"Er was eens...", zo begonnen alle sprookjesverhalen.
Of nee,
Ik zeg het verkeerd,
volwassenen gebruikten altijd deze drie woorden als zij iets moesten uitleggen wat best wel lastig was.
"Er was eens een meisje met zwarte haren, bruine ogen, en een mooi kleurtje bruin als haar huidskleur,"
Daarna volgde een reeds woorden zodat de werkelijkheid er minder eng uitzag voor mij.
Ze gaven mij een illusie om in te leven,
Een illusie gecreëerd om zichzelf meer controle te hebben over mijn reacties op de situaties. Maar de werkelijke boodschappen van die woorden zijn gruwelijker dan de woorden zelf.
Waarom kunnen mensen niet beter omgaan met woorden?
Ze zeggen het alleen maar puur om het te zeggen, ze weten niet wat de consequenties er van zijn.
Men gebruikt woorden merendeels als manipulatiemiddelen.
Hoe kan ik mensen vertrouwen?