CHAPTER 15.1 Ready for A New Life
*Love’s POV
sumabak agad ako ng kain. wahhaah!! sinusubuan ko si jeff. nako, para namang kailangan nya pang subuan diba? hmm.. ewan ko ba kung bakit ko pinatulan to.
*flashback*
7am in the morning, may narinig akong kaluskos.. sa sala kasi ako natulog, naglock kasi ng pinto si lala eh. :/ anyway.. napakusot mata ako.. teka.. si lala, umiinom ng tubig.
“saan ka pupunta?” sabi ko sa knya. dala dala nya maleta nya. grabe antok pa tlga ako.
“paki mo?” sabi nya, tapos umalis na. hmmp. anong problema nun?
tinignan ko ang kuwarto, aah. naglayas ang loka. ano ba kase ang nangyari? baka naman nalaman nya??.. ewan ko. pero posible.
11:29 ng tanghali.. inihahanda ko na kakainin ko, nang biglang may sumulpot sa harapan ko. “aa. uhm, hello there.” sabi nung hilaw na jeff. nakoo!!!!!!
“bakit ka nandito?” I asked. ngumiti lang sya. umupo sa upuan ng mesa. nako, “bbwisitin mo nanaman ba ako?” ngumiti lang si Jeff. “no. hmm.. where’s lala? is she okay?” luminga linga ang hilaw. “umalis sya. hindi na ko kinausap eh..”
buong araw nagkuwentuhan kami ni jeff. hmm.. okay naman pala tong kausap. hahah! pogi din naman. tsk.
*end*
“jeff, gusto mo ng ice cream?” sabi ko sakanya, pansin ko kasing mejo nakasimangot sya e. hmm.. nakita ko din si JL, kumakain, gusto ko sya kwentuhan ng maraming maraming bagay, kaso.. pwede ba? hmm.. nahihiya ako.
*Japoy’s POV
I read the mail. And it says..
December 20,2006
Dear Kuya Japoy,
Hey, ako to si lala :) Can you still remember me? anyway.. sana matanggap mo ‘to before Christmas, I just wanted to invite you sana sa house namin.. hmm.. I am hoping na dumating ka. Nabalitaan ko kasing nandyan kana sa Finland, kaya ayun, nagpadala agad ako ng sulat. Sana.. makarating ka ha! I missed you kuya japoy! Ikaw lang nag-iisang kaibigan ko ngayon. I hope you’ll reply as soon as possible.
Love Lala. :)
Oh my.. si lala?!! Angel pala real name niya. pero nakoo, march na ngayon, bakit ngayon ko lang ‘to natanggap? hala, hindi ko pa siya nasusulatan ulit. tsk.tsk. nung pasko kasi, nagpunta kami kina kendi sa London. hmm.. teka. teka, ano ba tamang gawin?
Sobrang nataranta ako nung malaman kong kay lala galing yung sulat.. maya maya nagring ang phone.
“hello? Reyes’ residence, may I help you?”
“hey, babe. john paul, is that you? it’s me kendi, I hope you don’t mind.. I just want you to come this evening at our house.. maybe I’ll be sending a car and a boat there, uhm, our family will have a get together and I wanted you to be---“
“of course my babe. I would love to come. And uhm, don’t worry; I’ll take a ride after I hang the phone, haha! Kidding. I’ll be there. I promise. :)”
“great! I love you babe.”
“I love you more. bye “
tsk. ano bang dapat kong gawin? aah,. matawagan na nga lang si espren. dinial ko yung phone number ni Lester, ito yung dati pa nilang phone number sa bahay eh, sana nandoon sya.
nagring! yes. antagal ko naghintay ng sasagot.. hmm.. hapon naman ata doon ngayon eh..? nasaan ba sila?..
“hello?” 10 minutes after may naghello. hay salamat.
“hello. nandyan ba si Lester?”
“sino ‘to? sir sorry po, kasi po eh nasa trabaho si sir. lester, ipapaalam ko nlng po na tumawag kayo..”
“ah. osige, pakisabi tumawag ako. john paul reyes. ---.,” then binabaan na ako nung maid. I think maid yun? hmm.. anyway, I will be selecting a great wear today. nako!! I am so excited to meet kendi’s family again. I am so happy :)
CHAPTER 15.2 Love mang aakit
*JL
aaaw.! gutom pa ako.. maya maya, nagannounce na si tita Lauren. To tlgang tita ko o!
“Everyone, may I have your attention?, okay, alright, hmm. I am Lester’s tita Lauren and I guess some of you don’t know me.. Well, for this time, I will be handling Sebastian Telecom.. ---bla.bla.bla.”
nakoo, nakakatamad makinig. Pumasok ako ng sala. haay, sarap maupo sa sofa. Mayamaya may nakita akong papalapit.. and it is Love and Jeff. saktong 3 pm nang makaupo sila ng sofa. haha. calculated ko lahat ng oras :D
“Lester, sabi kasi ni Love gusto ka niya makausap eh, so here we are. :)” sabi ni jeff habang kaholding hands syota niya.
“okay lang sa akin. no problem.” sabi ko naman.
“So Love, kmustang boyfriend naman tong si Jepot?”
napatawa si Jeff at Love :D “uhm, heto, okay lang. hmm.. monthsary namin sa 18 :)” sabi ni Love. mukhang di naman siya masaya eh.
“any problem Love?” sabi ko with a low tone. “ah, wala wala!, hehe, ano kasi, eh..”
“ano?” sabi ko. .. tumingin si Love sa boyfriend niya, nagbubulungan sila, kaya mejo napakunot noo ako. “any problem guys?” ..
“uhm, Lester, I’ll be getting some drinks first sa garden niyo. Have fun talking with each other :D” halatang pilit ang ngiti ni Jeff. hmm? anything wrong? anyway, agad namang nagsalita si Love pagkaalis ni Jeff.
“alam mo ba JL, naaalala ko nung nagpunta tayo sa mall! grabe ang sarap talaga ng ice cream duon no? sana mau--..” napailing lang ako. nakita niya siguro kaya siya nagtanong.
“bakit?” – napatawa ako ng konti tapos tinignan ko sya. “anong bakit?” sabi ko..
“napapailing ka dyan?” sabi ni Love.
“wala lang..”
ewan ko, pero.. si Lala ang nakikita ko habang nagsasalita si Love.. sana si Lala nalang kaharap ko ngayon, nagsasabi ng mga memories naming dalawa.. tumabi ako kay love, yung as in malapit na malapit. tinitigan ko sya at si lala padin nakikita ko.. hindi ko napigilan sarili ko.. hinawakan ko pisngi nya.. maganda padin si lala.. unti unti ko syang nilalapitan.. hinawakan ko labi nya.. malambot padin gaya ng dati..
“I love you JL.” pero teka.. unti unting nawawala si lala.. teka.. si .. si Love. oo nga, si Love ‘to. iniiwas ko mukha ko sa knya..
“sorry.” napahawak ako sa noo ko nung nasabi ko yun.
“sorry love.” umupo ako sa kabilang sofa. nilapitan ako ni Love, tumabi sya sakin, kinuha kanang kamay ko, “alam mo JL..”
tumayo ako. lumabas na lang ulit at kumuha ulit ng makakain.
“JL, JL, teka!,” narinig ko yung pagtawag ni Love pero hindi ako lumingon.. haaaaaaaaaaaaaaaay!
*Jeff’s POV
ewan ko lang huh, pero I am really feeling like a rebound. every second, napapansin ko si Love, she can’t even try na huwag tumingin kay Lester, everytime I look at her, alam kong si Lester nasaisip nya. why? why I am being used by this girl? bakit ako pumapayag? we will be celebrating our 4th monthsary next next day, pero bakit ganito.. ewan ko. pero, I’m an idiot now, Idiot for being inlove to someone not inlove with me. I knew it from the very beginning.
“babe..” Love approached me.
“pumasok si JL sa loob o, tara kausapin natin sya! birthday nya diba kaya dapat---…” hindi ko na sya pinatapos pa sa sasabihin nya. I know, gustong gusto nyang makausap si Lester kanina pa.
“alright then babe. tara, kausapin natin sya :)” I tried to smile even I know, Love really Loves Lester very much. “thanks babe!!!” then she gave me a cheek kiss.
I smiled then said.. “I love you babe” tapos ngumiti sya’t tumayo na kaming dalawa.
what am I doing with my life?! haay.. I am hurting myself very much. It’s so sad.
Then we talked to Lester. Lester seems thinking about something. hmm.. Hindi kaya nakakaistorbo kami? anyway.. nagusap na pala sila nang di ko namamalayan. Love whispered “Jeff, lumabas ka muna, maguusap kami ni JL,”
then I whispered “I think, we’re disturbing him,” tapos napakunot noo si Love.
Then she signed me to leave. hmm.. okay. I made an excuse and left the living room.
I returned to where I am sitting a while ago. tsk. Am I this gallible? Maybe, I am. :/
wala pang maybe 15 minutes? or 20? idk, nakita ko nadin si Lester papalapit sakin. umupo sya sa tabi ko, where Love supposed to be sitting on. Ngumiti sakin si Lester.
“kumuha ka pa ng pagkain don o, mdami pa!” sabi nya. I smiled and said “no thanks. andami ko na ngang nakain eh! uhm, si Love?”
“aah, nandon lang, nagCR ata?” tapos he drank my soda.
“sakin nalang ha?” sabi nya nung tinaas nya yung can, tapos ngumiti.
hmm.. okay? where is Love? tsk. I must find her.
CHAPTER 16 Meet Romeo Sandoval
__*Lala__
Okay, today is Friday, what to do? what to do. March 17, 2007 to be exact. Wew. I am out of my mind because of the date yesterday.. ahaha! anyways, di ko padin natandaan eh.
9:00 am when I received a text message from Mr. Romeo, “ah okay.” lang reply ko.
hmm.. bakit kaya gusto makipagkita non? aah! may shoot nga pala kami ngayon, pero mamayang 1pm pa yun? aga pa! I ate my breakfast first. wala na si mama, oh well, nasa galaan yun for sure. Nagiba na yun simula nang magmeet uli sila ni Ms. George. haay.. sunny side up nanaman. kakaumay!
nagtoothbrush ako, naligo, and then sumakay na ng taxi. san daw ba? .. tinignan ko uli inbox ko, teka, masyado na ata akong makakalimutin ngayon. wew. :/ :confused:
anyway, okay sa Quiapo church. banal!! yeah men. haha, anyway, matagal na byahe pa.. nagsindi muna ako ng yosi, chineck ko ulit ang phone ko’t tumingin sa view ng bintana. haha, manila nga naman, madaming side walk vendors, at vendors ng kung anuanong pugo at chicharon o pie. tsk. Pilipinas nga naman, teka, speaking of countries, nasa Finland si Kuya Japoy, ano na kaya nangyari dun? sinulatan ko sya last Christmas pero di sumagot..
hmm.. nakita ko ang phone ko, may unsaved number na nagmisscall pala sakin kagabi. haha, anyway, malapit na kami ni manong sa Quiapo.
as usual, nandon na si Mr. Romeo, ang lalaking hindi kailanman nalelate. ang lalaking napakaguwapo na akala mo ay si piolo. ang lalaking kung magpabango akala mo lagi kang dinadala sa perfume boutique. ang lalaking mas matangakd sakin. ang lalaking napaka gentle man, ang lalaking kung ngumiti’y makatunaw puso..
“Miss.. miss bayad nyo.” sabi ni manong.
ay sya naman. di pa pala ako nakakabayad. 200+?? ang mahal naman!! grabe yun, ganun naba kalayo ang Quiapo? tsk.
habang lumalapit ako kay Mr. Romeo, kinikilig ako. haha. ewan ko, pero ako, hindi inlove. ayoko na mainlove. kilig factor lang :)
“hoy Mr. Romeo, bakit mo ba ko pinapunta dito?..”
ngumiti lang sya sakin. may kinuha na kung ano sa kotse nya. Maya maya, naglabas na sya ng white gown. What the, “ano yan?” tanong ko sa kanya.
“magphophoto shoot tayo,. :)”
ngumiti nanaman sya. aaaaaw!! pero teka, mali to, ano to libre? di pwede yun. Professional model ata ako.!
“libre?” tanong ko habang natatawa.
“sira.” tapos ginulo nya buhok ko.
“magbihis kana. pinasukat ko na yan sa sukat mo. you better hurry up kasi pupunta pa tayo sa studio mayamaya. o, 10:55 na, bilis!” sabi nya habang iniaabot sakin yung gown.
ano banamang buhay to oo. :’’> hehe.
nagbihis ako dun sa public cr malapit sa church, ano ba yaaaaan!! kadiri. tsk, buti hindi nadumihan tong gown, banaman kasi, ! bigla bigla naman. pagkalabas ko ng cr, nakita ko si Romeo, naka toxido na. napakunot noo ako at nagsmile sa kanya.
“ano yan?” sabi ko habang nakaturo sa damit nya.
“bagay ba?” nagpogi sign sya.
hmp. cheap din pala tong photographer na to kahit minsan. haha :-DD nagshoot kami, mga ilang shots lang yung akin, tapos nagpapicture kami ng kaming dalawa, nagpakiusap kami dun kay manong na nagtitinda ng mani. wew, buti walang magnanakaw ngayon!
tapos, nagbihis na kami ng normal naming suot, naglunch sa burger stand, nagkuwentuhan.. at walang humpay na tawanan. “ang ganda mo.” sabi ni Romeo habang kumakain ako ng fries,
napangiti ako, tapos hinawakan nya labi ko.. shocks?! O__O
“may ketchup eh, hehe.” awww. :-DD tapos nun, pumunta na kami ng studio. yey! sakto kami sa oras! :)
CHAPTER 17 the inaanak.
__*JL__
after ng birthday party ko.. nagpahinga na ako sa kwarto. woo. daming nangyari ngayong araw. syet. nakamove on na nga ba ako? sana oo. :/ anyway, natulog ako.. siguro mga tatlong oras lang. nagising ako ng mga alas kuwarto. nakasave padin number ni la sakin eh. hmm.. try ko bang tawagan?
sinubukan ko tawagan, baka sakaling magring. ayun, nagring nga! mga 15 minutes ako nagpaulit ulit na tumawag.. pero walang sumasagot. hmm?
mga 6:39, nagbreaksfast na ako pagkatapos mag exercise. maya maya may tumawag sa phone ko, si ninang. haha! ansaya naman, nagbabalik ang mga kaclose kong relatives. :DD
ninang: lester, pasensya na’t hindi kita nabati kahapon, happy birthday inaanak!
jl: opo, okay lang, thanks ninang! kmusta kana?
ninang: okay ako, nako heto, masyadong busy sa trabaho, ikaw?
jl: okay po ako! grabe ninang, andami kong gustong ikwento sayo!
ninang: ano ka ba, anytime pwede kang pumunta ng agency ko, ano, free ka ba mga this lunch, puntahan mo naman ako dito!
jl: opo ninang! miss na kita eh! ano?mayang lunch po? sige.
tapos nagbabye na si ninang. binaba ko na ang phone at humigop ng coffee. excited na ako. si Ninang G panaman ang pinaka favorite kong ninang. haha! nagtoothbrush na ako’t naligo, pagkatapos, nagbukas ng email, hmm.. wala namang nag email eh.
mga 11:47 na ako nakapagpaalam ke tita lauren, tinawagan ko sya sa office since ang aga nya pumasok. dumiretso na ako sa agency ni ninang G. weeee!! ililibre nanaman ako ng lunch non, haha! namiss ko to. hala parang bata nanaman ako. haha :-))
pagkababa ko ng kotse, pumunta agad ako sa office ni ninang. “ninang!!” ngumiti sya’t agad akong niyakap.
“ang laki laki mo na lester! oh, this is a great day for us, tamang tama, nagpahanda ako ng masarap na pagkain sa cafeteria.”
“sus, si ninang nag abala pa! libre mo ako ha?!”
nagnodd si ninang at nagtwo thumbs up habang umuupo. nagayos uli sya ng photos ng models nya.
naupo ako at hinintay si ninang matapos. sandali lang naman, tapos kumain na kami sa baba. weeee! balita ko masarap kape dito. nagkuwentuhan kami ni ninang. grabe dami na palang nagbago dito sa cafeteria nila. hehe :D
__*Lala__
dumiretso na kami ni Romeo sa loob ng office ni Ms. Goerge, kaso wala pa sya.. naghintay nalang kami sa studio, isang oras bago sya nakarating. hay! grabe yun. andami na naming nagawa nina Janice. haha. anyway, may guy syang kasama. looks familiar? pero.. hindi ko matandaan.. bakit ganito ako lately.. madami na akong nkakalimutan. yung.. ewan? di ko tlga.. kayang tandaan, alam ko lang, matinding heart break naranasan ko last year, pero.. promise talaga, si kuya japoy lang natatandaan ko. and.. yung.. pagkakaospital ko after that day.. sabi nila nasagasaan daw ako eh? ewan.
“lala?” sabi ng guy. sabi na nga ba’t kilala ko ‘to!
nagwave ako, ngumti sa kanya at .. “kilala mo si lester ko angel?” sabi ni Ms. George.
nagtinginan lahat sakin, pati si Mr. Romeo. “ah.. hehehee…” ano sasabihin ko?
“opo! I think, friend ko sya last year? ewan ko po eh, hindi ko matandaan.”
“ano ka ba lala?!” sabi nung guy.. uhm, okay? nilapitan nya ako, hinawakan ako sa shoulders.. tapos, inakap ako?!
“lala. kmusta kana?” .. sabi nya.. hmm. naspeechless ako. sino ba ‘to?
(Lala’s Story after heartbreak)
*flashback*
mahal ko si love eh.. mahal ko si love eh.. mahal ko si love eh.. MAHAL KO SI LOVE EH..
paulit ulit pading nageecho yun sa utak ko.. habang naglalakad at naghahanap ng masasakyan.. bumabalik lahat lahat. as in lahat ng mga nakita’t narinig ko.
nahihilo ako.. paugoy ugoy akong tumawid sa kalsada.. nandon na kasi yung bus papuntang manila..
“tulungan natin sya!”
“….yung babae,!”
“tulong!!”
mga paulit ulit kong naririnig habang madilim ang nakikita ko.. masakit yung bewang ko.. ewan ko. ewan.. ano ba ‘to..
June 06, 2006
“lala.. lala.. anak?” inimulat ko mata ko.. si mama! syet, ansakit ng ulo ko.
“anak!!” tuwang tuwa sya nung inakap nya ako. “kmusta na pakiramdam mo?”
ngumiti lang ako.. “a.. a. ay..ayos ako.” nahirapan ako magsalita nung umpisa.
“a.. an.. ano.. anong nangyari ma?”
“ewan ko din anak, pero at least okay kana ngayon! nacomatose ka ng mahigit isang buwan.. anak! nagalala ako sayo.” paulit ulit na sinasabi ni ma. teka.. ano nga bang nangyari?..
“UNGGOY!!” .. “UNGGOY!!” ..nasa beach ako.. si kuya japoy yung nagsasabi ng unggoy.. pero, teka,, bakit ako nasa beach na yun?.. alam ko may kaibigan akong kasama non eh.. teka.. si kuya japoy, nasan na kaya siya.. si kuya japoy.. sya lang naaalala ko.. alam ko hindi sya kilala ni ma, kaya hindi ko sya nabanggit kahit kelan.
Dec. 03, nang malaman kong nasa Finland si Kuya John Paul Reyes. sinulatan ko sya nung malapit na ang Christmas. nakita ni ma yung classmate nya nung highschool, mula non, nagstart na ako magmodel para sa new year cover nila. madami ang sponsors na kumuha sakin.. mula non, si Ms. George na nagmanage sa model career ko.
*end*
umalis ako sa pagkakaakap sakin nung guy. “hindi kita kilala.” sabi ko sakanya habang nacoconfuse padin ako. ewan ko.. pero naluluha ako nung mga oras na yun.. sino ba sya? .. sino yun?.. sino sya?!!!
“lala.. si JL .. ako, ako si JL, hindi mo ba naaalala?”
JL? sinong JL? teka.. aray.. sumasakit uli ulo ko.. hinawakan ko yung ulo ko.. napasigaw ako ng malakas. araaay!! “angel? angel?..” sabay sabay ang lahat ng taong nasa studio na nagsalita.. may isang kakaiba ang tawag sakin.. yung lalaki kanina.. “lala.. lala .. lala?!!”
hindi ko na alam.. dinala nila ako sa clinic. at doon nakapagpahinga ako.. pilit ko pading tinatandaan kung sino yung JL.
CHAPTER 18.1
JL regrets
“Angel?” sabi ni Mr. Romeo na nasa tabi ko nung dumilat ako.
“Nakatulog ba ako Romeo?” sabi ko sa kanya.
“Oo, okay ka naba?”
sabi nya, halatang nagaalala sya sakin. ayiiiiiiiiiiiiiiiiie!!!!!! kinikilig ako. haha! ang pogi nya. napangiti ako..
“mejo okay na ako.” hinawakan nya kamay ko. o__O grabeee to!! aw. anlandi ko :’’>
“nagalala ako sayo.” sabi nya. sya lang ang nasa loob ng room 1 ng clinic. walang ibang tao.. kaya tinanong ko kung nasaan si Ms. George.
“nandoon si Ms. George sa office nya, kasama yung inaanak nya yata. kilala mo yun?” sabi ni Romeo.
umiling ako. hindi ko padin matandaan yung guy eh. grabe. nakakainis naman yon. “Angel?, ano ba nangyari? may sakit ka ba?”
“ah, hehe, Romeo, kilala mo naman ako diba?! healthy ako!” sabi ko, mejo masigla na ako ngayon, lalo pa’t si Mr. Romeo nagbabantay sakin! ayiiiie.!
“okay, I’ll get you a glass of water mukhang pinapawi---..”
“no. please don’t leave me.” sabi ko habang hawak ko padin kamay niya nung tumayo sya.
ngumti siya. hawak padin namin kamay ng isa’t isa.. hmm.. gusto ko syang nasa tabi ko lang. sya lang ang gusto kong makasama ngayong mga oras na ‘to.. sya lang. wala nang iba. sino ba yung lalaking yon? siguro.. hindi sya mahalaga kaya di ko sya matandaan.. kilala kaya sya ni kuya japoy? haay..
__*JL__
dinala nung lalaki si lala. hindi ko maintindihan kung bakit angel tawag sa kanya ng mga tao dito. si lala ba talaga yon? bakit hindi nya ako matandaan? alam ko may Angel sa pangalan nya.. eh, si lala nga yon! teka.. ano ba nangyayari? naguguluhan padin ako nung mapansin ako ni Ninang na nakaupo sa labas ng clinic nila.
“Lester, do you know Angel?” sabi ni ninang nung umupo sya sa tabi ko.
tumingin lang ako kay ninang. teary eyed na ako.. bakit kasi.. bakit, hindi ako matandaan ni lala?!
“you know ninang, mahal ko si lala.” sabi ko. wala akong ibang masabi. iyon lang ang mga salitang lumabas nung mga oras na ‘yon.
ngumiti si ninang. “Lala? oh, you do really know angel. right?” tumango lang ako.
“lala kasi ang tawag sa kanya ng mama niya and.. nung mga taong nakakakilala talaga sa kanya. I bet you are really close to her before.” sabi ni ninang.
“yes ninang. she’s my.. she’s my true love.” sabi ko nung napayuko ako. walang ingay ang lumabas samin ni ninang matapos nun. Nung lumabas yung doctor ng agency ni ninang, pinaliwanag niya lahat lahat. Hindi ko masyadong maintindihan pero ang alam ko.. nagkaron sya ng minor amnesia. knwento ni ninang sakin lahat ng nangyari before.
nacomatose si lala ng isang buwan. matapos yun nung outing namin. I mean, nila ni Love.hindi ko na sya sinubukan pang kausapin uli pagkatapos kong kausapin si ninang sa office nya. ewan ko ba.. siguro nga, hindi talaga kami para sa isa’t isa. mukhang masaya nanaman sya duon sa bagong boyfriend nya. ewan. wala akong alam. Siguro.. kailangan ko na talagang magpakalayolayo.. Nagsisisi ako. bakit kasi.. bakit ba.. nagkita uli kami. Ano ba talaga gustong mangyari ng tadhanang to?
haay!! naguguluhan padin ang isip ko habang nagmamaneho. bull sh*t. traffic pa.
1 text message received:
JL, can you please meet me now? I am here in Ayala, and I hope you’ll reply before the sunset. Thanks.
from: love.
ewan ko ba.. sa dinami rami ng pwedeng magtext at makipagkita sakin tuwing nabubwisit ako, bakit si love ang palaging nandyaan.
hindi ko sya nireplyan pero, pinuntahan ko sya. Nandoon si Love, nakaupo lang. mukhang hindi maganda ang araw nya ngayon.
“Love.” lumingon sya matapos ko syang tawagin. naupo ako sa tabi nya’t niyakap naman agad nya ako. umiiyak sya. walang tigil sa paghagulgol.
“bakit?” sabi ko habang nakayakap sa knya..
“Jeff broke with me.” tuloy padin sya sa paghagulgol. kinomfort ko sya maghapon. ewan ko ba.. ito ba? ito ba ang nararapat mangyari ngayong araw? bakit ba sa tuwing inilalayo ako kay lala ng tadhana.. eh panay naman ang paglalapit sakin nitong kaibigan nya? tsk. ewan. magulo lahat.
__*Jeff__
March 17, 2007
tinext ko si Love 6:14am. araw araw ko sya tinetext ng ganitong oras. dahil araw araw ko pinagdiriwang ang pagsagot nya sakin ng ganitong oras din. :)
sent messages: goodmorning babe. happy daysary! bukas monthsary na natin!! :) I hope we can meet later when you have time. I love you very much!
masaya ako. kahit papaano, napagtityagaan ako ng girlfriend ko. pagkatapos ko magalmusal at maligo.. agad akong dumiretso sa jewelry shop. humanap ako ng magandang singsing doon. binili ko agad yon. plano ko na magpropose kay Love ngayon. excited na ako! dadalhin ko na lang sya doon sa ayala, maganda yung ilaw doon pag pagabi na. kailangan, mapanood muna namin yung sunset tapos, manonood kami ng madaming ilaw. haha! ansaya ko naman!
10:35 am nung mareceive ko ang reply nya.
Babe, free ako this lunch, we better see each other. kasi may sasabihin din ako eh. muwah!
I replied the exact time na magmimeet kami. at yon nga, maagang maaga pa lang, mga isang oras akong advance sa usapan naming oras, nakaupo na agad ako doon sa favorite place namin. ang Chinese resto dito. kung saan, hmm.. kung saan nya ako palaging dinadala. kung saan namin paborito magdinner :)
mga 5 minutes late sya, pero okay lang. kumain kami ng lunch at kinuwentuhan ko sya ng maraming maraming bagay. pero may isang tanong akong tinanong ulit sa knya.. yung isang tanong na palagi kong tinatanong..
“Love.” I said as I hold her hands.
“yes?” sabi nya. hindi sya nakangiti nor nakasimangot. walang reaksyon mukha nya.
“do you love me?” .. I said.
it took a while before she spoke.
“babe, ibili mo ako ng siopao, pati mami uli! gutom pa akooo!!!!” sabi nya nung bitawan nya ang kamay ko’t itinuuro sa menu card ang gusto nya. uhm, okay? I better ask that question maya maya uli. haaay. iniwan ko sya saglit sa table namin. kukuntsabahin ko na lang yung waiter dito pati yung tumutugtog ng piano.. ipaptugtog ko yung right here waiting. paborito ni Love yun eh! tapos ipapalagay ko sa champagne yung singsing. hahahahah!! ang saya saya ko. :)
CHAPTER 18.2 Jeff’s heartbreaking story.
mga 4:00pm nung dumating yung inorder kong champagne habang naririnig ko na rin yung right here waiting. :). nakangiti ako habang inpinapatong nung waiter yung champagne sa harap ni Love.
“ano ‘to?” sabi ni love. she looks like she’s shocked nung makita nya yung singsing sa baso.
“champagne.” sabi ko as I smirked.
“alam ko, ano ‘tong singsing? nagkamali ba yung waiter?” tapos tinawag nya uli yung waiter.
“Love, no. para sayo talaga yan.” sabi ko as I get the ring.
lumuhod ako sa harapan nya. kinuha kaliwang kamay nya at nagpropose, kahit alam kong sobrang bata niya pa para ditto.. uhm, this is just for my assurance :) kahit maghintay ako ng 5 years, basta engaged na kami, ayos lang :)
“I really love you love. I know this is a fast decision but I hope you don’t mind if I ask you, will you marry me?”
I am waiting for her answer. hawak hawak ko padin kamay nya.. she seems like unsure. so I asked her again..
“do you love me love?”
“no… uhm, I am not sure..” sabi ni love habang umiiling iling. Hindi ko maiwasang maging malungkot. binitawan ko kamay nya at umupo uli sa kinauupuan ko kanina.
itinago ko na lang uli yung ring, then.. “I know right.” I said as I smirked again.
“LOVE DOESN’T LOVE ME FROM THE VERY BEGINNING!” I said out loud. Each person in that resto looked at me...
I shouted “SEE THIS GIRL?!!..” as I pointed my finger to love..
“SEE HER? I LOVE HER! BUT YOU KNOW WHAT?? PEOPLE, YOU KNOW WHAT? SHE LOVES MY FRIEND! hahahahaha!!!” I said as I clap my hands. :<
“SHE LOVES LESTER…” :( I said as I cried. Love seems like ignoring me. Maybe she’s embarrassed. But that’s okay. I don’t really care.
I walked away... and drove my car.
I can’t really stop myself crying. I am a real man but, here I am, crying for a girl whom I really loved. I don’t really know what to do.. Do I need to take a suicide? Or maybe, I can crash this car.. hmm? What am I doing with my life?!! hahahahahahaahhaahahahahahahah. Seriously, I am hurt.:/
__*Japoy's POV__
after my dinner with kendi’s family.. I immediately drove back home and called Lester again. Medyo.. Hindi kasi maganda pakiramdam ko about him and La, so ... Ayun.
the phone rang again, but again, he’s not home.
the day after, I tried to call lala’s old cell number. and thank god! nagring. it took a while for her to answer it. “hello?” oh, it’s lala! thank god!!!
“hello, lala, it’s me, your kuya japoy, remember?” sabi ko. Sobrang saya ko’t makakausap ko sya uli.
“hey!! kuya japoy?? di nga??! bat ampogi ng boses mo?” sabi nya. haha! natawa naman ako ron. nakakamiss naman sya?!
“sus, kamusta ka na ba??”
“eto, nasa hospital but don’t worry, I am doing fine!”
“hospital? bakit? anong nangyari?”
bakit sya nasa hospital? baka nagbugbugan sila ni Lester? haha. di naman siguro.
“eh kasi kuya.. (Angel, do you want apple?)” may narinig akong voice. It’s a boy’s voice, pero, I don’t think it’s lester’s voice..
“sino yun?” tanong ko kay lala nung naghello uli sya.
“ah, kuya si Mr. Romeo, photographer namin.”
“photographer?”
“ah oo, model na kasi ako ngayon. hehe.. alam mo na..”
“ah, okay, so where are we? …---”
“naks! English ka na ngayon kuya ah?!”
haha! “di naman.!kaw tlga. oh bakit ka ba kasi nandyaan?”
“ah.. kasi sumakit yung ulo ko, but don’t worry..”
“ah. eh si Lester?”
medyo matagal bago sya nakasagot.. meron kasi syang kinakausap. yung lalaki kaninang narinig ko.
“ah, kuya japoy sorry. sino ulit?”
“si lester. kamusta na? bati na ba kayo?..”
“sinong lester?..”
*toot* *toot*
sh**************t! naputol. hala? bakit hindi alam ni lala ang pangalang lester?? hmm.. nagkukunwari lang kaya yun?..
madaling araw na, kaya humiga na ako.. pero hindi ko parin maalis sa isip ko ang pagaalala. tsk. :/
CHAPTER 19.1 A second Chance?
*Lala
after that 3 days na naconfined ako sa hospital, nakita ko nanaman yung inaanak ni Ms. George. nakatayo sya ron sa tapat ng building ng agency. nilapitan ko sya’t naglakas loob akong nagtanong.
“Sir? sino po ba kayo?” I said as I looked at his face. he looks so familiar but, hindi ko talaga matandaan kung sino sya.
again, he hugged me for the second time. hinayaan ko lang sya’t pinakinggan mga sinabi nya.
“lala, bakit ka ganyan? nakalimutan mo nab a talaga ako? lala, ako to, si JL,”
hindi ako kumibo, napatingin lang ako sa maamo nyang mukha nung tinanggal nya mga kamay nya sa pagkakaakap sakin.
“sir? ako po si lala, pero.. hindi kop o talaga kayo matandaan.”
the guy smiled at me. then he said..
“sorry.”
napakunot noo ako.. hindi ko alam, pero nadadala ako sa drama nya eh.. niyakap ko sya. sa pangatlong pagkakataon, nagkayakap kaming dalawa, pero ngayon, ako naman ang yumakap sa kanya.
“gusto mo, magusap tayo sir?”
sabi ko nung tinanggal ko katawan ko sa pagkakaakap sa knya. he just nodded at ayun, sinamahan ko sya kung saan saan. hindi sya maingay na tao.. mabait sya kahit mejo matanda sya sakin. malaki katawan nya.. pero mabait sya. hindi sya makibong tao, pero.. nararamdaman kong sincere sya. kumain kami sa mcdo, at muli, fries ang inorder ko!!
“paborito mo parin pala ang fries.”
sabi nya nung sunod-sunod kong isinubo ang pitong fries sa kamay ko.
“sir, do you know kuya japoy?” ..
bigla kong naalala si kuya japoy.. hindi ko rin kase matandaan kung paano kami nagkakilala non eh..
*JL
“sir, do you know kuya japoy?” ..
napakunot noo ako. napangiti na ewan.. natatandaan nya si japoy??
“japoy’s my friend.” sabi ko bago sumubo ng sundae.
“oh??!!! as in John Paul Reyes?? yung nasa Finland ho ngayoon!?”
she really do remember japoy. tsk :/ japoy’s in Finland? how does she know that? daig nya pa ako. wala na akong balita kay japoy eh. ehdi sila na uli ni kendi? siguro.. nasa London lang yun eh.
“yep. he’s john paul reyes. pano mo nalamang nasa Finland sya?”
“I searched his name.” sabi nya nung isinubo nya yung sampung fries ng sabay sabay o__O
“talaga.. buti pa sya naaalala mo.”
“nacomatose daw po kasi ako ng isang buwan, at ayun, meron atang nadamage sa brain part ko.. ewan ko nga eh, pero alam nyo po, familiar kayo sakin, pero promise!!--..” she said nung tinaas nya kanang kamay nya.
“..promise, hindi ko po talaga kayo matandaan.” inubos ko nalang sundae ko at hindi na uli nagsalita. nanghihinayang ako eh.. sobra. pero, pwede pa akyang ulitin lahat? pangako, hindi na ako magloloko kahit konti lang. sana pwede maulit lahat.
“Angel?” sabi nung lalaki kay lala. teka.. sya yung lalaking kasama nya sa clinic last time.
“Romeoo!!!” niyakap yun ni lala’t pinaupo sa tabi ko.
“kamusta kana? mommy mo kasi nagbantay sayo sa hospital eh.. “
“okay na ako Mr. hahah!! :)) fries?!”
tapos nakikain din yung lalaki’t nagkuwentuhan sila. OP ako, tumingin na lang ako sa labas.. nakita ko si jeff. :/ nagyoyosi. bakit sya nandito?
__*Love__
“SEE HER? I LOVE HER! BUT YOU KNOW WHAT?? PEOPLE, YOU KNOW WHAT? SHE LOVES MY FRIEND! hahahahaha!!!” Jeff said as he clapped his hands. :<
“SHE LOVES LESTER…” :( nakita kong sobrang lungkot nya talaga.. nasaktan ko sya. umalis sya na mejo naluluha. hindi na ako kumibo pa. umiyak din ako.. hindi ko napigilan sarili ko..
“..whatever you do.. I will be right here wating for you….”
patuloy padin yung pagtugtog at pagkanta nung nagpipiano. alam ko pianghandaan ni jeff lahat ng ito. ano ba ? antanga ko ba? siguro nga, pero kesa naman matagalan pa lalo panloloko ko kay jeff diba? :(
tinext ko si JL, agad naman siyang nagpunta. hindi ko napigilan sarili kong yakapin sya’t umiyak. nasisiraan na ako ng ulo. pati boyfriend ko.. nasaktan ko dahil sayo JL. ewan ko ba kung bakit mahal na mahal kita. hindi ko maintindihan.
mga 8:35pm nung ihatid na ako ni JL sa bahay. namumugto mga mata ko.. buti na lang.. nandoon si JL, buti na lang,.. tanga ako. buti na lang.. nasabi ko kay jeff. buti nalang..
buong linggo.. nagkulong ako ng kuwarto.. malaki ang eye bags ko.. malaki na pinagbago ko.. parating nagaalarm yung phone ko every 6:14 am.. inalarm yun ni Jeff simula nung naging kami.. aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!! :(
CHAPTER 19.2
*Lala
April 6, 2007
maagang maaga palang.. nung ginisng ako ni mama. “ma, bakit ba?”
“tumawag mommy ni love, isinugod daw sya sa ospital?!” sinong love?? well, baka friend ni mama. tsk. pinagbihis nya ako’t nagpunta kami ng ospital. naiiyak si ma, nung nakita nya yung dalagang nakahiga doon sa ICU,
“ma? sino ba yan?”
“ano ka ba la?!!! si love, bestfriend mo?!!” bestfriend? huh? :rolleyes: hindi ko sya kilala :/
nagusap si mama’t yung kaibigan nyang nanay nung love.. tinitigan ko si love mula sa labas ng kuwarto nya. mukha nga syang pamilyar.. ah! uh, aray!! sumasakit uli ulo ko.. napaupo na lang uli ako sa upuan doon at tinext si Romeo.
::Romeo, my head is aching, please get my medicines there sa dressing room. naiwan ko kasi kagabi. please? thanks!
hindi na nagtext back si romeo, pero mayamaya tumawag sya.
“hey angel? your medicines are here with me, wala ka raw sa bahay niyo..”
“nandito ako sa st. luke’s please, hurry up, hintayin kita sa lobby.”
nagpaalam ako kay ma, na hindi naman ako pinansin, bumaba ako ng lobby at doon nakita ko si Romeo, dala yung plastic ng meds ko. agad ako uminom at nagpahinga ulit sa upuan doon.
“are you okay angel?”
“yes. I’m fine. sige na po, alam ko nagttrabaho ka ngayon, sorry sa abala.”
“hindi.. sige, sasamahan kita. nasan mama mo?”
“nasa taas, eh kasi, may kaibigan siyang sinugod dito.”
“sige, tara tumaas.. doon na lang tayo.”
“hindi, sige, dito na lang ako.. hindi ko na kaya tumaas.”
tapos.. hinintay naming si mama doon sa lobby. tinext ko na lang sya kaya ayun, bumaba sya agad at umuwi na kami.
*JL
ilang araw ding naging normal buhay ko. puwera nga lang sa panay na paglabas labas naming ni jeff at pagpunta sa mga bar. tsk. nagiging lasinggero na uli itong si jeff ah. naikuwento nya lahat sa akin. hindi naman pala sya ang nakipagbreak eh. sabi ni love.. uh, di bale na nga.
mga ilang araw din ang lumipas nung tumawag sakin si jeff kinatanghalian.
“hello jeff?”
hindi ko maintindihan si jeff. may mga tunog ng jeep. siguro nagmamaneho..
“ha?”
“si love nasa ospital!”
“huh?saan?”
“sa st.luke’s daw. pumunta ka ngayon na. hintayin kita doon.”
“oo.sige.”
nagmadali akong naligo’t pumunta agad sa ospital. pagkadating ko doon, tinanong ko agad kung saan nakaconfine si love. pumunta agad ako sa ICU.. at nandoon nga si jeff.. halatang alalang alala.
CHAPTER 20.1
“jeff? ano nangyari?” sabi ko nung papaupo ako sa tabi nya.
“si.. si love lester..”
“ano? kmusta daw sya?”
“sabi ng mommy nya…”
naiiyak na si jeff. alam kong mahirap sa kanya ang nangyayaring ito.
“sabi.. sabi ng mommy nya.. nagbigti daw si love e..”
patuloy na ngang naiyak si jeff. nandoon lang ako sa tabi nya.. hindi makapaniwalang magagawa ni love yun sa sarili nya.. ano ba tong mga nangyayari ngayon? masyadong masaklap. umiiyak padin si jeff nung dumating yung mommy ni love. umupo sya sa tabi ni jeff at niyakap sya. parehas silang umiiyak.. niyaya ng mommy ni love si jeff sa loob. pinagmasdan ko si jeff mula sa labas. mabigat loob nya. yakap yakap nya si love habang humahagulgol.
hindi ko alam kung anong sinasabi ni jeff nung mga oras na ‘yon.. pero alam ko, mahal nya si love, kaya nahihirapan sya ngayon..
maya maya.. nakita ko na yung mga doctor nagmamadaling pumasok sa loob ng ICU. anong nangyayari?? ginagawa na ng mga doctor ang mga dapat nilang gawin.. mukhang naghihingalo si love.. tek.. teka.. hindi ko to kaya.. bumaba na lang ako sa lobby at doon ako nagkape. hindi ko parin kaya ang mga nangyayari ngayon. naalala ko si love.. ang masayahing si love. nang maubos ko ang kape ko, muli akong bumalik sa taas, at..
nakita ko si jeff, nakaupo doon sa labas.. umiiyak padin sya.. alam ko na ang nangyari.. wala na si love sa loob ng ICU..
“jeff?” sabi ko ng mahina. akap aka psi jeff ng mommy ni love.
“les..lester.. wala na si love!!!!” patuloy padin sya sa pagiyak. alam ko, mahirap to para kay jeff. alam ko.. masakit to para sa kanya..
April 26,2007 naglalamay na kami sa pagkamatay ni love. nandoon kami.. araw araw. kinabukasan.. ililibing na sya. walang humpay kong sinamahan si jeff maghapon magdamag noon sa bahay nina love kung saan sya inilamay. ewan ko.. nalulungkot din ako. tuwing makikita ko ang kaibigan kong ganito. sumisikip din dibdib ko.
April 29,2007
lagpas isang taon na ang nakalipas mula noong araw na.. araw na, muli kong nakausap, nadama ang prisensya ni lala. ito din ang kaparehong buwan.. ng.. paglilibing kay love na matalik nyang kaibigan. doon sa sementeryo.. nagmisa, umiiyak ang lahat ng malapit kay love. nakita ko doon ang mama nil ala at sya. nakatayo lang si lala, ang mama nya tila sobrang lungkto sa pagkawala ng matalik na kaibigan ng anak nya.
pero.. pero si lala, halatang hindi nya talaga alam ang mga nangyayari ngayon..
matapos mailibing si love, umupo lang ako roon.. nilapitan ako nil ala at doon muli nya akong kinausap.
“kaibigan mo ba yung namatay?” tumango ako.. at sinabing..
“kaibigan mo din sya la. matalik na kaibigan.”
naupo sya sa tabi ko’t.. “oo. sabi nga din ni mama eh.”
napansin kong umupo din sa tabi ni lala ang mama nya.. “magkakilala kayo?” sabi ng mama nya kay la. “uhm, oo. friend sya nung namatay.” mukhang mataray mukha ng mama nya sakin. “goodmorning po.” sabi ko na lang. mayamaya.. tumayo si la.. nilapitan nya ang lugar ng pinaglibingan kay love.. nandoon si jeff.. nakatingin padin sa lapida..
__*Jeff’s POV__
hindi ko alam kung anong mga nangyari nitong mga nakalipas na araw.. ewan ko. masakit sa kalooban ko ang nangyari.. naiiyak ako tuwing.. tuwing naaalala kong sa huling sandali ng buhay ni love.. hindi padin ako ang nagawa nyang mahalin. hindi nya parin.. hindi nya parin ako nagawang mahalin. nagsisisi ako. hindi ko na kaya to. dapat pala.. dapat pala, nung araw na yun, nung huling araw kaming nagkita ni love.. dapat pala, sinulit ko na. dapat.. uuuuuuh!! hindi ko to kaya… patuloy padin ako sa pagluha..
“girlfriend mo?” may babaeng nagsalita sa likuran ko’t hinawakan nya ang mga balikat ko..
si.. si lala..
“oo. la, hindi ka ba nalulungkot??” nakita ko sya.. hindi sya umiiyak. ni konting luha, wala sa mga mata nya.
“nalulungkot.” sabi nya.. pero parang wala lang sa kanya.. kaibigan nya ang namatay?! wala lang bas a kanya yun..??
“ano ka ba la?!!” nagulat sya sa pagkakasigaw ko’t napaatras ng isang hakbang.
“si love yan oh?! si LOVE! best friend mo si love la, best friend mo, hindi ka ba nalulungkot?!”
inalog ko sya.. hindi ko napigilan sarili ko.. pero.. hinawakan nya ang ulo nyat sumigaw ng malakas.. napatumba sya’t sinalo ko sya.. tumawag ako ng saklolo at agad na dumating si lester. tinulungan nya akong isakay si la sa sasakyan at dinala naming sa pinaka malapit na ospital. sa ospital ng maynila.. chinekup lang sya doon..
inilipat agad sya ng mama nya sa manila doctor’s.. ano.. ano bang mga nangyayari ngayon?? wala na bang katapusan to?? tinanong ko sa doctor kung bakit nagkaganon si lala. sabi ng doctor, masamang ipilit kay lala ang mga memoryang bahagya nyang nakalimutan. nagkaamnesia pala sya.. nakasama sa kanya ang pagsigaw ko kanina lang.
hindi na kami sumunod nil ester sa kabilang ospital. hindi legal ang relasyon ni lala at lester kaya hindi sya kakilala ng mama ni lala. ewan.. magulo ang lahat sa ngayon.
CHAPTER 20.2
__*Lala__
nung sigawan ako nung lalaking mukhang pamilyar din sakin.. may mga.. may mga salita akong narinig sa utak ko..
“mahal ko din si love eh..”
“unggoy unggoy!!”
“la?.. gusto mo ng tubig? ipagda—“
“eh, wag na la, pupulikatin ako. gabi na eh, bukas nalang”
“mahal din kita la..”
biglang nagdilim ang lahat.. ewan ko na kung anong nangyari.. sa dilim na yon, lumalabas lahat ng nangyari.. si.. si JL, si Love, Si jeff.. si.. si kuya japoy.. si kaloy.. si jasper.. si daddy.. si tita rei.. si.. aaaaaaaaaaaaaaaaah!!!!!!!!!!!!
bumangon ako sa kama ko.. may dextrose na nakakabit sakin.. nakita ko si mama, nagising ata sya sa pagsigaw ko.. umiiyak ako.. si love.. si love wala na si love.. si.. si JL, nasan na si JL?? patuloy ako sa pagiyak.. hindi ko alam ang mga nangyari pero ngayon nagbalik na ang lahat lahat.. niyakap ako ni mama.. umiiyak padin ako.. wala na si love.. wala na ang matalik kong kaibigan..
nandoon si Romeo sa sulok,.. sa sofa.. nandoon din sina Janice at Hayley.. pinagmamasdan lang nila ang pagwawala ko.. niyakap ako ni Janice.. dalawa sila ni mama na kayakap ko.. hindi ko to kaya..
“Angel??” nilapitan ako ni romeo nang bitawan nina Janice ang pagkakaakap sakin. niyakap ako ni romeo.. hindi ko alam ang gagawin..
12:57pm dinalaw ako ni Ms. George. 3 araw daw akong tulog sabi ni mama.. naririnig ko silang naguusap habang pinagbabalat ako ni Romeo ng mansanas.
“o.” iniabot ni romeo sakin yung hiniwa nyang apple. ngumiti lang ako’t umiling. hindi ako gutom.
“umalis na sina Janice, may pictorial sila para sa summer issue.. wag kang magalala, excuse ka.”
sabi ni romeo nung ngumiti sya sakin pagkalingon ko sa kanya.. mga isang linggo din akong nagtagal sa ospital. nakakatamad doon.. pero masaya ako, binabantayan ako ni romeo araw gabi. o kung hindi naman, nandyan lang si mama.. si daddy.. ewan ko kung alam nya.. hindi na kami nagkita mula nung magabroad sya last year.
umuwi na ako sa bahay at pagkauwi ko, meron padin akong personal nurse. wala lang, para lang magpapainom sakin ng mga gamot. sinabi k okay mama ang lahat. knuwento ko sa kanya.. kahit alam kong,.. kahit, kahit hindi kami legal ni JL.
May 27,2007
araw ng.. araw ng pagbabalik ni JL sa bahay namin. magtatapon dapat ako ng trash bag sa tapat.. nang.. nang makita ko si JL sa loob ng kotse nya.. binuksan nya ang pinto nito at lumapit sakin..
“kmusta ka na la?”
__*JL__
mula nung araw ng pagkakaospital nil ala, araw araw ana akong nagdadaan sa bahay nila.. araw araw ko tong pinagmamasdan.. hinihintay kung lalabas ba si lala doon.. kamusta na kaya sya..? sana naaalala na nya ako. ako bilang JL, na dating minsan nagmahal sa kanya.
mahal ko padin sya eh.. kahit alam kong.. wala na sa puso nya ang magmahal pa..
May 27, nandon padin ako sa tapat nila.. tuwing umaga nandoon ako. lumabas si la ng gate.. nakita nya siguro ako .. lumabas ako ng kotse’t lumapit sa kanya..
“kamusta ka na la?” ngumiti lang sya’t inakap ako.. inakap ko din sya ng pagkahigpithigpit. sobrang namiss ko yung ganito.
CHAPTER 21.1
“oh, bakit umiiyak ka jan la?” I said while we’re in a hug. hindi kumibo si lala, hinigpitan nya pa lalo pagkayakap sakin. maya maya.. may narinig kaming nagbukas ng gate. napabitiw kami sa isa’t isa. patay! :facepalm: si mommy. este..
mama ni la. kinakabahan ako. ang sungit kasi ng mukha nya eh.. si lala, nagpupunas ng luha. inabot ko kamay ko sa mama nya..
“hello po. ako po si JL.”
tinaasan nya ako ng isang kilay.. tapos, ngumiti si mama ni lala. bigla nya akong niyakap. mayamaya, nakiakap din si lala. hahahahaha. is this really happening?? idk :D
“pumasok ka iho.” sabi sakin ni mama. hahahaha. mama na tlga eh no. ewan ko, pero napakasaya ko ngayon. ikinuha nya kami ng makakain.
“naikuwento kana sakin ni lala. kaya wag kana matakot.” sabi ni ma, tapos.. napangiti ako. hahaha. hinwakan nya kamay ko’t tumango tango. tinignan nya si lala.. at pati ako. tapos iniwan na nya kami.
“JL..” sabi ni la ng pabulong. inilapit pa nya mukha nya sakin dahil nasa kabilang sofa sya.
“ano?” napakunot noo ako. hinila ko sya hanggang sa mapaupo sya sa tabi ko.
“halika nga dito.” inakap ko sya.. wala lang.. umakap din naman sya. haha. para kaming mga sira. laging nagaakapan.
“mahal mo pa ba ako?” sabay tanong nya. hindi ako umimik.. tinanggal ko katawan ko sa pagkakaakap sa kanya’t..
__*Lala__
inakap ako ni JL.. sasabihin ko panaman sanang mahal ko sya. haha. wag na nga lang.. mejo matagal din akong nakaakap sa kanya. pero.. naisip ko lang.. mahal pa kaya nya ako..?
“mahal mo pa ba ako?” sabi ko.. tinignan ko sya. eye to eye. napalunok sya ng isa’t..
hinalikan ako. :D ewan ko.. pero, napapikit ako.
wahahahahaha!!!!!!!!!! kakileeeeeeeeeeeg. ang loka ko talaga. tumagal ng 1 minute ang kiss namen. shocks. matagal ba?? haha. tumigil kame sa pagkikiss. napapunas kame pareho sa lips namen. syempre, alam nyo na. hahahaha. ewan, nagbblush ako. shet.
nagkatinginan kame, tapos ayun, natawa sa mukha ng isa’t isa. “ulitin naten?” sabi ni JL. hala?!! hahahah o__O pinalo ko sya ng malakas sa balikat nya. hahahaha. loko tlga to.
*silence*
*eat.eat.*
*drink.drink*
*smile.smile*
“oo mahal pa kita.”
shocks!!!!!! napangiti nalang ako.. at ayun, inubos yung cake na bake ni mama. xD hehehehe.
CHAPTER 21.2
__*Jeff’s POV__
simula nung.. simula nang mawala si love.. hindi ko na alam ang gagawin ko. malungkot din para sakin sina mama’t daddy. hehe. eh.. ganoon talaga.. para makalimutan ko ang sakit. pinadala nalang ako ni dad sa hongkong para ako na lang magasikaso ng business don. June 03 aalis na ako. magsisimula ako ng paniabgong buhay.
May 28, 2007
*kriing*
me: hello? who’s this?
lala: ui, jeff. lala to.
me: oh? magaling kana?
lala: oo eh. hehe. kmusta ba?
me: mabuti naman. ui, sorry nga pala.
lala: ano kaba, thanks kaya sayo’t bumalik memory ko!
me: talaga. hahaha. onga, balita ko nga, tinext ako ni JL kahapon.
lala: oh? kasama ko sya ngayon.
me: talaga. congrats sa inyo.
lala: sus! ui.. thank you ha..
me: para san naman?
lala: minahal mo si love.
me: sus. sira.
lala: hehehe. I love you for that.
me: I love love.
lala: hahaha. naaaaaaks!!
me: hehe o ano na?
lala: anong ano? hehe. eh.. ano na plan mo?
me: puntang hongkong..
lala: (voice: ano daw? lala: punta daw hongkong!)
me: lala? [napakunot noo ako.]
lala: ah, wala, hongkong? baket??
me: nandyan ba si JL?
lala: ah, oo, kausapin mo??
me: sige,
JL: hello?
me: hoy pare, congraaaats!
JL: hahaha. jepot. bat ka punta ng hongkong?
me: business ni dad.
JL: sayo na yun?
me: hindi ipapahawak lang sakin for the mean time.. hanggang sa masakit pa.
JL: aa. goodluck pre! sabihin mo sakin kung kailan alis mo, hatid ka namen.
me: oo ba. hmm.. sa june 3.
JL: june 3 na??? kailan nyo pa inayos papeles mo?
me: last last week pa!
JL: talaga. hmm.. osige, pre. goodluck! mahal kita. wahahahha ingat ka don. tawagan mo ko ha!
me: oo ba! ulol ka. sige na, kay lala na.
JL: sige,
lala: hello? o ano??
me: hehe. basta balitaan ko kayo ha.
lala: sige ha?! busy kaba?
*toot*
naputol na.. wala na atang load si la. hehehehe. mamimiss ko sila.
__*lala__
“bat daw pupunta ng hongkong si jeff?” tanong ko kay JL. naputol na eh, wala na akong load. haha. model na poor. :< :D
“business daw eh.” sabi ni JL. nagddrive kase sya, punta kameng food chain. syempre French friiiiiieees!! :D
“aah..” tapos lumingon ako sa bintana. nandoon padin ang walang kamatayang SM manila city. hahaha. grabe, nakakatuwa naman. napangiti ako’t napansin ata ni JL yon..
hinwakan nya chin ko’t napalingon ako. ngumiti lang sya kaya nagsmile din ako. hehe
pagkababa namin sa food chain, may nakita akong dalawang taong nakaholding hands. nakatalikod sila pero parang kilala ko. nilapitan ko muna kasi oorder pa si JL eh,
tek.. teka.. si Janice at Romeo? hahaha. walanjo. talutalo na ‘to. kala ko sakin may crush si ROMEO!!!
kinalabit ko yung babae,
“hoy Janice.!”
“lala!”
nagkangitian kameng tatlo, pinagdikit ko ang dalawang index finger ko. hahahah. xD napatawa lang si romeo at itinaas dalawang kilay nya ng 3 beses. hahaha xD
“kayo na??!!!!!” sigaw ko, kinikilig kase ako ei. hahahahahaha. xDD napatingin yata sakin lahat ng mga tao, pinaupo ako ni Janice sa tabi nya. haha xD
“siraulo ka tlga, wag ka maingay, pinagtitinginan tayo eh. “ sabi nya habang natatwa’t nahihiya haha. ang loka ko kase.,
“sino ba kasama mo lala?”
“si JL :)”
“boyfriend mo?” tanong ni Romeo. tumango lang ako. “yup. yung inaanak ni ms. George. :D”
“aaaaaa…” sabi nila pareho. nako bagay nga silang dalawa. maya maya may sumitsit sakin.,
“boyfriend mo.?” sabi sakin ni Janice nung ngumuso sya. haha xD
“ah, oo nga pala, JL, sina Romeo at Janice. “ sabi ko nung inakbayan ko si boyfriend.
“Janice, si JL, Romeo si JL. :D”
kumaway lang si Janice at Romeo. “hello.” sabi ni babe nung ngumiti. haha xD duon lang kame sa likod nina Romeo naupo.
CHAPTER 22. (part 1)
simula nung araw na yun.. nagresign na ako sa agency. ayaw pa sana ako paalisin duon ni mama't ni Ms. George kaso.. eh, hindi pa yata kaya ng katawan ko. syempre, puyat, init, make ups. kakastress kaya yun. so, ayun, ilang days din naman after hinatid na namin si jeff sa airport. :<
"o? bakit umiiyak ka la?" natatawang sabi ni jeff nung after nila magbabye sa isa't isa ni JL.
umiling ako na para bang wala lang. haha. sympre tinatanong pa ba kung bakit ako naiiyak?!
"mamimiss kita?!!!"
ginulo ni jeff buhok ko't tumingin ako kay JL. ngumiti lang sya't inakap ako ni Jeff. aaaaaaw!! i will miss jepotttttttt!!!!! i am sure malungkot padin sya. huhuhuh. i so miss Love na din. ouch! ayako na nga pagusapan si lab lab. kaseee. ano.. naiiyak ako.
--
"Mcdo fries babe?"
ayiiiie!!! nanaman? naaabuso na ako sa kakafries. hala. dame calories non JL!! :)
"aha. kaso..." tapos bigla akong nagfrown.
"wat?" sabi ni JL. hmm..
"di ko afford. haha!"
"wat? lilibre naman kita la. haha. ang kulet mo no?"
"oo e. kaya nga mahal mo ako diba?"
"oo."
then he pinched my nose. :blush:
napasmile na lang ako't sumakay na kame sa kotse. haha. pantanga kame no, nasa labas lang kame ng koste kung magusap :D
--
*JL
nandoon na ako sa may dulo. hinihintay na lang namin si lala dumating..
bakit kaya natagalan sya?? madami na tao dito sa simbahan. tsk. antagal talaga.
i tried to call her pero wala . patay ata cellphone. wew. kinakabahn ako!!!!!!
at the same time..
sobrang saya ko.
"pre? okay ka lang?" tanong sakin ni jepot. syete. mukha ba akong okay??hahahah
"syet jepot. "
"baket?" :D
"wala pa si la eh. "
"why don't you call her??"
"i tried. wala eh."
"subukan mo ulit. nagpapaganda ng todo yun."
"hmm.. bahala na nga. i trust her. pupunta yon. for sure :)"
inalok muna ako ni ninang ng maiinom. pinaupo nya muna ako sa kinauupuan nila. wala padin naman si father kaya okay lang.. actually.. OA lang ako. 5 minutes palang nakakalipas. kaya pwdeng pwede pa maghintay. wehehehehe hihihi :''>
CHAPTER 22. (part 2)
--The Ending--
after a minute, tnry ko uli tawagan si la. pero walang sumasagot eh. ano banaman yan. kinakabahan ako ng todo. nilapitan ako ni ninang bigla.
"nak? okay ka lang?"
"opo ninang. si tita lauren po?"
"susunod daw sya eh. i am sure, napaka ganda nun ngayon!"
"hehe. ni tita lauren?'"
"hmm. oo, pero i am talking about angel :)"
"ah, syempre naman ninang!"
"i am so happy for you inaanak."
"thanks ninang!"
tapos hinug nya ako ng mahigpit. hmm, but i am still worried about lala. nasaan na ba yun? weee. excited na ako eh.
*flashback*
"ang sweet nina janice noo?"
napatingin ako sa likod. tawa ng tawa yung janice. napansin ko yung lalaki, hmm, mas guwapo sakin, pero okay lang. wala akong pakialam. tumingin nalang ulit ako kay lala.
"sus, hindi naman eh."
tapos napasimangot sya ng kaunti.
"bakit ka naman biglang napasimangot ha?" sabi ko. pinisil ko ilong nya pero iniiwas nya agad yun. nakasimangot padin sya. hindi na ako kumibo.
nagpatuloy sa pagkain ng fries si babe. actually, naka 4 large fries kami. hahahaha. TAKAW! grabe. malaki laki nga itinaba nya mula nung huling kita ko sa knya. tsk.tsk. pero syempre, maganda padin.
"sa tingin mo.."
maya maya syang nagsalita.
"ha?" sabi ko. nakakapagtaka. parang sobrang seryoso ng expression nya.
"sa tingin mo babe. .."
"ano yun?"
hindi pa sya nakakapagsalita nung kalabitin sya nung lalaki sa likod at magpaalam sila ng syota nya. hinintay muna ni lala yung dalawang makalabas ng food chain bago nya ulit ako tinignan. napatawa sya ng konti, pero di ko alam kung bakit kaya napatawa nadin ako.
"bakit ba la? ano ba yun?"
hinimas ko buhok nya't iniakbay ang kaliwang braso ko sa balikat nya.
"sa tingin mo ba, pwede na tayo magpakasal?"
ano daw? hahahahhaha. oo naman! si babe talaga o! 18 nanaman ata sya dis year eh. maybe next year pede na. hahahha. :) i know it's weird na lalaki ako't ako pa yung kinikilig pero, masisisi mo ba ako? hahaha. ewan. :rolleyes:
"oo naman. "
nagtitigan muna kami.
"lala. i super love you!" then i kissed her lips.
"sobrang duper kitang mahal!" sabi naman nyat inakap ako.
"ano kaba, mas super duper na mahal kita."
"hindi, mas mahal kita JL!"
"no! hanggang universe ang pagmamahal ko sayo la."
"ako walang katapusan!!"
tapos hinigpitan ko pa lalo pagyakap saknya..
2009,June 05
i know this isn't right pero, kikidnapin ko sya ngayon. hahhahahaha.
pinasok ko ang bahay nina lala at nakita ko doon ang mommy niya. i asked permission kaya hindi naman matatawag na kidnap. nasa room si lala at kaninang umaga ko pa siya hindi kinokontak. sabi ni mama, naliligo padaw si la eh, so i entered her room. hmm. maliit lang pero malinis. nahiga ako sa bed at binasa yung candy mag na nasa kama nya. tsk. batang isip pa talaga oh. hahahah.
maya maya, may nagbukas na ang pinto, and.. oh mama mia. o__O
*end of flashback*
__*Lala__
July 17, 2009
04:45 am
maaga kong inalarm yung cellphone ko. i can't wait for this day. wahahahahah. i am so kinakabahan na echos! malamig ang umagang yun kaya nagyosi yosi muna ako sa labas. diba, kasi syempre, baka makita ni mama. hehe.
pagkatapos ko magyosi, nagtoothbrush ako't nagluto ng breakfast. tulog pa si mama kaya di ko sya ginising. mga halos 5:30 na nagising si ma at gulat na gulat kung bakit hindi pa ako nag aayos eh 9 am daw ang wedding. nakoo naman o, exaj!
"ma, kumain ka muna, kakagising mo lang, yun agad iniisip mo!"
"ano kaba! baka magalit si japoy sa inyo nyan!"
"sus, close kami nun no!"
tapos na ako magalmusal non, kaya umakyat uli ako ng kuwarto. nahiga ulit at nagmuni muni. hahahahah. tuwing napapahiga ako dito sa kama, hindi ko makalimutan yung araw na nakita ni JL ang lahat lahat sakin. lol. ano bayan! as in. lahat. abot kaluluwa nakita nan nun sakin. well.. okay lang naman eh,.
:lol: -_- not really. weheheheh.
08:30 nung magising ako. nakatulog ulit ako. nu bayan. kaya sobrang minadali ko ang pag aayos. si mama kasi hindi sasama kasi ewan ko dyan! kaya sobrang madali tlga ginawa ko lalo pa't walang tigaayos,. ako lang!!
yung gown, sinuot ko na. naglugay nalang ako ng buhok. syempre, pinlantsa ko yun. nako, patay ako ke babes at kuya japoy eh!!! hhuhu x_x
maya maya may narinig akong nagpotpot. ano bayaaaaan!!! nagmadali akong naglipstick. ah, mamaya na nga. nako yung phone ko! as usual, nasa closet. argh.
daming misscalls napala!!
bumaba ako't nilock ang pinto. pagkadating ko sa gate. OMG. it's, it's ..
KUYA JAPOY,. what is he doing here? dapat nandun na sya sa may altar!
"kuya japoy?"
"yep. it's me! hop in."
hindi na ako nagpakemekeme, sumakay ako't nagpatuloy sya sa pagdrive., hinampas ko sya sa balikat at sinermonan. hahahaha. lokong groom!! for sure, nandoon na yung bride nya! nako!!!! pagkababa namin ng kotse, syempre ang lahat tuwang tuwa dahil finally, nandoon na ang groom. weheheheh. loko tlga tong si kuya japoy!!
lumakad na yung mga abay, syempre including me, aww. : )) nasa malapit sa altar sina jepot, babes at syempre ang groom! aww. grabe, i am very happy. at last, si candy at kuya japoy talaga ang para sa isa't isa! :)
the ceremony had started. lahat . hanggang sa dumating yung part na nagtanong yung priest kung sino tututol, tumayo si kuya japoy, i mean, nakatayo na sya pero nagraise sya ng hand, hahaha.
"father!"
he said. o__O of course lahat nagulat. oh me god. KUYA JAPOY!!!!
"pwede po bang, ulitin ang kasal?"
waht the heck. JAPOY!!! si candy, natatawa. ewan, pero parang alam nyang gagawin ni kuya japoy yun. uhm? okay?
"to mr. John Lester Sebastian, and miss Angel Laila mendoza.. "
nagulat ang lahat. urgh? what the heck !!!!
"pwede bang samahan nyo kami ni candy sa harapan??"
natatwang sabi ni kuya japoy. syempre medyo natatawa din si babe. uh? what?? so syempre, sa sobrang kahihiyan, pumunta kami ng altar.
"o, espren, sabihin mo na kay lala!!! i mean monkey lala. ~_~ :)))"
lumuhod si JL sa harapan ko. oh men. what is he doing???
"babe .."
napatakip lang ako sa bibig ko. tinignan ko buong paligid lahat sila shocked. grabe!!
"will you .. will you marry me??"
lahat nagsigawan. halatang hinihintay nila sagot ko. si candy at japoy, kilig na kilig. oh men. so can i refuse paba??? -_-
"YEEEEEEEES!!!!!!!!!!!!!" sigaw ko. tumayo si JL, syempre ngiting ngiti. inakap nya ako't nagkiss kami sa harapan ng crowd. pinagpatuloy ang kasal ni candy at japoy, at dumiretso kami sa reception :)
as you all think, hindi kami nagpakasal after ng kasal nina candy. well .. naghintay kami ng one year, at ayun na nga. :) wala naman kasing pinipiling edad ang pagibig eh.l o kahit, estado sa buhay. ang mahalaga, nagmamahalan kayo. kung ipinaglalaban nyo pareho, sure akong mararating nyo ang kaligayahang narating ko! :)
--The End.--