Τι μέρα ήταν η σημερινή, μέσα στα απρόοπτα! Πρώτα, ο Ανδρέας ζητάει από την Ελισάβετ να βγουν και έπειτα ο Νίκος επιμένει να με πάει σπίτι μου με τη μηχανή του και το πιο περίεργο απ' όλα, μου κάνει και δώρα! Και όταν τον είχε ρωτήσει γιατί το έκανε αυτό, εκείνος είχε αποφύγει την ερώτησή μου και απάντηση δεν είχα λάβει. Δεν είναι ότι δεν μου άρεσε που μο φέρθηκε έτσι, αλλά η συμπεριφορά του όπως και να το κάνουμε με παραξένευσε πολύ. Μπήκα στο σπίτι κρατώντας σφιχτά το δελφινάκι στο χέρι μου. Όπως το είχα υποψιαστεί ήμουν μόνη μου. Ανέβηκα στο δωμάτιο μου και τοποθέτησα προσεχτικά το δώρο του Νίκου πάνω στο κομοδίνο μου. Έμεινα να το κοιτάζω χαρούμενη για μερικά δευτερόλεπτα αφού ήτα πλέον δικό μου. Άλλαξα ρούχα και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Δεν είχα σκοπό να κοιμηθώ και δεν ήθελα να φάω μόνη μου, έτσι αποφάσισα να περιμένω τους άλλους.
Διάφορες σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό μου. Το ραντεβού της Ελισάβετ, οι γονείς μου, η καινούρια πραγματικότητα στην οποία είχα αρχίσει να προσαρμόζομαι σιγά- σιγά και τέλος... ο Νίκος. Μα γιατί τώρα τελευταία τον σκέφτομαι συνέχεια; Γιατί, την έχεις πατήσει άσχημα μαζί του, μου είπε το υποσυνείδητο μου. Δεν είναι αλήθεια γι' αυτό. Αν και μέσα μου αμφέβαλα γι' αυτό! Μα τι κάθομαι τώρα και σκέφτομαι; Αυτός είνα γνωστός player και επιπλέον, υπάρχει και ένα ηλίθιο στοίχημα στη μέση!
Ξαφνικά, άκουσα την πόρτα του σπιτιού να ανοίγει και μάντεψα ότι τα άλλα τρία μέλη της οικογένειας επέστρεψαν. Κατέβηκα τις σκάλες και πήγα στην κουζίνα.
-Τι θα φάμε; ρώτησα εύθυμα.
-Πίτσα, μου απάντησαν και οι τρεις μαζί σαν χωρωδία.
Δεν χρειάζεται να πω ότι σε λιγότερο από πέντε λεπτά, δεν είχε μείνει τίποτα ούτε για δείγμα. Ήταν πραγματικά ένα θαυμάσιο μεσημεριανό! Αφού τελειώσαμε το φαγητό μας το λόγο πήρε η θεία μου.
-Δεν πάμε καμιά βόλτα; Όλες αυτές τις μέρες οι διαδρομές μου περιορίζονται από το ξενοδοχείο στο σπίτι και το αντίστροφο και επιπλέον θεωρώ ότι όλοι έχουμε ανάγκη να βγούμε λίγο έξω.
-Εξαιρετική ιδέα, παραδέχτηκε ο μπαμπάς. Μόνο που εγώ έχω πολύ δουλειά. Έχουμε μια δύσκολη υπόθεση στο γραφείο.
-Ακόμη δεν ήρθες και πλάκωσε δουλειά, είπε χαρούμενη η αδελφή του. Εμείς οι υπόλοιπες, πάμε;
Εγώ με τη μητέρα μου συμφωνήσαμε και έτσι οι τρεις μας, αφού πήραμε τα μπουφάν μας γιατί έκανε λίγο κρύο, ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.
-Ευκαιρία να δείτε και λίγο το Αργοστόλι, είπε η θεία μου φανερά ευτυχισμένη που είχε βγει έξω για βόλτα και που φυσικά θα μας πρόσφερε μια μικρή << ξενάγηση>>.
Βγαίνοντας από το σπίτι περπατήσαμε λίγο ευθεία και ύστερα ακολουθώντας έναν κατηφορικό δρόμο βγήκαμε κάπου όπου υπήρχαν πολλά μαγαζιά. Απ' τη δεξιά πλευρά του δρόμου υπήρχαν μανάβικα και μερικά περίπτερα, ενώ από τα αριστερά ένα ζαχαροπλαστείο και ένας φούρνος. Περάσαμε το δρόμο απέναντι και αρχίσαμε να περπατάμε στο πεζοδρόμιο. Μετά από λίγο η θεία μάς έδειξε έναν πεζόδρομο που ήταν στρωμένος με μικρά βότσαλα, τα οποία ήταν βαμμένα λευκά, ενώ κάποια άλλα ήταν μαύρα. Στην αριστερή πλευρά ήταν φυτεμένοι φοίνικες μέσα σε μικρά τετράγωνα , ενώ στα κενά που άφηναν ανάμεσα τους υπήρχαν ξύλινα παγκάκια για τους διαβάτες. Στη δεξιά μεριά, που ήταν δίπλα στη θάλασσα, ήταν δεμένα σκάφη και ιστιοφόρα. Μου άρεσε πάρα πολύ! Η θεία μάς είπε ότι ο πεζόδρομος λεγόταν Γουλόστρατο κα τον περπατήσαμε μέχρι το τέλος του. Στη συνέχεια, συνεχίσαμε ευθεία και είδαμε το λιμάνι.
-Από δω, είπε η θεία μου, μπορεί κανείς να πάρει το καράβι και να πάει στο Ληξούρι. Μια άλλη μέρα όμως, όχι σήμερα γιατί δεν προλαβαίνουμε.
Συνεχίσαμε το δρόμο μας και φτάσαμε σε ένα μέρος που λεγόταν Μπαστούνι. Το μέρος αυτό ήταν δίπλα στη θάλασσα και εκεί ήταν χτισμένο επίσης ένα συντριβάνι. Στα δεξιά, υπήρχε κάτι σαν μία μικρή προβλήτα ( το σχήμα της οποίας έμοιαζε με μπαστούνι) όπου εκεί ήταν αραγμένα κάτι μεγάλα πλοία.
-Αν συνεχίσουμε ευθεία, θα δούμε μια μικρή μαρίνα οπού εκεί είναι αραγμένα μικρά σκάφη και βαρκούλες. Λέγεται Μαϊστράτος και ακριβώς απέναντι βρίσκεται το κολυμβητικό κέντρο. Εμείς όμως, θα ανέβουμε αυτό το δρόμο ακριώς μπροστά μας και θα πάμε στην πλατεία, μας εξήγησε και εμείς συμφωνήσαμε.
Μόλις ανεβήκαμε το δρόμο, στρίψαμε αριστερά και περπατήσαμε ευθεία. Μετά από λίγο, είδαμε μπροστά μας την πλατεία. Δεν ήταν μεγάλη, αλλά ούτε και πολύ μικρή. Πάνω στην πλατεία υπήρχαν τρία περίπτερα καθώς και πολλές καρέκλες και τραπέζια από τα γύρω μαγαζιά. Κοίταξα τα ονόματα μερικών: Ο Γύρος της πλατείας( σουβλατζίδικο), Premier( καφετέρια- εστιατόριο), Crepa- Land, Gondola (πιτσαρία), Sapin Noir (καφετέρια) και Polo Café. Στην αριστερή γωνία της πλατείας, ήταν ένα άγαλμα ενός σημαντικού ευεργέτη του νησιού.
-Πώς σας φαίνεται; μας ρώτησε η θεία μου.
-Το μέρος εδώ είναι καταπληκτικό, είπε η μητέρα μου και εγώ συμφώνησα.
-Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πείνασα, είπε ξαφνικά η θεία μου. Θα πάρω μια κρέπα.
-Και γω πείνασα, είπα αμέσως. Και λατρεύω τις κρέπες.
-Πάμε λοιπόν, έδωσε το σύνθημα η μητέρα μου και μπήκαμε στο μαγαζί. Οι δύο μεγαλύτερες παρήγγειλαν δύο γλυκές κρέπες με σοκολάτα και μπισκότα, ενώ εγώ μία αλμυρή με τυρί, μπέικον και ελιές. Η παραγγελία μας δεν άργησε να έρθει μαζί με τα αναψυκτικά που είχαμε ζητήσει. Το φαγητό ήταν εξαιρετικότατο.
-Έχετε όρεξη για ψώνια; ρώτησε εύθυμα η θεία μου.
-Φυσικά, είπε η μαμά.
-Τότε σηκωθείτε και ακολουθήστε με, είπε. Πλήρωσε και σηκώθηκε όρθια και εμείς την ακολουθήσαμε. Φύγαμε από την πλατεία και συνεχίσαμε ευθεία. Σε κάποια στιγμή, είδαμε μπροστά μας έναν άλλο πεζόδρομο.
-Αυτό είναι το Λιθόστρατο. Εδώ έχει πολλών ειδών μαγαζιά. Εκεί, είπε δείχνοντας ένα μεγάλο κτίριο στον επάνω δρόμο, είναι το θέατρο.
Αρχίσαμε να περπατάμε στο Λιθόστρατο, ενώ σταματούσαμε κάθε λίγο και λιγάκι να θαυμάσουμε τις βιτρίνες των μαγαζιών. Ψωνίσαμε αρκετά ρούχα και δυστυχώς η θεία είπε ότι έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι. Εγώ περπατούσα δίπλα της, ενώ η μαμά ήταν λίγο πιο μπροστά και μιλούσε με μια φίλη της στο τηλέφωνο.
-Πώς σου φάνηκε; ρώτησε με ενδιαφέρον.
-Το Αργοστόλι είναι υπέροχο, παραδέχτηκα.
-Όντως είναι, και ακόμα δεν το έχεις δει όλο.
-Θα μας το δείξεις αύριο; τη ρώτησα με προσμονή.
-Λυπάμαι μικρή μου, αλλά όχι. Αύριο θα δούμε μέρη εκτός Αργοστολίου αλλά σου υπόσχομαι ότι θα βρούμε χρόνο μια άλλη φορά, με καθησύχασε και εγώ της έγνεψα καταφατικά.
Φθάνοντας σπίτι, πήγα στο δωμάτιό μου και έκλεισα την πόρτα. Άνοιξα το κινητό μου και μπήκα Viber. Με λύπη διαπίστωσα ότι η Έμιλυ δεν ήταν σε σύνδεση. Της έγραψα λίγα πράγματα για τη βόλτα που είχαμε πάει και της έστειλα και μερικές φωτογραφίες που είχα τραβήξει. Κοίταξα την ώρα. 9 ακριβώς, όπου να' ναι θα με έπαιρνε η Ελισάβετ. Το κινητό μου άρχισε να χτυπάει. Πόλλα χρόνια θα ζήσεις Ελισάβετ, σκέφτηκα ακι το σήκωσα.
-Άλισον, Άλισον, την άκουσα να τσιρίζει ενθουσιασμένη. Λοιπόν, πέρασα υπέροχα, καταπληκτικά, φανταστικά. Ήταν τόσο όμορφος και τόσο, τόσο τέλειος και...
-PAUSE Ελισάβετ, της είπα γελώντας. Πάρε μια ανάσα και μπες στις λεπτομέριες.
-Σωστά. Λοιπόν, πήγαμε σε μια καφετέρια. Αρχίσαμε να μιλάμε, ο καθένας για τον εαυτό του, για να γνωριστούμε καλύτερα. Στην αρχή, ήμουν ντροπαλή αλλά μετά ξεθάρρεψα. Και εκείνος ήταν τόσο γλυκός και τρυφερός μαζί μου. Δεν με πίεσε καθόλου για τίποτα. Σωστός τζέντλεμαν! Μετά με πήγε βόλτα με το αυτοκίνητο του και σ' όλη τη διαδρομή μού έλεγε κάτι αστεία, που πραγματικά δάκρυσα απ' τα πολλά γέλια. Ύστερα, με πήγε σπίτι και με χαιρέτησε με ένα φιλί στο μάγουλο, είπε και αναστέναξε.
-Πολύ cute, συγχαρητήρια βρε φιλενάδα, είπα χαρούμενη.
-Ευχαριστώ και αύριο θα πάω να τον δω στον αγώνα του. Α, τώρα που το θυμήθηκα, είδαμε και το Νίκο στην καφετέρια.
-Μάλιστα, είπα απλά. Ποια είναι τώρα το καινούριο του παιχνίδι;
-Καμία, μόνος του ήρθε και μάλιστα φαινόταν σαν να τον απασχολούσε κάτι. Τέλος πάντων, καληνύχτα, τα λέμε αύριο.
-Καληνύχτα, είπα και κλείσαμε.
Πάλι ο Νίκος! Δεν το πιστεύω! Ήμαρτον πια! Μα γιατί μόνος του; Και τι να τον απασχολούσε άραγε; Τι παράξενη συμπεριφορά κι αυτή!
Και με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου, έπεσα στο κρεβάτι μου και αποκοιμήθηκα.