Ameliyat kapisindan hiç ayrilmadim. Üç saatten fazla olmustu abimin içeri gireli. Artik korkmaya mi başlamam gerekiyordu bilmiyorum. Ama o kadar mutluydum ki abim çiktiginda yeni bir hayat bizi bekliyordu.
Yarım saat sonra ameliyat kapisindan gülerek çıkan doktorun karsisina gecip birseyler söylemesini bekledim. İki elini omuzlarima koyup kolumu sıvazladi.
"Abin cok iyi Masalcım. Birazdan odaya alinacak. Dikkat etmen gerekiyor. Abini sarsmamaya çaliş. Üzülmesine izin verme. İmzalaman gereken bazi evraklar var. Hemsire hanim sana anlaticak. Geçmis olsun."
Ellerimle ağzimi kapatip mutluluk gözyaşlari dökmeye başladim. Abimin odasina gidip beklemeye başladim. Beş dakika sonra odasina geldi. Hemsire hanim evraklar hakkinda bilgi vermek icin disariya çagirdi.
"Masal hanım Kıvanc beyin ameliyat üçretini ödemeniz gerekmektedir. Kendisinin de imzasini alicaz kalp nakli yapildiğına dair."
Şaşkınlık içinde kalmistim. Ben parayi hiç düsünmemistim. Napicağımi bilmiyordum. Abime söylersem üzülücekti. Ona yansitmamam gerekiyordu.
"Be kadar ameliyat parasi."
"Yirmi beş bin lira Masal Hanım. Abinizi üç gün sonra taburcu edicez. Üç gün icinde odemenizi yapmaniz gerekiyor."
"Nereyi imzalamam gerekiyor."
İmzalanmasi gereken yerleri gösterdiğinde hemen imzaladim. Biseyler yapmam gerekiyordu. Zaman kaybedemezdim. Evraklari alip yanimdan uzaklaşan hemsireye bakakaldim. Parayi nerden bulacaktim. Elimizde olan tek sey abimin motoru, benim arabam ve evimizdi. Babam vefat etmeden once evi ve arabayi benim üstüme almisti.
Motoru satamazdim. Abimin yaşam kaynağıydi. Evimide satamazdim. Abim çıkınca eve gitmemiz gerekicekti. Arabaya gitmem gerekiyordu. Sanırım arabam otoparktaydi. Kosar adimla otoparka indim. Arabayi bulmam zamanimi aldi ama buldum. Kapisini acip ön koltuktan abimin telefonunu aldim. Bir sürü cevapsiz çagri vardi. Çağrılara baktiğımda, Ersin, Necla teyze ve Melis'den çagri vardi.
Ersin abi, abimin en yakın arkadaşı, Necla teyze de Ersin abinin annesi oluyordu. Melis ise gereksizin tekiydi. Abimin peşini bir türlu birakmiyordu.
Ersin abiyi aramam gerekiyordu. Merak etmis olmalilar bizi.
"Alo, Ersin abi."
"Nerdesiniz canım siz. Üç gündur meraktan gözümüze uyku girmedi. Annem cok telaslandi."
"İyiz biz Ersin abi. Abimle hastanedeyiz. Gelsen iyi olur."
"Ne hastanesi noldu Kuvanc'a?"
"Gelince anlatirim yanina gitmem gerek." Özel Murat Çağlar Hastanesi'ndeyiz."
Birsey söylemesine izin vermeden telefonu kapattim. Arabadan abimin cüzdanini ve telefonunu alip yukari çıktim. Odaya girip abimi kontrol ettikten sonra koltuğa yerlesip gözlerimi kapattim.
Gözlerimi araladığımda gülmekte zorlanan abime baktim. Ersin abiyle oturmuş birseyler konuşuyorlar. Camdan dışarı baktığımda havanin kararmis olduğunu gördüm. Uyandığımi farketmediler bile.
"Noluyor burda."
İkisi bir gülüp baba uzun sure alayci bakışlar attilar.
"Hiç uyanmasaydin."
Ersin abiye laf yetiştircek halim yoktu.
"Abim ne zaman uyandi?"
"Dört saat önce falan uyandi canim. Uyandircaktim seni ama abin uyandirmami istemedi. Fazla konusamadi once. Seni izleyip durdu."
Gülerek anlatiyordu. Abimin neden bana baktıgını, annemin bizi terk ettiğini bilmiyordu.
"Size birkaç esya getirdim. Ustundekileri degiş. Annem ayarladi biseyler. Zehra teyze evde değildi. Olanlardan haberi yok sanirim."
"Hayir yok bisey demicez anneme."
"Baş belasi git üstünü değiş, kopek dalamıs gibisin."
Ersin abiyle attigi kahkaha odayi kaplamısti. Gülmeyide becerse cani acidiği icin gulemiyordu. Sağ olsun Ersin abinin gülüşü yetiyordu.
Yanimda duran çantayi alip lavoboya geçtim. En sevdiğim şortum iğrenc sekilde toprakliydi. Kenarlari yirtilmisti. Ayaklarimdaki çizikler canimi yakiyordu. Kabuk bağlamaya başlamış. Şortumu yara içinde olan bacaklarimdan aşsagiya indirip çikardim. Lavaboda bacaklarima su tutup toprak lekelerini çikardim. Havluyla durulayip, çantadaki buz mavisi pantolonumu üstüme geçirdim. Ustumdeki yirtik, kirden rengi belli olmayan tisortumu cikardim. Kollarima ve boynuma su tutup, duruladim. Çantadan pembe tisortumu cıkarip giydim. Sacimida olduğu kadar topladim. Eskisinden iyi durumdaydim. Kapiyi acip abimlerin yanina gectim. Uzun bir sessizlik vardi odada sanirim abim olanlari anlatmisti Ersin abiye.
"Herşeyi biliyor."
Başımı önüme eğdim. Aglamamam gerekiyordu ama tutamiyordum kendimi.
"Gel buraya baş belasi."
Abimin yanina gidip sarildim. Gözyaşlarimi elleriyle silip herseyin gecicegini yeni bir sayfa acicagimizi soyledi.
Saat gece yarisini geçmisti. Abimin gözleri gidip geliyordu. Ersin abi ise olaylari ogrendiğinden beri biseyler söylememi istermişçesine bana bakiyordu.
Abim gözlerini kapatinca kantin katina gittik. İki çay söyledikten sonra Ersin abi açiklama beklercesine bana bakmaya başladi. Bende anlatmaya başladim.
"Sabah okula gidicektim. Abimde uyanmisti üstünü giyiniyordu. Salona indiğimde annemin elleriyle hazirladiği krep kokusunu alamadim. Mutfaga girdim ama yoktu. Odasina baktim. Dolabinin kapaklari acikti. Esyalari yoktu. Sersemlemis sekilde salona indim. Salonun ortasinda duran küçük sehbanin üzerinde kağit duruyordu. Elime aldim. Kagidi acip okumaya başladim. Bizden yoruldugunu, yeni bir hayat kurmak istediğini yazmisti. Abim elinde havluyla merdivenlerden indi. Sessizce durduğumdan bisey olduğunu anladi sanirim. Yanima gelip elimde duran mektubu aldi. Oturduğum yerden kalkip. Odadan resim kagitlarimi ve kalemlerimi aldim. Her canım sıkıldığinda resim çizmek icin gittiğim uçurumun kenarina gittim. Annemi beni ve abimi çizdim. Resmin altina not yazdim. Masal bitti.
Hayatimi bir masalmis gibi yasıyordum. Babam vefat etmisti ama annem yanimizdaydi. Hayatim masallar kadar güzeldi. Ama o gece o masal bitmisti.
Sabah evden çikinca abim heryerde beni aramis. Bulamayinca resim atölyesine gitmis. Ayça'ya sormus. Ayça'da "resimlerinin çoğunu sizin evin ilersindeki uçurum kenarinda yaptiğini soyluyordu. Cani sıkkin olunca oraya giderdi." demis. Abim gelmisti yanima. Arabanin sesini duymustum. Yanima gelip oturdu. Önümde duran resmi eline aldi. Resimde sadece abim kalmisti. Annemi ve kendimi karalamistim.
"Ne bu."
"Masal bitti abi. Annem gitti."
Üşüyordum. Ağaçliklarin arasindan gelmistim buraya vucudumda cizikler vardi. Tisortumun ve sortumun kenarlari ağaç dallarina takildmisti. Çekeleyencede yırtilmisti. Toz toprak olmuştum.
"Ağlamiyosun Masal. Annem bizi birakti ama ağlamiyosun."
"Az kaldi abi."
Aklimdan geçenleri bilseydi. Neden ağlamadiğimi anlardi. İnsanin en büyük problemiydi kendisinden vazgeçmesi. Annemin gitmesi problem olarak görmuyordum. Cok canim yaniyordu ama bizi bu kadar kolay birakan bir anne icin canimin yanmasi cok fazlaydi. O an aklimdan sadece burdan aşaagiya atladiğimda ölümüm kolay olur mu diye dusunuyordum. Bu yuzden aglamaya vaktim yoktu. Gözyaşlarim buz tutmustu adeta. Abim resmime bakarken ayağa kalktim. Uçurumdan aşşagiya baktim. Abim anlamisti. Yalvaran gözlerle bana bakiyordu. Bense babamin yanina gitmek icin acele ediyordum. Abim düsmemem icin uyarilarda bulunuyordu. Surekli beni birakmicagini söylüyordu. Hava kararmisti. Canim yaniyordu. Abimin yere yığıldigini gordum. Elini kalbine goturmustu. Korktum. Arabayi yol kenarindan ucurumun kenarina getirdim. Arabaya tasiyip hastaneye getirdim. Yolda kaza vardi taksicinin birinden yardim istedim. Abimi arabadan indirdigini hatirliyirum sonrasinda gözlerimi hastanede açtim zaten."
Anlattiklarim bittiğinde sustum. Ersin abi öylece bana bakiyordu.
"Arabami satmam gerekiyor ameliyat parasi icin yirmi beş bin lira gerekli. Sen halledermisin o işi."
"Araban senin icin cok onemli Masal."
"Benim icin abimde çok önemli Ersin abi."
"Kredi çekeriz yavas yavas öderiz. Ben kefil olurum sana yarin bankaya gideriz."
Uykum gelmeye baslamisti. Ersin abi hesabi ödedikten sonra odaya gittik. Ersin abi koltuga oturup benide dizine yatirttirdi. Annemin küçüklüğümden beri söylediği Sezen Aksu'nun 'küçüğüm' sarkisini mirildanmaya başladi. İcim burkulmuştu. Canim yaniyordu. Gözlerimden akmaya hazir yaşlarim süzülüyordu. Gözlerimi kapatip annem ve babamla geçirdiğim güzel anilari canlandiriyordum...
ERSİN'İN AĞZINDAN.
Gözleri kapaliydi ama vucudu titriyordu. Korkuyordu. Elleriyle ayaklarima sarilmisti. Elimi koluna koyup sıvazladim. Vucudunu kasmayi birakmisti. Sanirim uyuyordu. Bau sarki Masal'i ne kadar üzsede rahatlatiyordu. Zehra teyze evde olmadigi zamanlarda annem bakiyordu Masal'a. Sadece bu sarkiyla uyuyordu. Babami kaybettikten sonra Kıvanç hep yanimda olmustu. Hic yalniz birakmamisti beni. Çocukluğumuzdan beri komsuyuz. Kardes gibiyiz. Sıra bendeydi Masal'i ve Kivanc'i yalniz birwkmicaktim.
Uyuduğuna emin olduktan sonra ellerimi saçlarinda gezdirdim. Bir bilse kendisini yillardir nasil sevdiğimi. Kardesden fazla sevdiğimi, her dakikami yaninda gecirmek istedigimi bir bilse. Yillarca sadece Masal'i sevmistim. Unutmak icin onca kizla cikmistim ama unutamiyordum. Soylemek istesemde soyleyemedim. Masal beni abisi olarak goruyordu. Bense daha fazlasi.