"Tama na!" He cried, tears escaped from his eyes along with his flooding blood. Ang bawat patak ay humahalo sa putik ng kaniyang nawasak na pagkatao, lumilikha ng isang malapot na mantsa sa puting kawalan ng dimensyon. "Patawarin mo ako! Patawad! Patawad! Inaamin ko nagkamali ako, patawad!"
He looked at her with pity, sympathy, and sincere apology in his eyes. Ang kaniyang mga mata na dati ay puno ng malisya at sadismo ay tila nahubaran ng baluti, naiwang hubad sa takot at pagsisisi.
"Gumising ka! Huwag kang tumulad sa akin, huwag mo akong tularan! Katulad mo rin ako, nilamon ako ng galit at poot. Gusto ko ring maghiganti sa mga ginawa nila sa akin, kaya ginawa ko ang mga iyon sa iyo. Patawad, patawarin mo ako."
Celestial then became silent. Ang nakabibinging dagundong ng Infinite Void ay biglang humupa, napalitan ng isang mapanglaw na katahimikan na tila ba ang hangin mismo ay huminto sa paghinga. What the hell is happening? Why is this fucking happening to her? What now? Ang poot na kanina ay nagpapakulo sa kaniyang dugo ay tila nakatagpo ng isang pader, isang pader na gawa sa sarili niyang mga alaala.
He cried harder, it was as if he was reminiscing something he did in the past. Ang bawat hikbi niya ay may kasamang dugo na lumalabas sa kaniyang wasak na lalamunan.
"Nagkamali ako, hindi ko sinasadya!"
She slowly got her feet on the ground. Ang kaniyang paglapag ay marahan, ngunit ang bawat hakbang ay tila yumanig sa kaniyang puso.
"Hindi mo sinasadya?" She could not sob anymore, she was so done but her heart was breaking once again. Ang sakit na pisikal ay wala kumpara sa bigat ng kaniyang nararamdaman. "Hindi mo sinasadyang tanggalan ako ng tainga? Basagin ang aking mukha? Putulan ako ng parte ng aking katawan? Hindi mo sinasadya? Putangina mo, susunugin kitang buhay."
Ngunit ang katahimikan ay panandalian lamang. Ang kaniyang galit ay hindi isang apoy na basta basta namamatay; ito ay isang bulkan na muling sumabog. Before Runcho could even finish his next sob, Celestial's body blurred.
A sickening crunch echoed as her fist connected with Runcho's already shattered jaw. She did not care about his tears. She did not care about his apology.
Unti-unting lumapit si Celestial sa lalaki, bawat pulgada ng kaniyang paglapit ay nagdadala ng nakamamatay na presyur.
"HA? HINDI MO SINASADYANG IPARAMDAM SA AKIN ANG LAHAT NG SAKIT NA IYON?" She beamed a sword on her hand, isang talim na gawa sa purong fuchsia na enerhiya, and pointed it to the guy who cried harder.
She swung the energy blade, not to kill, but to maim. The blade hissed as it sliced through the air, cauterizing the air itself.
"HINDI MO SINASADYANG HINDI AKO PAKINGGAN HABANG NAGMAMAKAAWA AKO? HINDI MO SINASADYA? HA?"
She unleashed a flurry of kicks. Each strike sent Runcho tumbling across the void like a broken ragdoll. She caught up to him before he could even stop rolling, grabbing what was left of his collar and slamming him repeatedly into the invisible barrier of her dimension.
"Patawad! Tama na! Ayoko na!" He begged, he cried, for his damn life. "Katulad mo rin ako! Katulad mo rin ako! Tama na! Parang awa mo na!"
"Hayop ka, niloko mo ako! Tinanggalan mo na ako ng karapatang maging masaya. Dahil mula nang maranasan ko ang lahat ng pagsakit na iyon sa iyo, nakalimutan ko na kung anong kulay ng mundo. Nakalimutan ko na kung paano mabuhay ng tama. Dahil sa iyo, hayop ka, gusto ko na lang ring mabuhay upang pumatay. Iparanas sa iba ang lahat ng naranasan ko sa iyo. Hindi tayo magkatulad, Runcho. Dahil hindi mo ako nagawang patayin, pero ako babalatan kitang buhay."
She kicked him one last time, sending him flying paitaas, before she let out a scream that shook the very core of the Void.
"Gumising ka!" Sigaw nito na ikinagulat ni Celestial, it was so loud and massive as if intending to let her hear the whole thing he was about to say. Ang sigaw na iyon ay hindi nanggaling sa lalamunan kundi sa kailaliman ng kaniyang kaluluwa. "Ganyan na ganyan din ako at iyon ang pinakamalaki kong pagkakamali! Gumising ka!"
He faced the void sky with his lifeless remaining body, he closed his eyes. Ang kaniyang mukha ay nagpakita ng isang kapayapaang hindi dapat naroroon sa isang nag-aagaw-buhay.
"Pakiusap. Masyado ka pang bata, patawarin mo ako sa lahat ng nagawa ko sa iyo. Ganyan din ako. Magkaiba nga lang tayo, dahil magaling ka at palpak ako. Wala akong maipasang pagsusulit noon kaya lagi akong napaparusahan, namuo ang galit ko. Ginusto kong maghiganti, nauwi ako sa ganito. Lahat ng dumaan sa bundok na ito ay hinihintay kong mamatay sa gubat na hindi ko maipasa noon, pagkatapos ay kinakain ko."
Biglang nalito si Celestial. Ang kaniyang hawak na espada ay bahagyang bumaba. Hearing him talk something like this felt so different. It was hitting something from her, that thing she thought ceased after her breakdowns on that damn basement. Ang bawat salita ni Runcho ay tila mga kamay na pilit humahaplos sa kaniyang nanigas na puso.
"Gutom na gutom ako, uhaw na uhaw ako. Dahil tulad mo ay nakalimutan ko na rin ang kulay ng mundo. Masyado ka pang bata, gumising ka! Huwag kang tumulad sa akin, huwag kang maging hangal na katulad ko!"
His tears flowed like a rushing river, umagos na rin ang kaniyang dugo sa lupa, bumubuo ng isang pulang sapa sa gitna ng kaputian ng Void. "Nagkamali ako, hindi ka halimaw! Hindi ka halimaw! Mayroon kang puso! Gumising ka, mayroon kang puso! Hindi ka halimaw!"
Just then, something inside her beat. It was a rhythmic, painful throb that echoed throughout the Infinite Void. It was as if there was a massive explosion that made that thing she almost forgot beat, that thing she thought had died a month ago. Ang init ay gumapang mula sa kaniyang dibdib hanggang sa kaniyang mga daliri. She let out a scream of confusion and frustration, falling to her knees.
"Argh!"
"Tama na! Patawad, nagkamali ako. Gumising ka, hindi ka halimaw! Hindi ka pumapatay, hindi ka katulad ko! Hindi ka baliw..." Ani Runcho, dilat na ito at nakatitig sa kaniya nang may kakaibang lambot. "Kailangan mong gumising, bata. May uuwian ka pa, naghihintay ang Mama mo. Matuwa ka dahil ni minsan sa buhay ko ay hindi ko naranasan ang mayroon sa aking naghihintay. Kaya gumising ka, ayusin mo ang sarili mo, hinihintay ka pa ng Mama mo. Hinihintay ka niya bilang tao, hindi bilang halimaw o demonyo, hindi katulad ko."
Daing nito na akala mo ay dinanas niya rin ang matinding paghihirap sa mundo.
"Gising..."
Ang kaniyang boses ay tila isang malayo nang bulong. Sa gitna ng kaniyang sariling Infinite Void, napagtanto ni Celestial Beryl na ang tunay na lakas ay hindi ang kakayahang pumatay, kundi ang kakayahang hindi maging katulad ng mga taong nanakit sa kaniya. Ang kaniyang mga dark orbs ay unti-unting lumabo, ang fuchsia na ningas ay dahan-dahang napalitan ng natural na kulay ng kaniyang mga mata. Nakatingin siya sa wasak na katawan ni Runcho, hindi na bilang isang biktima, kundi bilang isang saksi sa isang buhay na tuluyan nang nilamon ng dilim.