Ayan, güne yine aynı karanlık düşüncelerle başladı. Sadece on sekiz yaşındaydı ama hayatı, yaşının çok ötesindeydi. Yoksul bir mahallede, harabe gibi bir evde, babasıyla birlikte yaşamaya devam ediyordu. Faruk, onun için sadece bir baba değildi. Aynı zamanda bir içki ve kumar bağımlısıydı. Evdeki tek sesi, her gün yankılanan kavgalardı. Annesi yıllar önce ölmüştü, kimse onun adını anmazdı. Çünkü Faruk, bir kayıp paranın ardından, her gün acımasızca bağırıyor, bazen de Ayan'a ellerini kaldırıyordu.
Ayan, sabah uyandığında kendini yorgun hissetti. Yine hiç dinlenememişti. Gözleri, yıllardır gördüğü şiddetten dolayı derin bir yorgunlukla doluydu. Hızla kalkıp yatağını topladı, sonra mutfağa geçti. Orada, baba Faruk'un hâlâ uyuduğunu fark etti. Üzerinde eski, kirli kıyafetleri vardı. Bir gece önce, belki de bir haftadır, yine kumarda kaybetmişti. Ama bunu biliyordu; Faruk hiçbir zaman fark etmezdi. Her gün kaybettiği paraları ödemek için yeni çözümler arar, hatta bazen evdeki her şeyi satmaya kalkardı.
Ayan, bu sabah da her zaman yaptığı gibi yalnız başına kahvaltısını hazırladı. Tek başına yaşamaya alışmıştı. Annesi öldükten sonra, evdeki sessizliğe dayanabilmek için, çoğu zaman mutfakta tek başına yemek yerdi. Arada bir Faruk'un sabahları içki şişelerini toplarken duyduğu bağırsakları, Ayan'ın işini daha da zorlaştırıyordu.
Ayan, kahvaltısını bitirip, her zamanki gibi odasına geri çekilmeyi planlıyordu. Bir şekilde her şeyden kaçmanın yolunu bulmuştu, ama ne kadar kaçarsa kaçsın, Faruk'un tavırları ve kumar borçları yüzünden hayatı her geçen gün biraz daha daralıyordu.
Bir anda kapı çaldı. Yavaşça ilerleyip, kapıyı araladığında, karşısında Faruk duruyordu. Gözleri kızarmıştı, içkiden mi yoksa başka bir şeyden mi olduğu belli değildi.
"Ayan!" dedi, sesi öfke ve alkol kokuyordu. "Bugün büyük işim var! Kumara gideceğim, ama... bu sefer büyük bir şeyler kazanacağım, anladın mı?!"
Ayan, içinden derin bir nefes aldı. Bu cümleyi her gün duyuyordu. Babasının kumar düşkünlüğü, onun her gün biraz daha yıkılmasına yol açıyordu. Ama Ayan, başını sallayıp cevap verdi.
"Yine mi? Yine kaybedeceksin, baba. Yine kaybedeceksin... Ama ne fark eder, kaybetsen de kazanmış sayılacaksın."
Faruk bir adım daha atarak, yüzüne sert bir tokat indirdi.
"Sus, aptal!" diye bağırdı. "Bunu yapamam, anlayamıyorsun! Yalnızca senin yüzünden bu hale geldim! Dışarıda seni sattığımı duymalıyım, sadece ona göre hareket edeceksin!"
Ayan gözlerini kapadı, ama bir an durdu. Bir his vardı içinde, bir şey ona kötü bir şey olacağını söylüyordu. Bu sefer, babasının öfkesinin daha da derin olduğunu fark etti. Faruk, bir borcun karşılığında, çareyi başka bir şekilde bulmayı kafasına koymuştu.
Ayan bir adım geriye çekildi, "Ne demek istiyorsun?" diye sordu.
Faruk daha da yaklaşıp, ona soğukça baktı. "Aras Karay'a..." dedi. "Ona satıyorum seni."
Ayan'ın bedenindeki tüm kaslar gerildi. Bu isim, Aras Karay, şehirde korkuyla anılan, mafyanın en acımasız lideriydi. Hakkında çok şey duyulmuştu. Aras'ın, kimseye acımadığı, en sert yöntemleri kullandığı biliniyordu. Onun adı, karanlık sokaklarda çığlıklarla yankılanıyordu.
Ayan'ın gözleri, korkuyla büyüdü. "Baba, hayır!" diye bağırdı. "Bunu asla kabul edemem! Benim için hiçbir anlamı yok! Onunla gitmiyorum!"
Faruk, aniden gülmeye başladı. "Onu reddetmeye gücün yok. Ne kadar bağırırsan bağır, o seni alacak. Çünkü Aras Karay, her şeyi alır. Senin de şansın kalmadı."
Baba, ellerini cebinden çıkarıp cebindeki bıçağını gösterdi. "Ama eğer reddedersen, annenin öldüğü gibi... ona da zarar verebilirim."
Ayan, dehşet içinde titredi. Onun hayatta tek kalan kişisi annesiydi ve Faruk, onun ölümünü bir tehdit olarak kullanıyordu. Ayan'ın göğsü daralmaya başladı.
Ayan, sadece birkaç saniye düşünerek, gözlerini kapattı ve başını salladı. "Tamam..." dedi, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Giderim... Ama... sana bir daha asla güvenmeyeceğim, baba."
Faruk gülümsedi. "İyi kızım."
Ve o an, Ayan'ın hayatı sonsuza kadar değişecekti.