Kağıt kalemdir benim sırdaşım
Yalnız o bilir yazıp sildiklerimi
Üstünü,
Bazen ise altını çizdiklerimi
Beni tanımak isteyen bulsun kağıtta izlerimi
Silgi kullanmam yazarken şiirimi
Karalarım, kaybetmem vaktimi
Çünkü başka zaman
Çalmıyor kapımı hayırsız ilham perisi
Bir tas kelime almış avucuna
Döktü onu üstüme başıma
Sonra değneğini vurdu
Bitkin şuuruma
Süzüldüm kağıt kalem başına
Üzüldüm ben hep bu masa başında
Raks etti parmaklarım
Bir beyaz kağıtta,
Fısıldadım sırdaşlarıma...
Kelimelerle harmanlanmış bitkinliğim,
Lal olmuş sanki dilim,
Cayır cayır bir ateş
Cehennem kazanı gibi içim...