'We gaan nu naar de tuin van Morena en mij, die hier niet zo ver vandaan is, om Runo daar te begraven. Volg mij maar.' Ik stap het podium af en loop in een rustig tempo naar de achtertuin van dit gebouw, waar bijna nooit iemand komt. Daar staat Runo's witte kist al, met Runo's lichaam erin. Whisper, Kystra, Morena en ik tillen de kist gezamelijk op en beginnen met de gasten achter ons aan naar het huis van Morena en mij te lopen. Tijdens de reis, die ongeveer een kwartier duurt, zegt niemand iets.
Dan komen we aan bij ons huis. We lopen de tuin in, naar het diepe graf waarvoor de grafsteen staat, beide gemaakt door Whisper. Op de grafsteen staat de tekst die ik heb bedacht: 'Hier rust de held Runo, onbekende geboortedatum, vermóord op 19 januari 2015.' Voorzichtig leggen we de kist in het graf en we maken het gat dicht. Iedereen legt een bosje witte bloemen op het graf. Terwijl we nog een paar minuten stil zijn - zelfs Quone lijkt ontroerd - landen er twee birdies naast ons. De birdies waarop Morena en ik naar de grotten vlogen, natuurlijk.
Dan zeg ik: 'Wie nog wilt blijven voor het diner mag blijven. Bedankt voor uw komst.' Bijna meteen draaien de mensen van het Kasteel zich om en lopen fluisterend terug richting het zaaltje. Quone knikt naar me en loopt ze dan gauw achterna.
Mireille, Ninnoc, Lero en hun ouders blijven staan. 'Kom', zegt Morena tegen ze, en met z'n allen lopen we naar de puet.
'Het driegangen-diner is al bijna klaar, Morena en ik moeten het nog even klaarmaken', zeg ik, 'Jullie kunnen wel vast in de stoelkamer gaan zitten. Aan de eettafel passen we niet met z'n allen.' De gasten knikken en verdwijnen door de deur naar de stoelkamer. Zwijgend bereiden Morena en ik de laatste dingen voor aan het diner.
'We moeten die twee birdies eigenlijk een naam geven, vind je niet?' zegt Morena met een hogere stem dan normaal. Volgens mij doet ze moeite om niet te huilen.
'Ja... Klopt. Bedenk jij maar een naam voor die waar jij altijd op vliegt, dan bedenk ik er eentje voor die van mij. Ik denk dat ik die van mij Runo Junior noem', zeg ik nadenkend.
'Oh, wat... wat een goede naam. Die van mij gaat Unicorn heten.'
'Ook leuk.' Normaal zouden we nu lachen, maar het is nu niet 'normaal' en dus hangt er een pijnlijke stilte in de puet tot het diner klaar is. Voorzichtig brengen we het voorgerecht naar de stoelkamer.
'Dit diner is gewijd aan Runo. Smakelijk eten', zegt Morena als iedereen wat te eten heeft.
'Smakelijk eten', herhaalt de rest mompelend, en in stilte beginnen we te eten.