Bukol
Mabilis kong itinalikod ang engagement ring ko. The diamond is now hidden. Makikita lamang kapag tiningnan na ang palad ko. Kabadong-kabado ako na baka kapag makita 'yon ni Flame... bawiin niya sa'kin.
I know that I promised myself that only him has the right to take this from me. Siya lang ang may karapatan pero... sinusubukan ko pa rin na hindi na mangyari 'yon.
This is all I have. I want to own it forever. This is mine.
"Tita! Daddy is so stubborn! Pumunta na nga ako dito para sunduin siya at kumain na, ayaw niya pa rin!"
Sinubukan kong tanggalin ang mga paa ko sa kung saan ito nabato. I swear, I was planted there for a while. Baka kung hindi ko natanggal ay lumubog na rin ako. And how I wish! How I wish na mabilis lang lumubog dahil hirap na hirap akong tumayo ngayon dito!
I tried to remove my gaze on the important people in the room. Yumuko ako ng kaunti para magbigay galang sa kanilang lahat habang pinupuntahan si Verniece. And when I reached them, parang gusto ko na lang kunin agad si Verniece at tumakbo palabas!
"Verniece, we'll wait for your father. They are in an important meeting." bulong ko habang pinaghihiwalay na ang dalawa.
Umiling siya at ngumuso. Halos mapamura ako dahil doon.
"But I am so worried! I know you're worried too!"
Napalunok ako at sumulyap kay Flame na ngayon ay masamang nakatingin sa'kin. Napaso ako agad kaya nag-iwas ako ng tingin.
"W-We'll wait for him."
"But you're worried too, right?" ngumuso siya. "Please tell him that he needs to rest."
I wanted to die right now!
Napabuntong hininga ako at hindi na alam ang gagawin. Kung pwede lang pagsabihan siya ngayon ay nagawa ko na. Everyone was looking at me, waiting for me just to say the fucking words so that they can continue!
Napapikit ako. "Edri-"
Napatigil ako nang may malakas na tumikhim. My head instinctively looked at the person and saw that it was Flame. Tiningnan ko pa lang siya, para na akong sinisilaban. I didn't know that I can still feel that despite being away from him for so long.
Tumitingin siya sa relo niya na para bang galit na galit na at nakakaubos na talaga kami ng oras. Banas siyang nag-angat ng tingin sa amin kaya pinilit ko nang makaalis kami.
Kahit na hindi gusto ni Verniece na umalis, I removed her from her father. May binulong ako sa kaniya na nakapagpakalma sa kaniya. Tumango siya kahit na hindi niya talaga gusto at saka ko binuhat para mabilis na kaming makaalis.
Nang makalabas kami ng conference room, parang doon lang ako nakahinga ng maayos. I tried to calm myself as I put Verniece down. Nanginginig ang kalamnan ko dahil sa hindi ako makapaniwalang nangyari. I looked at Verniece and I saw her looking at the door again.
I swear, kung papasok siya ngayon para kumbinsihin ulit ang Daddy niya na kumain na, uuwi na ako! I don't care if Edrix will get mad at me and fire me by leaving his child! I cannot stand being in the same room with... him!
With him!
Fuck! Totoo bang nangyari 'yon? Nagkita... ulit... kami?
Nagkita ulit kami?
Putang ina, nagkita nga kami!
"Are you okay?"
Muntik ko nang makalimutan na nasa tapat pa rin kami ng conference room. Nagulat ako sa sinabi ni Verniece na napahawak ako sa dibdib ko. I nodded while catching my breath. Kinuha ko na ang kamay niya para maglakad na pabalik sa opisina ng Daddy niya. Pinipigil ko ang panginginig ng kamay ko para wala siyang mapansin.
Panay ang sorry niya sa'kin pero panay rin ang paglipad ng isip ko.
"I was just trying to help him, Tita."
My memories with him was the most crystal clear memory I have. Halos lahat ng pinagdaanan namin, naaalala ko. It helped me go on with this life just by dreaming about it. Kaya siguro ngayong nandito na siya ulit sa harapan ko, hindi ko mapigilang hindi mabaliw.
"Tita?" tawag ni Verniece na nagpakawala sa lahat ng iniisip ko.
Nakapasok na kami sa opisina. I knelt in front of her just to level our gaze. Tumitig siya sa'kin at handang makinig. Tinuruan ko siya nito no'ng mga unang araw ko palang siyang nakakasama. That whenever I need to say something, she needs to listen to me. At hindi lang sa'kin, maging sa lahat ng tao.
Pagbabalik respeto lamang dahil lahat naman kami ay pinakikinggan siya, lalo't anak siya ni Edrix Porfirio.
Matunog ang pangalan kagay ng kay... Flame. They have a manufacturing company of furniture and automobiles. Leading manufacturer nationwide. I don't know if it goes globally but... that's what I know.
"I know. But please understand your father. We cannot just barge into rooms just because we want something. Hindi ganoon 'yon, Verniece." I touched her cheeks. "Not everything you want is available. Sometimes, you have to wait."
Ngumuso siya. I sighed. I know that she will understand. Sa ngayon, hindi ko alam kung maiintindihan niya agad ang konsepto. Pero sana... hindi na niya ulitin. Dahil bukod sa nakakahiya para sa kaniya, nakakahiya rin para sa kaniyang ama.
But I'm sure, knowing the people inside that room... I know... they will understand.
We waited there for a few moments. Pinapanood ko si Verniece na nawiwili na sa dala niyang playdo kaya nawala rin ang bagot niya. I was watching her play when Edrix entered the office.
Napatayo ako. He immediately found me and was about to near when Verniece ran to him. Napatigil siya at niyakap saglit ang anak.
"Dad! Let's eat! I'm so hungry!"
Napangiti ako at kinalimutan saglit ang nangyari. Lumapit ako saglit at sinuklay ang buhok ni Verniece gamit ang daliri ko nang makitang nagulo 'yon. Nakita ko kung gaano siya kasaya na nandito ang Daddy niya. Even though they were just starting to fix their relationship, I can see that it's already working out. Kaya kahit na alam kong nagkakatampuhan ang dalawa, hindi pa rin nila matiis ang isa't-isa.
Verniece found the table and started to sit. Susundan ko na sana siya nang magsalita si Edrix.
"I'm sorry."
Noong una ay hindi ko pa nakuha ang sinabi niya. But then through his eyes, I remember what had happened earlier. Dahil ganito rin ang ayos ng mata niya nang makita ako doon sa loob. Malungkot at balisa.
Umiling ako. "Hindi mo naman alam. Kami naman ang nagpilit na pumunta. And... sorry, hindi ko nahabol si Verniece kanina. I tried but... she misses you so much."
Umiling din siya at nagulat ako nang maramdaman ko ang mainit niyang kamay na humawak sa aking siko. He still has a flu, kaya siguro ganoon kainit. Napatingin ako sa marahan niyang hawak bago muling bumaling sa kaniya.
"Sinabi ko dapat sa'yo na business partners kami ngayon. Hindi dapat ako naging... madamot."
Kumunot ang noo ko. Madamot? Paano naman siya naging madamot?
"Okay lang 'yon. Ayaw ko rin namang magkita kami. The reason why I don't want to accept the job. Kaya... okay lang 'yon."
Pagod siyang ngumiti. I tapped his shoulder and rested my hand there to guide him onto the table where Verniece was now sitting when the door opened.
Flame stopped on his tracks when he saw me and Edrix in front of the door. Para bang hindi niya inaasahan na nandito lang kami sa tapat ng pintuan. Umawang ang labi niya sa aming dalawa habang may hawak na mga papel sa kamay.
Mabilis na nanlambot ang binti ko nang makita siyang kalahating dipa lang ang layo sa'kin. Amoy na amoy ko siya at parang gusto kong lumipad dahil sa langit na ibinigay sa akin noon. I almost started to tear up when I smelled him. Ganitong-ganito noon, nang kaming dalawa lang. Noong wala pang sumira.
His eyes immediately found me... then found my hand resting on Edrix' shoulders. Nawalan ako ng pakialam doon dahil sa malakas na pintig ng puso na nararamdaman. Unable to move, I stared at his eyes like my life depended on it. At kung pwede lang... sana ganito na lang palagi.
Ang... gwapo niya pa rin. Ang buhok niya ay itim na itim pa rin na kagaya ng dati. Parang bagong gupit pero kapag nagulo, lalo pa rin siyang gumagwapo. I miss seeing him like that. I wanted to feel it again but I shouldn't think of that. I felt like it was a sin to feel him again. Pero ngayong nandito siya, abot-abot na ang tahip ng puso ko sa pagpipigil na hindi siya hawakan ulit.
"Flame." tawag ni Edrix at humarap sa kaniya ng maayos.
I removed my hand from his shoulders and marched onto the door.
"I-Ibibili lang kita ng gamot. N-Nakakalimutan ko palang magdala." sabi ko at mabilis nang lumabas ng pintuan.
Hinawakan ko agad ang puso ko habang naglalakad papuntang elevator. Wala naman ito sa plano! Ang alam ko lang kanina bago kami umalis, magdadala lang kami ng pagkain at uuwi! Tapos ngayon... eeksena pa akong kunwaring bibili ng gamot?!
Napapikit ako. Oo nga pala at wala akong nabili na gamot. But... shit!
Halos murahin ko ang sarili ko nang maalala ang kaganapan kanina. Ano bang hitsura 'yon?! Was I pretty? Masyado bang halata na kinakabahan ako? Ano ba?!
I leaned. Nasa elevator na ako at papunta na sa parking lot. Magpapahatid na lang muna ako sa driver ni Edrix. At kung papayagan... didiretso na ako pauwi!
Pagbukas ng elevator, nag-martsa na ako papunta sa sasakyan ni Edrix. Nakayuko ako at pumipikit-pikit dahil sa naaalalang senaryo kanina. When I opened my eyes, halos dumausdos ang paa ko dahil sa mabilisang pagtigil!
"What the-"
Natutop ang labi ko nang makita si Flame... sa gitna ng parking lot. Hindi ko alam pero nagmukha siyang isang karakter sa isang action movie. Nagbigay ng magandang aura sa kaniya ang dilim ng parking lot... na lalong nagpadilim ng kaniyang ekspresyon. Nakahalukipkip habang pinagmamasdan ako.
Humakbang ako paatras nang makita siya. His presence made my presence fold. Para kang hinihigop kahit ayaw mo namang magpahigop.
Hindi ko alam kung iaatras ba niya ang sasakyan niya kaya siya nandito sa gitna. O baka may hinihintay siya. Luminga-linga ako sa paligid para tingnan kung may iba pang tao pero nabigo ako. Hinintay kong may gawin siya. Nang hindi siya kumibo, gumilid ako para doon na dumaan pero nagsalita siya.
"Saan ka pupunta?"
Napapikit agad ako. His deep voice. Nilingon ko siya at nakita ko kung gaano katalim ang mata na iginawad niya sa'kin. But it didn't scare me. I was bothered because these feelings, yes. But I'm not scared.
I licked my lips, trying to find words.
"I'm asking you. Saan ka pupunta?"
Nangapa ako ng mga salita. Hindi ko alam kung dapat na ba akong mag-sorry sa mga estudyante ko sa tuwing pinapag-recite ko sila. Dahil ganito pala kapag pressured kang magsalita. Ganito pala kapag hindi mo naman talaga alam ang sagot pero kailangan mong sumagot!
I looked around, trying to find if I could find words somewhere else but there were none.
"S-Sa-" I cleared my throat. "Sa botika."
"Bakit? Inutusan ka niyang bumili do'n para maiwasan ako?"
Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. Mabilis 'yon at walang preno. Ni hindi ko inasahan 'yon. I bit my lower lip and looked at him, confused. Dahil sa bilis no'n, para akong nahihilo. His whole presence can surely make me dizzy!
"B-Bakit naman kita iiwasan?" sinungaling!
He scoffed. He looked at the floor, wanting to laugh at my answer. Pinaglaruan niya rin ang kaniyang labi. Sa ginawa niyang 'yon, parang gusto ko na lang lumipad at mawala!
"Talagang kinalimutan mo ako? Why? Are you that happy now?" punung-puno ng hinanakit ang boses niya.
I can't believe we're talking right now. And I don't know if he's really... talking about the past. Napatingin ako sa labi niya na ngayon ay nakaawang sa sobrang galit. I licked my lips and looked at it because I missed it so much. I miss him so much.
"Don't look at me like you want to fuck me now!"
Nawala halos lahat ng pagpapantasya ko. Napaatras ako dahil sa sinabi niya. Uminit ang pisngi ko kahit hindi naman 'yon ang tamang oras para do'n. He looked at me like he's up for the challenge. Galit siya pero parang may kakaiba pa rin sa mga mata niya.
Bumaba ang tingin ko sa kaniyang gitna. Hindi naman sinasadya pero bumagsak ang tingin ko doon. At ngayong tinitingnan ko, hindi ko maiwasang hindi magtaka.
Why is it bulky? Akala ko... galit siya? Bakit nakabukol?