Ik had al honderd keer bij Noah thuis gegeten.
Zijn moeder maakte altijd veel te veel eten, zijn vader vertelde de droogste grappen die je je kon voorstellen en Noah zat meestal de hele avond met een grote glimlach tegenover me. Het voelde inmiddels bijna alsof ik er zelf thuis hoorde.
Maar vanavond was anders.
Vanaf het moment dat ik de voordeur binnenstapte, merkte ik het al.
"Jake!" riep Noah terwijl hij de deur opende. Hij glimlachte wel, maar het was anders dan normaal. Alsof zijn hoofd ergens anders was.
"Alles goed?" vroeg ik.
Hij knikte iets te snel.
"Ja hoor."
Ik geloofde hem niet.
Tijdens het eten werd dat gevoel alleen maar sterker.
Zijn moeder vertelde enthousiast over haar werk.
Zijn vader vroeg hoe de trainingen gingen.
Ik gaf antwoord, maakte een paar grapjes en probeerde Noah af en toe bij het gesprek te betrekken.
Maar iedere keer keek hij maar even op voordat hij weer naar zijn bord staarde.
"Alles oké, jongen?" vroeg zijn moeder uiteindelijk.
"Hm?"
"Je bent wel heel stil."
"Ik ben gewoon moe."
Dat was duidelijk niet waar.
Ik kende Noah inmiddels goed genoeg om te zien wanneer hij ergens mee zat.
Normaal praatte hij juist veel.
Veel te veel soms.
Ik moest stiekem lachen toen ik daaraan dacht.
Hij keek op.
"Waarom lach je?"
"Omdat je normaal niet vijf seconden stil kunt zijn."
Zijn ouders moesten lachen.
Noah rolde met zijn ogen.
"Heel grappig."
Maar zelfs daarna bleef hij afwezig.
Na het eten begonnen zijn ouders de tafel af te ruimen.
Ik wilde helpen.
"Nee joh," zei zijn moeder vriendelijk. "Ga jij maar lekker zitten."
Noah stond op om zijn bord naar de keuken te brengen.
Nog geen halve minuut later hoorde ik zijn moeder zeggen:
"Noah, blijf eens even."
Zijn stem klonk zacht.
"Ja?"
Ik stond op om mijn glas water bij te vullen.
Toen ik langs de gang liep, hoorde ik haar opnieuw praten.
Niet expres.
Ik wilde eigenlijk gewoon doorlopen.
Maar toen hoorde ik mijn naam niet... alleen de bezorgde toon in haar stem.
"Wat is er met je?"
Even bleef het stil.
"Er is niks."
"Noah."
Weer stilte.
Toen zuchtte hij.
"...Ik vind iemand leuk."
Mijn hart sloeg één keer heel hard over.
Ik wist niet waarom.
Misschien gewoon nieuwsgierigheid.
Misschien omdat ik ineens bang was voor het antwoord.
Zijn moeder bleef opvallend rustig.
"Een meisje?"
"...Nee."
Nog een korte stilte.
Toen hoorde ik haar zacht lachen.
"Een jongen?"
"...Ja."
Mijn adem stokte.
Waarom voelde dit ineens zo belangrijk?
Zijn moeder zei niets.
En toen...
"Is het Jake?"
Alles leek stil te vallen.
Geen antwoord.
Geen ontkenning.
Helemaal niets.
Ik hoorde alleen mijn eigen hart.
Zijn moeder lachte opnieuw.
"Ik wist het."
Ik schrok zo erg dat ik bijna mijn glas liet vallen.
Nee.
Dat kon toch niet?
Noah...
Hij...
Hij vond mij leuk?
Ik liep snel terug naar de woonkamer voordat iemand me kon zien.
Mijn hoofd draaide overuren.
Hij vond mij leuk.
Hij vond...
...mij...
En het gekste was misschien nog wel dat ik daar helemaal niet van schrok.
Sterker nog...
Er verscheen vanzelf een glimlach op mijn gezicht.
Want diep van binnen wist ik ineens waarom mijn hart zo snel klopte wanneer hij lachte.
Waarom ik altijd uitkeek naar onze trainingen.
Waarom ik iedere keer blij werd als hij me een bericht stuurde.
Waarom ik hem miste zodra we elkaar een paar dagen niet zagen.
Ik vond hem óók leuk.
Een paar minuten later kwamen Noah en zijn moeder terug.
Hij keek me kort aan.
"Alles goed?"
Ik knikte.
"Ja."
Dat was niet eens gelogen.
Alleen ontzettend ingewikkeld.
Later die avond zaten we samen op de vloer van zijn kamer.
Voetbal stond zachtjes op de televisie, maar geen van ons keek echt.
"Zullen we iets doen?" vroeg Noah.
"Zoals?"
"Truth or Dare."
Ik moest lachen.
"Dat hebben we al jaren niet meer gespeeld."
"Juist daarom."
Ik haalde mijn schouders op.
"Prima."
Hij glimlachte eindelijk weer zoals ik hem kende.
Dat maakte me stiekem blij.
"Jij eerst."
Noah dacht even na.
"Truth."
Ik keek hem aan.
Duizend vragen schoten door mijn hoofd.
Toen besloot ik het gewoon te vragen.
"Vind je iemand leuk?"
Zijn glimlach verdween meteen.
Hij keek naar de grond.
"...Ja."
Mijn hart bonsde.
"Wie?"
Hij keek me aan.
"Ho."
Hij begon te lachen.
"Je mocht maar één vraag stellen."
Ik sloeg lachend een kussen naar hem.
"Valsspeler."
"Regels zijn regels."
Nu was ik aan de beurt.
"Truth."
Noah keek me een paar seconden aan.
Toen verscheen er een kleine glimlach.
"Vind jij iemand leuk?"
Ik voelde mijn wangen warm worden.
"...Ja."
Hij keek nieuwsgierig.
"Wie?"
Ik grijnsde.
"Je mocht maar één vraag stellen."
Nu was hij degene die een kussen naar mij gooide.
"Niet eerlijk."
"Je eigen regels."
Daarna kozen we allebei twee keer achter elkaar voor een dare.
We moesten gekke dansjes doen.
Een lied zingen zonder de tekst te kennen.
Een beker water in één keer leegdrinken.
We lagen dubbel van het lachen.
Even voelde alles weer normaal.
Tot Noah opnieuw aan de beurt was.
"Truth."
Ik slikte.
Nu wist ik wat ik wilde vragen.
"Wie vind je leuk?"
Hij keek me lang aan.
Zo lang dat ik dacht dat hij helemaal geen antwoord meer ging geven.
Toen zei hij zacht:
"...Zullen we het tegelijk zeggen?"
Mijn hart sloeg weer op hol.
"Als we allebei iemand leuk vinden..."
Hij haalde diep adem.
"...dan zeggen we het tegelijk."
Ik knikte langzaam.
"Oké."
We telden samen af.
"Drie..."
"Twee..."
"Eén..."
Tegelijkertijd zeiden we:
"Jij."
We staarden elkaar aan.
Een paar seconden zei niemand iets.
Alsof onze hersenen niet konden bevatten wat er net gebeurd was.
Noah was de eerste die begon te lachen.
Niet omdat het grappig was.
Maar omdat alle spanning ineens van hem af viel.
"Serieus?"
Ik knikte.
"Serieus."
"Al hoe lang?"
"Geen idee."
Ik lachte zacht.
"Misschien langer dan ik zelf doorhad."
Hij schoof iets dichterbij.
"Ik dacht echt dat jij me nooit zo zou zien."
"En ik dacht precies hetzelfde."
Zonder er echt over na te denken sloegen we onze armen om elkaar heen.
Het voelde... vanzelfsprekend.
Rustig.
Warm.
Alsof die knuffel al heel lang op ons had gewacht.
Toen we elkaar weer loslieten, glimlachte Noah.
"Dit is waarschijnlijk de beste Truth or Dare ooit."
Ik grijnsde.
"Daar ben ik het helemaal mee eens."
En ergens diep van binnen wist ik dat deze avond niet het einde van iets was.
Het was pas het begin.