Okul çıkışı eve gidetken Ayşegül'ü kenara kıstırdım
-Ayşegül yarın okulda ders yok biliyorsun.
-Evet biliyorum bunu söylemek için mi geldik buraya!
-Tabiki hayir. Yarin Erdalla evde yanlız kalmak istiyorum.
-Ne! Yoksa o dusundugum.seyi mi yapacaksin?
-Tabiki de hayır Erdal hiçbir şey
öğrenmeyecek sadece yanlız kalmak istiyorum o kadar.
-Peki sizi yanlız bırakacam.
-Çok teşekkür ederim.
Diyer gün Ayşegül sabah erkenden çıkmıştı. Birde Erdal anlamasin diye not bırakmıştı.
Erdal uyanmadan kahvaltı hazırladım. Acaba soyleyeceklerime karşınasıl bir tavır sergileyecekyi. Kahvaltı çok güzel görünüyordu.
Erdalı uayndırmak için odasına gittim. Öyle güzel uyuyordu ki bir süre sadece izledim. Uayndırmak için yanına yaklaştım.
-Uykucu kalk hadi kahvaltı hazır.
-Günaydın.
-Günaydın.
İçeriye geçtim ve Erdalın gelmesini bekledim.
Erdal gelince masadaki yerine oturdu.
-Ayşegül yok mu?
-Yok sabah erken çikmis.
-Nereye gitmis bi bilgin var mı?
-Evet okula gitmis ek ders alacakmiş.
Sadece başını sallamakla yetindi.
Bu konuyu nasil acacagimi nasil baslicagimi bilmiyordum ama bu dusunduklerimi ona soylemeliydim.
-Aslında iyi oldu bugün olmaması bende seninle birşey konusacaktim.
-Ne konusacaksın?
-Şey aslında nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Bu anlatacaklarım herkes için zor. Hala anlatip anlatmama konusunda emin değilim.
-Bahar bana karşı açık olabilirsin.
-Tamam peki madem öyel düşünüyorsun.
Aklımdan bir an seni seviyorum demeyi geçirdim ama sonra kendi kendime olmaz Bahar olmaz şimdi arkadaşın için konuşmalısın dedim.
-Bahar seni sinliyorum.
-Tamam söyleyeceklerim kısa süreli bir şok yaratabilir biliyorum ama bunları öğrenmek senin de hakkın.
-Gevelemesen artık.
-Erdal bence Ayşegül Mert'e karşı birşeyler hissediyor. Oh be rahatladım.
-Ne demek Ayşegül Mert'e karşı birşey hissediyor.
-Bu seni neden bu kadar sinirlensirdi ki?
Soruma cevap vermeden kapıyı çarpıp çıktı tabi bende arkasından çıktım.
-Erdal bekle!
-Gelem peşimden sinirimi atmam lazım.
-Erdal lütfen!
-Gelme dedim Bahar.
İlk defa bana bukadar bağırmıştı ama şimdi hunu düşünmenin zamanı değildi.
Erdalı kolundan tutup durdurdum.
-Erdal lütfen şimdi çok sinirlisin lütfen gel şu banka oturalım hem konuşmamız lazım.
-Tamam.
Erdal hala sinirliydi ama konuşmamız lazımdı.
-Edal sen hiç aşık oldun mu?
-Bunu mu konuşacaz?
-Erdal lütfen cevap ver.
-Hayır hiç aşık olmadım.
-Olsaydın anlardin kardeşini.
Aşk öyle güzel bir duygudur ki. Aşık olduğuk kişi hep yanında olsun istersin. Ona gelecek zarar sana gelsin o hiç üzülmesin istersin. Ayşegül öyle saf öyle temiz bir okadar da güçlü bir duygu yaşıyor.
Hiç farkına varmadığım bir anda başını omuzuma koydu. Göz yaşlarını omuzumda hissettim. Bir ara kafasını kaldırıp gözlerimin içine baktı ağlamaya devam ediyordu.
-Ayşegülle biz hep yanlız büyüdük sayılır. Annem ve babamı biz daha küçükken kaybettik. Amcam ve yangemle yaşamay başladık. Onların hiç çocuğu olmadığı için bize çocukları gibi baktılar ama bir anne ve baba gibi olmadı. Biz Ayşegülle hep birbirlerimizi koruyup kollayacağımıza söz verdik. Ama şimdi o aşık oldu. Ben...ben şimdi onu nasıl koruyacam. Sanırım ben onu biriyle paylaşmaya hazır seğilim.
Sözünü bitirdikten sonra başını tekrar omuzuma yasladi. Bende içimden gelen hir hisle elini tuttum hiç sesini çıkarmadı.
-Erdal senden bir söz vermeni isticem.
-Neymiş o söz?
-Bu konuştuklarımızdan Ayşegül'ün haberi yok ve hiç olmuyacak söz mü?
-Tamam söz.
Elimi yavaşça çektim kalkalım diyecektim ama Erdal huna izin vermedi. Elimi sım sıkı kavradı.
-Bahar lütfen biraz daha oturalım senin yanında çok rahat hissesiyorum lütfen!
-Tamam kalalım olur.
Çok huzurlu hissediyordum. Sanki hiç ayrilmak istemiyordum. Artik ayrilma zamani gelmisti galiba yavastan eve gitmemiz lazimdi.
-Erdal artık eve gitmeliyiz.
-Tamam kalkalım.
Erdalın elini bırakmıştım artik çok zor gelmişti bana. Erdalın gözleri bana çok farklı bakmıştı bugün. Ama benim için önemli olan Erdalın Ayşegül'ün aşık olduğunu kabul etmesiydi.