1992 yılında PSR B1257+12 pulsarının etrafında dönen ilk ötegezegenlerin keşfi, insanlık için bir zafer değil, aslında sonun başlangıcıydı. Yüzyıllar boyunca gökyüzüne çevrilen teleskoplar, yaşama dair bir umut bulmak yerine yalnızca devasa bir mezarlığın sessizliğini belgeledi. Ancak Dünya yaşlanıyordu. 21. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, antropojenik yıkım ve kontrolsüz nüfus artışı, gezegeni biyolojik bir hapishaneye dönüştürmüştü. İnsanlık artık evrende bir misafir değil; acil çıkış kapısı arayan bir mülteciydi.
Bu çaresizlik ikliminde, İskoçya’nın kadim ve puslu topraklarında, Arbroath yakınlarındaki bir kazı sahasında jeolojik katmanların itirazıyla her şey değişti. Bir işçinin dengesini kaybederek düştüğü o karanlık yarık, insanlık tarihinin en büyük anomalisini saklıyordu. Toprağın derinliklerinden çıkarılan "Siyah Arduvaz Levhalar", karbon testlerine ve jeolojik verilere göre orada olmaması gereken bir zamana, imkansız bir derinliğe aitti.
Bay Edward’ın vizyonuyla kurulan ve bir "geçmiş dedektifi" gibi çalışan Wesley Şirketi, bu keşifle tarihin tozlu sayfaları ile geleceğin karanlık boşluğunu birleştiren bir köprü kurdu. Mühendis Bayan Leandra’nın elinden çıkan ve Turing testlerini çoktan anlamsız kılan otonom robot üniteleri, Wesley’i NASA ve ESA gibi devlerin ötesine taşıyarak onu gezegenin tek gerçek teknolojik hakimi haline getirmişti. Bu güç, Arbroath’taki gizemi çözmek için tek anahtardı.
Wesley Şirketi’nin yardımcı zihinlerinden Bayan Rowena’nın titiz takibi ve Arkeolog Maxwell’in uzmanlığıyla, Arduvaz levhalardaki piktogramlar açığa çıkarıldı. Karşılaştıkları şey bir mitoloji değil, atomik hassasiyetle işlenmiş bir astrografi rehberiydi. Bu simgeler; Güneş Sistemi’nin kıyısında, Kuiper Kuşağı’nın en karanlık köşesinde keşfedilmeye yatmış, varlığı matematiksel olarak imkânsız görünen bir koordinatı işaret ediyordu.
Bu keşif küresel bir histeriyi tetikledi. CNSA ve NASA’nın şaşkın bakışları altında Wesley Şirketi, bu levhaların bizzat boyutlar arası bir mimar tarafından, tam da "zamanı geldiğinde bulunması için" oraya bırakıldığını duyurdu. Bulunan yer, potansiyel bir dokuzuncu gezegendi; belki de insanlığın ulaştığı en uzak noktalardan birisi olacaktı.
Ancak evren, davetsiz misafirleri sevmezdi.
Belirlenen koordinatlara gönderilen ilk öncü koloniler, mutlak bir radyo sessizliğine gömüldü. Giden devasa gemilerden geriye ne bir telemetri verisi ne de bir imdat çağrısı kaldı. Orada bulunan şey her neyse, bilinen fizik kurallarını ihlal eden bir entropi yayıyordu. Kaybolan gemilerden alınan son veriler; yalnızca saniyeler süren, atomik bir iç patlama gürültüsü ve hiçbir biyolojik canlının boğazından çıkması mümkün olmayan o korkunç, metalik fısıltıdan ibaretti: "A-KH-SH'NATH."
İnsanlık, kurtuluşunu bulduğunu sanırken, aslında keşfedilmeyi bekleyen bir şeyin dikkatini çekmişti. O şey oradaydı, onları bekliyordu... ama ne için beklediği idrak edilmekten epey bir uzaktı.
✧
Herkese merhaba tekrardan! Bu benim aslında Orientis kitabımdan önce kaleme aldığım fakat bitiremediğim yarım kalan bir kitabım oldu. Septentris kitabımda Orientis kitabımdaki olaylardan önce gerçekleşen olayları konu aldım. Ayrıca bir bilimkurgu kitabına göre güzel bir ön söz çıkardığımı düşünüyorum. Umarım çok güzel bir başlangıç olur. Kitapta bu tarz bölüm sonu kısa 5 soruluk anketler yazmayı planlıyorum. Yalnız bu soruları kitap bölüm başlarında ve sonlarına doğru geçen 17, 16, 17 isimli kısa bölümlerde kullanmayacağım.
-Ön sözü nasıl buldunuz? Hoşunuza giden ya da hoşunuza gitmeyen anlar nelerdi bahsedebilir misiniz?
-Ön söze 10 puan üzerinden bir puan vermek isteseniz kaç puan verirdiniz?
-Okuyucu olarak bu ön sözden sonra kitabın devamını okumak ister miydiniz? Neden?
-Septentris evreni yeterince ilgi çekici ve özgün hissettirdi mi?
-Bir yayınevi editörü olsaydınız, bu ön söz sizde profesyonel olarak nasıl bir ilk izlenim bırakırdı?
✧ KİTABIMIN KAPAĞI.
✧ KİTABIMIN TAMAMI.
✧ KİTAPLARIM.
NOT:
✧ "Kitabımda bulunan tüm görseller tarafımca hazırlanmış olup izinsiz kullanılmaması rica olunur."