İstasyona vardığımda, o çoktan gelmişti. Vurdum duymaz görüntüsüne zıt düşen dakikliği beni her seferinde tekrar şaşırtmaya yeterdi.
'Saçların uzamış.' dedi.
Biten cümlesinin ardından gözlerini kaçırması bana tuhaf bir haz vermişi.
'Fark edeceğini sanmıyordum.' dedim rahat gözükmeye çalışıp tekrar bana bakmasını beklerken.
'Fark edeceğimi gayet iyi biliyordun.'
Bu sefer gözlerini kaçıran taraf bendim.
'Başım fena halde dertte!' dedim bu defa, asıl mevzuya girmeye çalışarak. Ardından da duraksayarak sordum.
'Bana yardım edecek misin?'
Gelecek olan cevaptan emin değildim. Son görüşmemizde onu evimden kovmuş ve bir daha asla karşıma çıkmamasını söylemiştim. Şuan bana vereceği her türlü cevaba kendimi hazırlamıştım hazırlamasına ancak bir yandan bütün kalbimle bana evet demesini umuyor ve gözlerinin en içine bakıyordum. Yeniden bir şans istemek değildi bu. Hayattaki en büyük şansını ellerinden bilerek kayıp düşürmüş hastalıklı bir beynin, onu tekrar kazanamayacağını bildiği halde, bir mucize beklemesiydi. Parçaların yapıştırıcı yardımıyla tekrar bir araya gelmesini istemiyordum, bu eskiyi geri getirmez, onu daha sağlam kılmazdı. Geçiştirirdi sadece, idare ederdi. Benim amacım bundan daha farklıydı. Kaybettiğim o şansı en baştan, en yeni haliyle doğurmaktı.
'Tek bir şartım var!' dedi. Bir iki adım yürüdükten sonra deri ceketinin ceplerine ellerini sokup, tam önümde durdu.
'Benimle geleceksin.'
Bu kadar yakınımda olması dikkatimi dağıtıyordu.
Söylediklerine odaklanmaya çalışıp, 'Nereye?' diye sordum merakla.
Bu defa gözleri gözlerime değmişti. Eski bir yüz, tanıdık bakışlar...
'Nereye gidersem oraya!'
Adil bir anlaşmaydı bu. İsteğime karşılık istediği çok da büyük bir şey sayılmazdı. Diğer yandan, garip bir şekilde heyecanlandırmıştı beni. Yolculuğumuzun nereye gideceğini kestiremiyor olsam da, o ilk adımı korkmadan atacağım ve kendimi her daim güvende hissedeceğim artık kesindi.
....