşı? Ne çocuğu baba ?"
Babam : " Yıllardır konuşmadığım Ahmet'in kızı."
Annem : " Bize ne ya elalemin çocuğundan. "
Babam : " Konuşmasak da o benim kaç yıllık arkadaşım. "
Annem : " Yeni mi geldi arkadaşlık aklına. "
Babam : " Dilek anlamıyor musun anlamak mı istemiyorsun?"
Annem : " Anlamıyorum,anlamak istemiyorum , anlamicamda Haluk duydun mu? "
"Anne bi sakin ol."
Annem:"Sakin falan olamam Mert!"
"Baba sen şunu düzgünce anlatsana bi. "
Babam : " Bak şimdi oğlum.Mehmet Amcan aradı.Ahmet ve eşi bi yangında ölmüşler.Ahmet'in kızı şimdi yetimhanede kalıyormuş.Ahmet'le tartışmışta olsak birbirimize verilmiş sözlerimiz var. Eğer birimizden birine birşey olursa çocuklarımıza eşlerimize sahip çıkacağımıza dair birbirimize söz verdik.Söz sözdür oğlum."
" Ne yani şimdi hiç tanımadığımız bir kız bizimle mi yaşayacak."
Annem : " Evet. "
" Baba bu çok saçma. "
Babam : " Saçma ya da değil o kız bizimle kalacak ve bende arkadaşıma verdiğim sözü tutup ona en iyi şekilde bakacağım."
" Ya sen baya baya ciddisin? "
Annem : " Ne söylediysem ikna edemiyorum ki oğlum. "
" Baba bu kızın kalacak başka bir yeri falan yok mu?Gitsin orda kalsın , burdan başka yer mi yok!"
Babam : " Mert !Sınırı aşıyorsun. "
" Sınırı falan aştığım yok baba doğruları söylüyorum. "
Annem : " Nasıl bu kadar rahatsın Haluk ?Hiç tanımadığın bir kızı bu eve nasıl getirirsin? "
Babam : " Tanışırız,zaten birazdan gelecek. "
" Ne birazdan mı? "
Babam : " Konuşacağım bi onunla burda kalmak ister mi istemez mi?"Ha birde fikir danışıyoruz!!Hiç tanımadığımız bir kızın evimizde ne işi olabilir!Üstelik burda bizimle kalacakmış!
O sırada kapının çalmasıyla hepimizin bakışları o yöne çevrildi.Yasemin Teyze kapıyı açtıktan sonra kızla birlikte salona yanımıza geldi.
Allah'ım kesin kabus!!
"SÜMÜKLÜ!!!"
"TOPLUM ÖKÜZÜ!!!"
Oy ve yorumlarınızı bekliyorum.Destek olun lütfen kitabıma :)
Biraz okuyucu kitlesi olduğunda yeni bölümü yayınlayacağım.