Şakaydı değil mi? "Neden 66? Çok fazla değil mi sence de?" güldü "Uğurlu sayım. Ve bence gayet yeterli. Ah, bir de şu var ki benden istediğin her şeyde +1 dilek hakkı isterim." lütfen bir yerlerden insanlar çıkıp kamera şakası diye bağırabilir mi? Peki." Bak bu çok fazla tamam mı? Kabul etmiyorum." yüzüme iyice yaklaştı "Emin ol bebeğim ben istersem o çocuğu da bulurum. Şimdi karar senin." Yutkundum, yapabilir miydi? Yaparsa her şey biterdi. "Biraz indirim yapsan?" dedim son çırpınışlarımla, geri çekilip kollarını bağladı ve kafasını iki yana salladı.
Başka çarem kalmamıştı, başımı eğip "Tamam" dedim ve yürümeye başladım, ta ki tekrar kolumdan tutup beni çekene kadar. Kahretsin, yer sanmıştım. "Tatlım , hadi ama, bana ismini, numaranı ve adresini vermen gerek" dedi sırıtarak, sırıtan insanlardan nefret ediyordum!
Ona ismimin Yun olduğunu söyledim ve telefonumu verdim. Telefonumu elimden aldı ve kendi numarasını kaydetti. Aptal. "İlk olarak, bana bir daha sarı bela, bebeğim ya da buna benzer takma isimler kullanma. Adım Yun, anladın?" sırıttı "Peki sarı Yun" aah, delirecektim, bu çocuk yüzünden. Derin bir nefes aldım ve yine ona kadar saydım, bir saate yakın zaman geçmişti. Hava kararmaya başlamış olsa da biz hala anlaşamamıştık. "Tamam, bu kadar. Ben eve gidiyorum" dedim ve yine kolumu tuttu, artık can sıkıcı olmaya başlamıştı. "Hava karardı, seni evine bırakayım sevgilim. Bu arada adım Sungjae." yine güldü. Ne kadar kendim gitmek istesem de peşimi bırakmamıştı. Kulaklıklarımı takıp yürümeye devam ettim. Sapık ya da katil olabilirdi, ona güvenmem aptallıktı belki ama şu an yapabilecek başka bir şeyim yoktu.
Eve gelince kulaklığımı çıkartıp çantama koydum "Bak, eve geldim. Abim de her an gelebilir. Hadi artık git." diye onu ittirirken bir anda bana dönünce dengemi kaybettim ve ona tutundum. Dudaklarıma bakıp "Daha önce kimseyi öpmedin değil mi?" dedi, kafamı iki yana sallamakla yetindim. Gülümsedi "O zaman bu dileği daha sonraya saklayacağım. İyi geceler" deyip gitti, ardından bakakalmıştım.