'Bedankt.' Wolfs sprong op uit zijn stoel en liep met grote passen naar het kantoor van Mechels. Ik schudde de man nog een hand en wees hem daarna de uitgang. We hadden zojuist een tip gekregen over een nieuwe poging van de seriemoordenaar. We moesten opschieten. De tipgever was de buurman van het nieuwe slachtoffer. De seriemoordenaar had het gemunt op jonge studentes rond de twintig. Alle studentes studeerden psychologie. Ook het nieuwe slachtoffer deed deze studie. De verdachte had vermoedelijk ook deze studie gedaan, maar het was niet vlekkeloos verlopen. Linn, het nieuwe slachtoffer, werd voor haar deur versierd door de verdachte, zoals haar buurman vertelde. Ze was erg populair, waardoor er wel vaker jongens voor haar deur stonden. Hij had er verder geen aandacht aan besteed, maar toen Linn de volgende dag niet thuis was gekomen werd hij ongerust. Hij had een goede band met haar en wist dat ze nooit lang weg bleef. Ze moest immers nog naar huis komen om haar boeken voor haar studie te halen. Zijn beschrijving van de vreemde jongen klopte met die van andere mensen. We hadden toestemming van Mechels gekregen om de telefoon van Linn uit te pijlen. Wonder boven wonder was die nog in de lucht. Mechels beval ons te gaan kijken en gelijk om assistentie te vragen als er ingegrepen moest worden. We mochten niet met z'n tweeën naar binnen had ze ons nadrukkelijk gezegd. Braaf hadden we geknikt, waarna we ons naar de locatie haasten, waar de telefoon van Linn zich moest bevinden.
Ik zat in gedachte verzonken toen we aankwamen. Ik zag de foto van het eerste slachtoffer nog glashelder voor me. Ze zat onder de blauwenplekken en schrammen. Ze was niet alleen mishandeld, maar ook verkracht. Dat laatste raakte me het meest. Ik snap niet hoe mensen zulke dingen kunnen doen. Ik schrok op toen Wolfs' zijn hand op mijn boven been legde. 'Gaat het?' hij klonk bezorgd. Ik knikte. 'Laten we gaan, voordat het te laat is.' zonder op antwoord te wachten stapte ik uit. Ik keek naar de oude, vervallen boerderij. Het was een groot vrijstaand gebouw. Geen buren die je lastig konden vallen. Ik seinde naar Wolfs dat ik rechts ging en hij links moest gaan. Hij stak zijn duim op, waarna hij verdween achter de grote boerderij. Ik was gespannen, maar op een goede manier. Ik opende de eerste deur die ik tegenkwam. Ik zat gelijk goed. Linn lag op de grond, vastgebonden. Met mijn wapen voor me uit gericht liep ik op haar af. Er was niemand anders in de kamer. Snel stopte ik mijn wapen weer weg, waarna ik haar hartslag voelde. Ze leefde nog. Snel belde ik voor versterking en daarna een ambulance. Wolfs was nergens te bekennen. Ik hoorde voetstappen achter me, maar reageerde er niet op, denkend dat het Wolfs was. Maar al snel werd het duidelijk dat het iemand anders was. Mijn armen werden in een soepele beweging op mijn rug gelegd, waarna een hand mijn mond bedekt. Ik kon nog net Wolfs' naam roepen. 'Houd je bek.' zei een gespannen mannen stem. Ik probeerde los te komen, maar twee sterken armen namen me mee naar een andere kamer. Mijn ogen werden groot toen ik de kamer rond keek. Wolfs en ik hadden al die tijd gedacht dat het één iemand was die al deze meisjes had vermoord, maar een groot aantal geïrriteerde ogen keken me aan. We hadden te maken met een hele bende en ze hadden mij in handen.