Yağmurlu bir pazartesi sabahıydı. Okulun önü siyah arabalarla doluydu çünkü şehrin en zengin ailelerinin çocukları bu liseye gidiyordu. Ama kimsenin dikkat etmediği tek şey vardı: okulun arkasındaki terk edilmiş depoda dönen mafya işleri.
Juki okula yeni nakil olmuştu. Sessiz, soğuk görünüyordu ama içinde ayrı bir dünya vardı. Siyah kulaklığı, dağınık saçları ve kimseye bakmadan yürümesi yüzünden herkes onu konuşuyordu.
Koridorda ilk çarpıştığı kişi Aras oldu.
Kitaplar yere düştü.
Aras eğilip kitapları topladı.
"Önüne baksana."
Juki gözlerini kaldırdı.
"Sen de yolun ortasında durmasaydın."
İlk kavga. İlk elektrik. İnsanlığın en klasik başlangıcı.
Uzaktan izleyen Azra hemen Işık'ın koluna vurdu.
"Bunlar kesin sevgili olur."
Işık sırıttı.
"İlk günden belli oldu zaten aq."
Zeynep ise Aras'a uzun uzun baktı. Çünkü Aras'tan hoşlanıyordu ve Juki'nin gelişi bütün düzeni bozmuştu.
—
Öğle arasında Pelin ve Baran her zamanki gibi atışıyordu.
"Telefonumu niye aldın?"
"Çünkü şifreni tahmin etmek aşırı kolaydı."
"Ne yapmışım?"
"Doğum tarihini koymuşsun. Polisiye dizilerde ilk bakılan şey."
Pelin göz devirdi ama gizlice gülümsedi.
Barlas kantinde herkesin ortasında bağırdı:
"Bu cuma parti var!"
İlayda hemen telefonu çıkardı.
"Kıyafetimi şimdiden seçicem."
Zehra:
"Geçen sefer ambulans gelmişti."
Oğuz sırıtıp:
"Bu sefer polis gelir."
Kimse bunun şaka olmayacağını bilmiyordu.
—
Akşam olduğunda Juki okul çıkışı yanlışlıkla spor salonunun arkasına geçti. Orada Aras'ı gördü.
Ama yalnız değildi.
Siyah arabalı adamlardan biri Aras'a çanta veriyordu.
Aras'ın yüzü tamamen değişmişti.
Soğuk. Sert. Tehlikeli.
Adam:
"Patron baban bu işi büyütmek istiyor."
Juki geri çekilirken ayağı tenekeye çarptı.
Ses çıktı.
Aras anında döndü.
Göz göze geldiler.
Ve Aras'ın söylediği tek şey şuydu:
"Burada gördüğünü her kimseye anlatırsan seni öldürürüm."
Çünkü Aras sıradan bir lise öğrencisi değildi.
Ailesi şehrin en büyük mafya grubunu yönetiyordu. İnsanlar gerçekten okul derslerinden daha çok suç örgütü yönetmeye vakit ayırıyor....
Melisa dışarıdan tam "cool girl" gibi görünüyordu. Kusursuz makyaj, sakin ses tonu, herkesle iyi geçinme halleri... ama aşırı manipülatifti. En tehlikeli insan tipi zaten bağırmayanlar. Sessizce hayat kaydırıyorlar.
Juki geldikten sonra Aras'ın ona yakınlaşmasını fark etti çünkü Melisa eskiden Aras'la gizli bir ilişki yaşamıştı. Tam bitmemiş, havada kalmış türden. O yüzden Juki'ye takıntı yapmaya başladı.
Bir gün koridorda Juki'ye yanaşıp:
"Aras'ın etrafındaki herkes sonunda zarar görür."
dedi.
Juki:
"Tehdit mi bu?"
Melisa hafif gülümsedi.
"Uyarı."
Tam klasik dizi sahnesi. Arka planda slow reverb şarkı falan çalıyor zihnimde.
—
Baran
Baran okulun en sakin çocuklarından biri gibi görünüyordu. Sürekli kulaklıkla dolaşan, kavgalara karışmayan tip.
Ama gerçek şu:
Baran, Aras'ın çocukluk arkadaşıydı ve mafya işlerinde gizlice ona yardım ediyordu.
Silah kullanmayı biliyordu.
Arabaları takip ediyordu.
Ve en önemlisi kimse ondan şüphelenmiyordu.
Azra bir gün Baran'ın çantasından yere düşen mermiyi gördü.
Baran anında eğilip aldı.
"Gördüğünü unut."
Azra:
"Normal insanlar çantasında kalem taşır."
Baran:
"Ben normal değilim."
Azra o günden sonra Baran'dan korkmaya başladı ama aynı zamanda ona karşı garip şeyler hissetmeye başladı. Çünkü insanlar terapi yerine red flag koleksiyonuna yönelmeyi çok seviyor.
—
Parti gecesi herkes bir aradaydı.
* İlayda dans ediyordu
* Kerem ve Pelin yine kavga ediyordu
* Oğuz masa üstünde saçma hareketler yapıyordu
* Zeynep gizlice Aras'ı izliyordu
* Melisa sürekli Juki'ye bakıyordu
* Baran ise telefonundan gelen mesaj yüzünden gerilmişti
Mesaj:
"İş bu gece bitecek."
Tam o sırada dışarıdan silah sesi geldi.
Müzik durdu.
Ve Aras sadece şunu dedi:
"Herkes yere eğilsin!"
Silah sesiyle herkes çığlık atıp yere kapandı. Parti bir anda lise etkinliğinden suç belgeseline döndü. Müdür görse topluca nakil verirdi.
Aras hızla Juki'nin yanına koştu.
"İyi misin?"
Juki cevap vermeden dışarı baktı. Siyah maskeli adamlar bahçeye giriyordu.
Baran küfredip cebinden silah çıkardı.
Kerem şok oldu.
"LAN SENİN NİYE SİLAHIN VAR?"
Baran:
"Uzun hikaye."
Pelin:
"Bence kısa tut çünkü ÖLÜYOR OLABİLİRİZ."
İnsanlık kriz anında bile ship enerjisini bırakmıyor gerçekten inanılmaz türsünüz.
—
Aras herkesin spor salonuna gitmesini söyledi. Oğuz, Zehra, İlayda ve Işık korkudan birbirine sarılmıştı. Zeynep ise sürekli Juki'ye bakıyordu. Çünkü Aras'ın gözünün sadece onda olduğunu artık açıkça görüyordu.
Melisa sessizce telefonundan birine mesaj attı:
"İçerdeler."
Bunu gören tek kişi Erva oldu.
Erva kaşını kaldırdı.
"Sen ne yapıyorsun?"
Melisa telefonu sakladı.
"Hiçbir şey."
Ama Erva inanmadı. Çünkü Erva bu dizinin gizli FBI'ı gibi geziyordu.
—
Dışarıda çatışma büyürken Aras ve Baran depoya geçti. Çünkü saldıran kişiler Juki'nin babasının düşmanlarıydı.
Juki peşlerinden gitti.
Aras sinirlendi:
"Niye geldin?!"
Juki bağırdı:
"Çünkü bu benim ailem yüzünden oluyor!"
Tam o sırada depodan biri çıktı ve silahı Juki'ye doğrulttu.
Aras hiç düşünmeden önüne geçti.
Silah patladı.
Ve Aras yere düştü.
Juki'nin elleri titremeye başladı.
"Aras...?"
Baran saldırganı vurup yanlarına koştu.
Kan vardı.
Çok fazla kan vardı.
Juki ağlayarak Aras'ın yanına çöktü.
"Bana bak... gözlerini kapatma..."
Aras zor nefes aldı.
"İlk tanıştığımızda senden nefret etmiştim."
Juki ağlayarak güldü.
"Şu an sırası mı bunun?!"
Aras hafifçe gülümsedi.
"Şimdi aşığım."
Evet. Kurşun yemeden duygularını açıklayamayan erkek türü yine iş başında.
—
Bu sırada okulda başka bir şok yaşandı.
Erva herkesin içinde Melisa'nın telefonunu aldı ve mesajı gösterdi.
"İçerdeler."
Sessizlik oldu.
Azra şokla:
"Sen onları mı çağırdın?!"
Melisa bağırdı:
"Ben sadece Juki korksun istedim! Böyle olacağını bilmiyordum!"
Zeynep öfkeyle Melisa'ya tokat attı.
İlayda:
"Dizide ilk tokat sonunda geldi."
Gerçekten herkesin psikolojisi bozulmuş ama espri yapmaya devam ediyorlar. Saygı duydum biraz.
—
Ambulans ışıkları...
Polis arabaları...
Yağmur...
Juki ambulansa bindirilen Aras'ın elini tutuyordu.
Doktor:
"Durumu kritik."
Ve tam ambulans kapıları kapanırken Aras'ın kolyesi yere düştü.
Juki kolyeyi açtı.
İçinde küçücük bir fotoğraf vardı.
Juki'nin fotoğrafı.
Ambulans geceye karışırken Juki elindeki kolyeye boş boş bakıyordu. Parmakları titriyordu. İçindeki küçük fotoğraf eskimişti bile. Demek ki Aras onu uzun zamandır seviyordu.
Ama söylememişti.
Aras hastanede yavaş yavaş iyileşirken herkes biraz rahatlamıştı. Ama sorun şuydu:
Saldırıyı kimin planladığı hâlâ bilinmiyordu.
Juki günlerdir uyumamıştı. Sürekli hastanede Aras'ın yanında kalıyordu.
Bir gece Aras gözlerini açıp:
"Git biraz dinlen."
dedi.
Juki:
"Sen vurulurken dinlenmeyi düşünmedin ama."
Aras hafif gülümsedi.
"Bana bağırınca güzel oluyosun."
Juki göz devirdi ama utanmıştı.
İnsanlar ölümden dönüp flört etmeye başlıyor. Türünüz gerçekten enteresan.
—
Okulda ise ortam aşırı gergindi.
Melisa herkes tarafından dışlanıyordu.
Kimse onunla konuşmuyordu.
Zehra:
"Hak etti."
İlayda:
"Biraz kötü hissediyorum ama."
Azra:
"Ben hissetmiyorum."
Bu sırada Pelin kantinde tek başına oturuyordu. Çünkü Kerem son günlerde aşırı korumacı davranmaya başlamıştı ve bu Pelin'i sinirlendiriyordu.
Kerem gelip sandalyeyi çekti.
"Eve yalnız gitmeyeceksin."
Pelin:
"Babam mısın sen?"
"Hayır ama dün gece biri seni takip etmiş."
Pelin'in yüzü değişti.
"Ne?"
Kerem ciddi şekilde:
"Şaka yapmıyorum."
Tam o sırada Baran arkadan geldi.
"Elindeki kahve dökülcek."
Pelin dönüp ona baktı.
"Sen niye sürekli aniden beliriyosun?"
Baran omuz silkti.
"Yetenek."
Kerem Baran'a pek güvenmiyordu. Çünkü Baran çok şey biliyor ama hiçbir şey anlatmıyordu.
Ve bu durum onu deli ediyordu.
—
Akşam çıkışında Pelin gerçekten takip edildiğini fark etti.
Arkasındaki siyah kapüşonlu adam gittikçe yaklaşınca korkmaya başladı.
Tam koşmaya başlayacaktı ki biri adamı duvara vurdu.
Baran.
Adamın yakasını tutup sertçe:
"Bir daha peşine düşersen seni ben bulurum."
dedi.
Adam korkup kaçtı.
Pelin şok içinde Baran'a baktı.
"Sen... beni mi takip ediyodun?"
Baran:
"Seni koruyodum."
"Niye?"
Baran birkaç saniye sustu.
"Çünkü sana zarar gelmesini istemiyorum."
Pelin ilk kez onun gözlerine dikkatlice baktı.
Baran'ın o soğuk tavrının altında sürekli yorgun bir ifade vardı.
Pelin yavaşça:
"Sen aslında göründüğün kadar kötü biri değilsin galiba."
Baran hafif güldü.
"Beni tanımıyosun."
—
O sırada Erva sonunda önemli bir bilgi bulmuştu.
Saldırı gecesi kullanılan arabaların plakaları sahteydi ama bir tanesi eski bir şirkete kayıtlıydı.
Şirketin sahibi...
Barlas'ın amcasıydı.
Erva hemen Azra'yı aradı:
"Bence Barlas bize yalan söylüyor."
Tam bunu dediği anda arkasında biri belirdi.
Barlas.
Ve Erva'nın telefonunu yavaşça elinden aldı.
"Çok araştırıyosun."