Koşuyordum.Neden ve nerde olduğumu bilmeden.Sadece kalbimin sesini dinliyordum.
Koştukca belirlenen işık ve artan rüzgar benim önümü görmemi engelliyordu.Aniden aklıma cebimde telefon olduğu geldi.Elimi cebime atıp telefonu çıkardım.Rüzgar o kadar belirgin ve hızlıydıki elimdeki telefonu çekip aldı.
Saçlarım arkada doğru savrulurken ayaklarımı geri doğru atıyordum ama olmuyordu.Sanki önümde büyük bir güç vardı ve kendine çekiyormuş gibi.
Rüzgarın bana taraf gönderdiği sivri uçlu daş kaburgamın altına saplandı.O kadar rüzgar ve işık vardıki yaramın uyuştuğunu hiss ediyordum.Elimi yaramın üzerine deydirip baktım.Elim kana bürünmüştü.
İşık birden üç dört kat hatta beş kat artarak rüzgarla birlikte beni içine çekti.Bir saniyelik rügar dayandı ve işık kapandı.Artık orda değildim.