MARCUS’ POV
“Son, kalma, parang susugod ka sa gyera ah!.”—ang pang-iinis sa akin ni Ama. Tiningnan ko siya nang masama para malaman niya na naiinis ako ngayon at wala akong panahon sa mga pang-aalaska niya. Nayayamot ako ngayon. Kahit kailan talaga, hindi marunong lumugar sa tamang paglagyan niyang si Sebastian na yan! Kasura lang!
“Anad, kausapin mo nga si Catalina, sabihin mo na bumalik dito.HAHAHAHA.”—ang dagdag pang-panggagatong ni Ina kay Ama. Pero teka, napakunot ang noo ko naman doon sa sinabi niya at agad nila itong napansin.
“Tong Ina mo talaga Marcus, Estella papaano ko naman kakausapin si Catalina eh, hindi naman siya Bampira.”—ang sabi ni Ama sa kinakabahan na boses. Hindi talaga sila marunong magtago. Buking na nga! Mas nabubuking pa. Oh well, ang akala kasi nila, maliit lang ang alam ko sa propesiya pero jan sila nagkakamali.
“Whatever.”—ang sabi ko sa bored na boses. Kahit naman kasi itago pa nila, alam ko din naman at unti-unti ko nang ginagawa ang plano ko. Kaya nga napasugod agad ako dito dahil kapag natuloy ni Ina kanina yung sasabihin niya tiyak na masisira lahat ng pinaplano ko.
“So, ano na yung gusto mong sabihin sa amin?”—ang sabi nito sa kaswal na boses na ngayon. Galing talaga umarte nitong Ina ko, pero dahil matagal ko na siyang kilala alam kung pinipilit niya lang maging mahinahon pero alam kung kinakabahan na siya.
“Don’t mention anything to Catalina.”—ang seryoso kung sabi sa kanya at tiningnan ito direkta sa mata. Para malaman niya na hindi ako nagbibiro.
“At bakit?”—ang pagsabat ni Ama sa pag-uusap namin. Nakakunot pa ang noo nito na waring hindi maintindihan ang sinabi ko lang kani-kanina.
“You’ll ruin everything.”—ang tipid kong sagot pero andun na lahat yun.
“I’m serious. Don’t tell her everything.”—ang sabi ko na may halong pagbabanta sa boses. Kahit na sila ang Hari at Reyna hindi ako natatakot sa kanila. Siguro dahil isa din akong purong maharlikang Bampira. At ang susunod na magiging Hari nang mga Bampira.
“I’ll go now.”—ang sabi ko nalang para wala na ulit silang maitanong sa akin. Wala din naman akong planong sabihin sa kanila kung ano yung ginagawa ko na.
“Son, just a question.”—ang sabi ni Ama na nag-echo pa ang sinabi niya sa loob ng kwartong iyon. Agad naman akong tumigil sa paglalakad papalabas at hinintay kung ano ang itatanong nito. Hindi na ako humarap sa kanila. Kakapagod lang kasi.
“Do you already love her? Catalina?”—pero si Ina ang narinig kong nagtanong sa akin.
“It’s you Mom who most likely know the answer to that question.”—ang sabi ko at itinuloy na ang paglalakad. Pero hindi pa din pala ako tinantanan ni Ina.
“I just want it to hear straight from you.”—ang sabi na nito sa hopeful na boses.
“Love is an understatement Mom.”—ang sabi ko nalang at tuluyan na talagang lumabas pa sa kwartong iyon.
Totoo naman eh. With the feelings I’m feeling right now for Catalina, the word “love” is not enough to describe what I’m feeling for her. And if anyone tries to take her away from me I will definitely kill that bastard with my bare hands.
-----
UNKNOWN POV
Nagtipon-tipon kami ngayon dito sa pribadong kwartong ito at siniguradong kami lang ang andito. At kapag sinabi kung kami lang, ibig sabihin, ang mga kasali lang sa planong ito. Kung ano man ang binabalak namin, sa takdang panahon niyo na malalaman.
Pero sa ngayon kailangan na muna namin talagang mag-usap. Hindi basta-basta ang gagawin namin. Kailangan ito nang matinding plano para maging matagumpay kami sa pinaplano namin.
“Kailangan na nating kumilos. Malapit na yung oras. Kung hindi pa ngayon, kailan pa? Kapag wala na tayong sapat na panahon?”—unknown 1
“Kumalma ka lang. Dapat natin tong i-plano nang maayos. Hindi basta-basta ang kalaban natin.”—unknown 2
“Mauubusan tayo nang oras niyan!”—unknown 1
“Hindi tayo pwedeng magmadali. Maraming buhay ang madadamay kapag nagpabaya tayo.”—unknown 2
“At ano tutunganga nalang muna tayo?!”—unknown 1
“Pero dapat po nating pag-isipan to nang mabuti. Kasi buhay po ang nakasalalay dito.”—unknown 3
“Kaya ikaw, gawin mo na ang dapat mong gawin. Huwag ka nang magpaligoy-ligoy pa. Wala na tayong oras.”—unknown 1
“Paano po kung hindi umayon sa atin ang mangyayari?”—unknown 3
“WALANG PAPAANO DAHIL AAYUN SA ATIN ANG LAHAT!”—unknown 1
“ANG TAGAL NATIN TONG HININTAY, NGAYON PA BA TAYO PANGHIHINAAN NG LOOB?”—unknown 1
“Aayun sa atin ang lahat, dahil panahon na para baguhin ang bulok na sistemang ito!”—unknown 2
===========