My life isn't perfect, but I'm thankful for everything I have, and that's my family.
Chapter 16: Sweet Revenge
Kevin's POV
"Ano kaba naman Steph! Nagmamadali ako!" Naiinis kong sabi sa kanya. Napaka galing din pala nitong mokong na 'to. Ang laki ng tulong nya. Balak nya kasi akong dahil muna sa ospital.
"Tangina naman Steph. Nasa bingit ng kamatayan mga magulang. Ano kaba naman! Please Stephen." Nagulat sya sa sinabi ko. At mabilis na humingi ng paumanhin.
"The heck! Tell me, where are they! Badtrip ka. Pinatagal ko pa laban nyo kanina! Hayup! Ugh!" Ramdam kong nakokonsensya sya kaya pinabayaan ko nalang. Mabilis nyang pinatakbo ang kanyang Lamborghini. Madalas kaming magkasama nina Jackson, Mark, at Seven, sa mga drifting bet na kami mismo magkakalaban. Isama mo pa ang kapatid ko.
Flashback...
"Any last word Mr. Rivera?" Ani nitong Minette, at tinutok ang baril sa aking sintido. Kasalukuyan akong nakadapa sa kanyang kotse. At pilit na linalabanan ang hapdi na natamo ko sa pagkabangga ko.
BANG! "Shit!" Nagulat ako ng bumulagta sa harap ko ang duguang katawan ni Minette. Matapos syang barilin. Nakadilat pa ang mata nito habang patuloy ang pagagas ng dugo nito sa ulo.
"As what I've said earlier, you'll thank me for this." Ani ni Stephen sa likod ko. Pasalamat talaga sa hayop na 'to at laki ng tulong nya sa akin. Napaka atre nga lang nito dahil naka raincoat sya dahil sa malakas na buhos ng ulan. Pero hindi ko akalain sya ang papatay doon.
"Salamat Pre! I shall thank God and you for this." Malakas padin ang buhos ng ulan. Zero visibility itong nakikita namin sa daan.
"Tara dali! I'm not the one who shot that sexy lady, may konsensya pa ako noh. And still your thank you wasn't acce----ARAY KO PU!" Binatukan ko lang naman sya, para mataulan. Inaalala ko padin sila mom and dad. Pano kung may mangyaring masama sa kanila? Oh damn! Kung sino man ang may kagagawan nito, hinding hindi ko sya mapapatawad.
End of Flashback...
"Oy! Kevin! Gising ala syete na! Nandito na tayo. Okay lang ba yang mga sugat mo?" Nagulat ako sa biglaan nyang pagsigaw, at hindi na nag alinlagan bumaba sa kanyang kotse. Ang ingay ng paligid dahil sa patuloy na pagalis at pagdating ng iba't ibang eroplano, kasabay nito ang pagtigil ng ulan at ang maaliwalas na paligid.
"Stephen hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may mangyayaring masama sa mga magulang ko." Malungkot kong ani. Piling ko babagsak na ng tuluyan ang aking mga luha. Kamusta na kaya si Krystal? Sana sa madaling panahon ay magising na sya. Para masabi ko na din ang buong katotohanan tungkol sa sakit nya.
"God has a plan for everything. Just believe in last minute miracle." Kaswal na sagot ni Stephen habang nakatingin sa langit. Alam ko kung anong klaseng hirap ang pinagdaanan ng isang to. Kilala syang babaero, sugalero, basagulero, mayaman, sikat, millionaryo, at may ari ng isang kilalang airline company. Pero sa mga kwento nya ramdam ko ang hirap na pinagdaanan nya sa papa nya.
"You can't still forgive your dad Steph?" Naghihintay kong tanong.
"I can't. Ang hirap, when ever I heard his voice I just remembered how my mom cried every night." Nakwento sa akin ni Stephen na may kabit itong si Uncle na dahilan para magkasakit si Auntie ng sakit sa puso.
Hindi ko nalang sya sinagot, baka mag-init pa ulo nya sa akin, sa ngayon hihintayin ko nalang ang pagbalik nila mom and dad. At isipin na isang threat lang lahat ng laman sa sulat na iyon. Ala syete y media na pero wala padin sila. Sa tingin ko pagod na din itong si Stephen, kaya iyon hinyaan ko nalang matulog sa kotse nya. Gisingin ko nalang daw sya kung marinig ko iyong private plane nila mom and dad. Minsan sa isang buhay kailangan mong magsakripisyo para lang sa kapakanan ng iba. Nakatulala pa 'din ako langit tinitingnan ang hudyat kung nandyan na sila. Sa dami ng eroplanong nag lalanding dito sa ibang parte ito paniguradong mag-lalanding. I look at my wrist watch and it's 7:55 am.
"Damn!" Sigaw ko ng masiyanan ang maliit na bagay na lumilipad sa langit. Malayo ito... sobrang layo. Pero ramdam kong sila na iyon. "Stephen! Wake up!" Sigaw ko kay Stephen na ang himbing ng tulog.
"ARAY NAMAN! KAILAN KAPA NATUTUTONG MANAMPA---I THINK SILA NA YAN!" Maligayang untas ni Stephen. Hindi nya alintana ang kabang nararamdaman ko.
Suddenly caught my attention when my phone rang. Bigla akong dinalaw ng kaba. Ewan ko ba pero may kakaiba.
"Hello, who's this? I'm busy." Ani ko sa kabilang linya habang hinihintay ang maglapit ng eroplano nila mom and dad.
****
Kwon's POV
"[Hello, who's this? I'm busy]" I smiled bitterly, I can feel the nervous from his voice. Aba dapat lang.
"You'll know me soon. Did you read the message I have given to Doctor Antonio?" Kaswal kong sagot. Nandito sa ako sa loob ng kotse. Iniintay ang pagsabog ng eroplanong sakay ng mag asawang Rivera.
"[HAYOP KA! NAPAKA DUWAG MO! MAGPAKITA KA SA AKIN! BAKIT MGA MAGULANG KO PA? BAKIT HINDI NALANG AKO?!]" I chucked with his last word. Suddenly I can feel his loved for his parents. Teka nakokonsensya kaba Kwon?! Hindi pede! Kailangan mong maipaghiganti ang Inay!
"Wait! I will just laugh HAHAHAHA I counted that. And unfortunately that's only four. Ikaw na ang susunod sa kapatid mo Kevin. Just wait. Your parents ruined our life. And I just make my greatest revenge. Look at the time it's 7:57. In exactly eight o'clock, the plane will explode like a volcano. Goodbye. Mwah!" Ani ko at binaba na ang phone. Nakita kong binato nya ang kanyang cellphone sa malayo. Palapit na ng palapit ang eroplano at unting minuto nalang sasabog na ito na parang bulkan.
"Madame hindi kaba nakokonsensya?" Tanong nitong kasama ko. Nagsisisi ako na sinama ko sya. Gusto ko pasabugin ang ulo nya. At ako makokonsensya? Wala yon sa dictionary ko.
"Shut up your mouth or else I'll kill you." Naiinis kong ani. At nakita ko kung pano nya isara ang bibig nya na para bang may zipper ito. Naririnig ko na ang ingay ng eroplanong sinaksayan nila at ramdam ko ang tuwa sa tuwing maiisip na sasabog ito sa harap ng kanyang anak. Sayang nga lang at hindi ito masasaksihan ni Krystal.
"10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1." BOOOM! "BWAHAHAHAHAHA!" I laugh as much as I can. I can't help but to laugh. So pity for them. Malayo layo ito sa lugar namin kaya maririnig mo at makikita ang pagsabog nito.
"Tara na madame. Hindi ko na kaya naiiyak na ako." Tinarayan ko nalang si Nadine na nakitang pinupunasan ang luha nya. Para syang nanonood ng live action film.
"Fvck up Nadine! Can you shut up your mouth! If I got pissed, I will kill you!" Nababadtrip ako sa ka artehan nya. "Shhh!" Sabi ko sa kanya. Hudyat na may tatawagan ako.
"Hi, Mr. Xavier, the parents of your bestfriend named Kevin and your future girlfriend named Krystal just died. I'm so pity for them." Ani ko kay Kyrie na ngayon ay pinagmumura ako.
"[What the fuck Kwon! Pati ba naman sila!? Ano sino isusunod mo?! Napakasama mo!]" I bursts of laugh. I can't stop it! Napakagaling talaga nitong EX ko. Napakatalino. Bravo.
"HAHAHAHAHA! VERY FUNNY. Now you know who I am, I can see you anytime and kill anyone infront of my face. Ngayong kilala mo na ako Kyrie. At ngayon isusunod ko ang minamahal mong si Krystal. Fetch your friend here. He needs you. Three down twelve more to go." Maligaya kong sabi bago pinatabo ang sasakyan. Naguumpisa palang ako...
"I'm just a girl who can kill anyone and everyone." Bulong ko sa hangin. Sapat na sa mata ko ang makita ang pagkamatay ng magulang nila. Mag babakasyon muna ako.
Bubuhayin pa kita Krystal... magbabalik para patayin ka 'sa sakit.
****
Kevin's POV
BOOOOOOOOM!!
"NOOOOOOOO!! MOM!! DAD! NO THIS CAN'T BE HAPPEN!" I cried us much as I can! Pilit akong pinipigilan ni Stephen sa pagpunta sa eroplano, masyado daw itong delikado. But seeing them died because of that notorious fucking bomb makes me more crazy!
"MOM! DAD!" Ganito pala kasakit. Mawalan ng magulang. Parang pinipiga puso mo sa pagkawala nila. Parang gusto mong sumunod sa kanila. Totoo nga sabi nila nasa huli ang pagsisisi. Hindi ko manlang ako naka hingi ng tawad sa mga masasamang nasasabi ko sa kanila. Ang hirap... harap harapan mo silang nakitang nilalamon ng apoy at maiitim na usok. Pano na ang kapatid ko?! Pano na kami?! Makakaya ko ba ito? Hindi ko manlang nasabi sa kanila kung gaano ko sila kamahal. Kung gaano ko sila pinapahalagahan at iniingatan. Pero lahat ng iyon.. huli na pala.
"Tama na Kevin! Delikado!" Paulit ulit na sigaw sa akin ni Stephen habang pinipigilan ako. Napaluhod nalang ako sa sakit. Hindi ko maisip nasa isang iglap mawawala nalang sila na parang bula.
"KEVIN!" rinig kong sigaw ni Julia pero hindi ko sya nilingon. Pinabayaan ko nalang syang yakapin ako. Nakita ko ang pagdating ng mga bumbero at ambulansya. Kung sila umaasa pa sila na may mabubuhay pa sa pagsabog na yan. Pwes ako hindi na... Lord, kayo ng bahala sa gumawa nito sa kanila. Pagod na ako. Hindi ko na kaya, para na rin akong pinatay ng buhay. Sana ako nalang... sana akong nalang.
"Damn! Sino naiwan kay Krystal?! Tell me? You left her alone?!" Nakita ko ang pagkagulat nila sa sinabi ko.
"Nagpaiwan si Chloe pati nadin si Ate." Rinig kong sabi ni Kyrie. Nakahinga naman ako ng maluwag muna sa pagkakaiyak.
Si Kyle lang naman ang unang babaeng minahal ako ng totoo at tangatangang ginago ko.
"Umuwi na kayo. Iwan nyo na ako dito. Salamat Steph." Mahina kong sabi habang naglalakad papunta sa ambulansya.
"No Kevin! We won't leave you alone!" napahinto naman ako sa pag ka clingy ni Julia. Sadyang sinusubukan ako ng tadhana. Gusto kong manigaw pero hindi ko magawa! Ang sakit lang isipin, na namatay ang magulang mo na wala ka manlang nagawa.
"I SAID LEAVE ME ALONE!" Sigaw ko sa kanilang lahat. Kita ko sa kanilang mata ang gulat.
Kaya ko pa kaya?
"Sige Tanda." Rinig kong sabi ni Xander. At unting unti na silang nawawala sa paningin ko.
Isang oras din bago naapula ang apoy at hindi ko maisip kung paano sila pupuntahan. Alam ko nasa isang tabi lang silang lahat, tinitingnan akong nakaluhod at nagiintay sa bangkay ng aking mga magulang. Nakita ko ang pagdating ng ilang media kasama ang ibang polis. Nakuha nila ang atensyon ko kaya nagsipagtakbuhan sila patungo sa akin.
"What happened Mr. Kevin Rivera?" Tanong ng isang babaeng reporter at tinapat sa bibig ko ang kanyang mikropono. Naiirita ako sa mga flash ng camerang kumukuha ng mga iilang litrato.
Tumayo ako hindi sila pinansin at agad agad tumakbo patungo sa loob ng ambulansya, nagbabakasaling nakita na nila ang aking magulang.
"Mr. Kevin. We just retrieve the body of Mr. and Mrs. Rivera. But I'm sorry to say that they didn't survive. Pede po ba namin kayo mahingian ng onting statement?" Ani ng isang police at nag walk out sa harap nya. Hindi ko kaya! Pero kakayanin ko, para kay Krystal. Kailangan nya pang mabuhay.
Flashback..
"Anak anong gusto nyong gawin?" Tanong ni Mommy dito sa park. Nakasanayan na kasi namin ito na tuwing Sunday ay magiging family day namin.
"Mommy! Daddy told me that he want a kiss from you!" Kinikilig na sabi ni Krystal. Four years old palang sya nyan. Napangiti naman ako sa pagka chessy nila.
"Daddy naman! Tsk! Ito na oh!" Sabi ni mommy at hinalikan sa pisngi si Daddy. How sweet!! Si Daddy naman... iyon namula.
"Chessy naman." Ani ko. At nagsipagtawanan sila.
"Your so killjoy kuya!" Pagmamaktok ni Krystal. "Mommy I want that balloon!! Can you buy that for me please!!" Ay grabe! Spoiled kasi itong si Krystal kaya paghindi nabili ang gusto iiyak.
"Daddy can you accompany Krystal?" Tanong ni Mommy kay Daddy at tumango nalang si Daddy at agad na binuhat si Krystal.
"Son? Can I hug you?" Na shock naman ako sa tanong ni Mommy. Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa at yinakap ko na agad sya.
"I love you son, I'm so lucky to have the both of you. Mahal na mahal ka ni Mommy at Daddy. Kiss nga dyan si Mommy." Nakitakong pinunasan na mommy ang kanyang luha bago ko sya halikan sa pisngi. "I love you too Mommy. Your the best Mommy in the world!" Maligaya kong untas.
"Kaw kuya! Sinosolo mo si Mommy! Pano na kami!" Napangiti kami ni mommy sa pag pout nya. Ang cute lang nya.
"Daddy this color blue is yours you look more handsome when you hold or wearing any blue." Sabay bigaw nya kay daddy ng lobo. Matching three kisses. Sa magkabilang cheeks then sa lips. "Yellow was for my gorgeous mommy. I heard that this was your favorite color so I choose it." Same as what he did to daddy. "And for my very sungit Kuya ever. Color pink. Hehe!" She hug me then give her best wink. Mom and dad laugh after that.
"Taya!!" Sigaw ni Krystal sa akin at gusto at nitong makipag laro. Nagsimula na syang tumakbo malayo sa amin. At nag pout kila mommy and daddy. Got it!
"Taya ka Mommy!" Ani ko kay mommy. Kasabay ng pagtakbo ko ang pagtaya nya kay Daddy.
"Babe naman eh!" Chessy again but that's sweet! Endearment of my greatest gifts I ever had. "Nandyan nasi Daddy mga baby ko!"
End of Flashback...
****
7 days later..
"Condelence pare." Malungkot na ani Drei. Sabay tapik sa balikat ko.
"Tara na Pre?" Hindi ko sila sinagot at nakatulala padin sa lapida nilang dalawa. Magkatabi silang dalawa at nakaluhod pa 'din sa harapan nila.
"Iwan nyo muna ako. Kailangan kong ma pag-isa." Ani ko. Pitong araw makalipas.. at hindi padin nagigising si Krystal. Pano ko sasabihin sa kanya na wala na sila Mom and Dad? Kakayanin ko kaya, kung pati sya mawawala sa akin? Sya nalang ang natitira sa akin, kaya hindi ko kakayanin kung pati sya mawawala sa tabi ko.
Napagalaman kong Negative A-B itong dugo ni Tita Izza na mommy ni Phoebe. Kaya hindi na sya nagdawalang isip pa na donate ng dugo nito.
"Mom... Dad... huwag nyong kukuninin si Krystal ah? Sya nala g ang natitira sa akin. Pano na ako kung wala sya. Why Mom? It's too early for you to leave us." Hindi ko na napigilang umiyak. Lalaki din ako.. tao lang at nasasaktan din.
"You left us in just a second. And you know how much it hurts." Feeling ko parang pinatay na din nila ako sa sakit. "Sana ako nalang... sana ako nalang kinuha nyo Lord." I can help but to cry. It makes me sucks.
"I love you both... you are my greastest gifts I ever had. And I'm so thankful that we had great memories that we are all happy." Ani ko at yinakap ang lapida nila.
"Alis na ako Mom and Dad may pupuntahan lang ako." Sabi ko sa kanila kahit hindi na nila ako naririnig manlang at nakikita, pero alam kong nasa paligid lang sila at binabantayan kami.
***
Nandito ako sa park lung saan nabuo ang magagandang ala-ala naming pamilya. Dito sila mom and dad nagkakilala. Sa isang iglap hindi pa 'din ako makapaniwala na nawala na sila.
Flashback..
"Anak! May ikukwento si Mommy sayo ha." Sabi sa akin ni mom habang nandito sa park, at namamasyal. Dahil nag mall sila Krystal and Dad kami naman ni Mommy ay mageenjoy.
"I want stories mommy. Go ahead." Excited kong sabi. At ngumiti naman sya. My mom is one of the beautiful girls I've ever seen.
"You know son, this place was very memorable to us. Our love story, starts here." Ah lovelife naman pala nila itong ikukwento ni Mommy.
"But... why here?" Curious kong tanong. Si mommy patuloy na piglalaruan yung buhok habang nakahiga ako sa lap nya.
"Once upon a time... may isang princesang naglayas. At si mommy mo yun. Lumayas sya dahil ayaw nyang magpakasal sa isang arrange marriage. At sa lugar na ito nagdecide syang mag punta. She stayed here all night long. No communications, no sounds, and she want to be alone. Kahit na naambon nandito pa 'din sya. At kahit na gutom na gutom na sya."
I saw my mom smiling, and she's totally in-love with our dad.
"Continue mommy. Please." Pag papacute ko. But then it's really effective.
"One thing he new in that night she'll will met a guy here. And that guy was you Daddy. He himself volunteer to accompany with me. He's so gentleman that night. I don't want to talk, cause I'm tired but yet I'm force to tell my problem. It's almost late and he want me to go home, but he insist." Ugh! Si mommy pabitin.
"Pabitin ka mommy." Pagmamaktol ko. Tatayo na sana ako pero pinahiga nya ulit ako.
"Okay okay. I got curious so I ask too what was his problem. But unfortunately we've got the same problems. Nasa tapat na kami ng mansion ng mag decide ako ng bumalik nalang sa park at doon ako mag stestay. Sa buong magdamag nagusap lang kami. Hanggang sa makatulog kami at magising ng dahil sa sikat ng araw. Doon na ako nagdecide na nagpahatid pagkatapos naming kumain. At pagdating namin ng bahay, doon ko napagalaman sya pala ang aking papakasalan. Pareho kaming nagulat at sinabi nila mommy at daddy na they will give us only 2 months para magustuhan namin ang isa't isa." Nagulat ako sa kwento ni mommy. Akala ko sa movie lang ito puwedeng mangyari, pero lahat ng nun akala lang pala.
"And then what mom!? How did you fall in-love with dad?" My mom laugh a little bit.
"Simula non lagi na kaming magkaaway. Walang araw na hindi kami nagaaway, until the day has come na dito sya nag propose para sa wedding namin. He also confessed to me his feelings. And same as mine." Pagkatapos nun nakita kong tumulo ang luha ni mommy at agad ko naman iyong pinuhasan.
"Don't cry mom. Your love story was a fairytale." Ani ko at napangiti naman sya.
"I love you son." My mom will always be a chocolate, full of sweets.
"I love you too mom." Then I kissed her left cheeks.
End of Flashback...
***
Isa na kaming ulila sa magulang. Walang salitang move on para sa isang anak na nawalan ng magulang. At hindi nila alam kung pano sila nagiging kamiserable. God has a reason kung bakit ito nangyari. Kung may nawala may darating.
"Prepare for my sweet revenge Kwon." Ani ko habang nakaupo sa bench. Ilang sandali ang tumulo ang mga luhang kanina pa gustong tumulo.
Kelan kaya gigising si Krystal?
To be continued...
*****
A/N: Una po sa lahat, salamat sa inyong mga readers ko! At walang sawang nagbabasa nito. Pangalawa salamat ulit sa inyong suporta. Pangalo magdiwang dahil tayo ay naka #34 tayo sa Action.
P.S: Pardon to my errors again and again.
P.P.S: Ang galing galing talaga ni Stephen Curry! Walang lang! Asawa ko yun eh. Sama mo pa sina Kim Myungsoo, J-hope, Mark, Chen, Ray, Seven, and Top. Andami noh?