เฮฟาอิสเทียน..... จอเวทย์ที่มีพลังอำนาจยิ่งกว่ากองพัน กำลังหายใจอย่างรวยรินด้วยความทรมานจากพิษบาดแผล โดยมีอเล็กซานเดอร์ อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสนิทสำคัญพยายามรักษาเขา
"เฮฟ.... นายต้องไม่เป้นอะไรนะ" อเล็กซานเดอร์พยายามจะรักษาแผลให้โดยพลังของเขา
"พอเถอะ อเล็กซานเดอร์ ข้าเหนื่อยแล้ว" เขาจับมือเพื่อนเอาไว้ "อย่าฝืนเลย"
"ไม่ได้ เจ้าตายไม่ได้ เจ้าคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตข้านะ"
"ข้ารู้ตัวเองแล้ว ว่าอยู่ไม่นาน เจ้าสัญญากับเราก็พอ" เขาหอบหนัก "แค่อย่าลืมข้า ได้ไหม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
"ข้าจะลืมเจ้าได้ไง เราผ่านอะไรมาด้วยกันขนาดไหน ข้า...." อเล็กซานเดอร์ร้องไห้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหลั่งน้ำตา
เฮฟาอิสเทียนยิ้ม ใบหน้าแม้จะเปื้อนฝุ่นโคลนแต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามของบุรุษผู้นี้ได้ และแล้ว อเล็กซานเดอร์ก็เหมือนหยุดหายใจราวกับว่าเหมือนวิญญาณได้หลุดตามเพื่อนไปด้วย
"เฮฟ...."
.......
"เฮฟาอิสเทียน" อลเ็กซานเดอร์ร้องไห้ตั่วสั่นกอดร่างจอมเวทย์ผู้งดงามไว้แน่น.....
เฮฟ........
อเล็กซานเดอร์ได้เกรี้ยวกราดชิงชังต่อโชคชะตา และต่อว่าพระเจ้าอย่างเจ็บปวด
"เฮฟ......" ดวงตาสีเข้มค่อยๆ ปรือขึ้น เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องของเขาเอง และและรอบตัวเขามีเด็กสาว หญิงสาวรุ่นเดียวกับเขานอนบนเตียงใหญ่หลับสนิทอยู่รอบตัวเขาราวกับสัตว์เลี้ยง เขาแปลกใจว่าทำไมต้องฝันถึงผู้ชายที่เฮฟาอิสเทียนคนนั้นบ่อยๆ เหมือนกับว่าเขาฝันเห็นอดีตชาติของเขาเอง แต่สุดท้ายเขาตัดสินใจที่ลุกขึ้นมาอาบน้ำแล้วเดินออกไป ทำทุกอย่างอย่างที่เขาเคยทำ
สำหรับเขา อั๋น โลกใบนี้มันน่างี่เง่าและน่าเบื่อ เพื่อนๆ ในแก๊งคืเขาก็ว่าแบบนั้น ตั้งแต่เล็กจนโดตก็อยู่ภายในกรอบที่ไม่เข้าใจว่าอยู่ไปเพื่ออะไร ภายนอกพวกเขาอาจจะเป็นเด็กดีในสายตาผู้ใหญ่บางคน แต่เมื่ออกไปข้างนอก เขาอาจจะทำทุกอย่างได้เพื่อนและความรัก อาจจะต้องเจ็บตัวหรือเสียเลือดก็ตาม แล้วก็กลับไปเคร่งเครียดกับการเรียนเพื่อสอบหมอให้ติดตามคำสั่งผู้ใหญ่ต่อ วันนี้ก็เหมือนกับที่ผ่านมา เขาอยู่กับเพื่อนๆ แล้วก็เสร็จกิจกรรมก็วกมาอยู่กับสาวๆที่หลงใหลในตัวเขา แม้บางคนจะทำตัวงี่เง่าไปหน่อยแต่โดยรวมพวกหล่อนก็ยังเชื่อฟังและก็เอาใจเขาอยู่ดี แต่ว่า มีบางอย่างที่แปลกออกไปหลังจากที่เขาเบื่อที่ไม่สบอารมณ์ที่หญิงสาวคนหนึ่งหาเรื่องทะเลาะกับเขาจนต้องเดินเล่นมาแถวสวนสาธารณะทั้งที่เขาไม่เคยมาเดินมาก่อน
ตอนเย็นที่สวนสาธารณะ มีชายหนุ่มที่ราวกับเจ้าหญิงในภาพศิลป์สมัยใหม่ นั่งวาดรูปทิวทัศน์ราวกับบรรจงเสกวรรค์ภาพด้วยเวทย์มนต์ในมือเรียวสวยนั้น.... แล้วภาพสีน้ำมันนั้นค่อยๆ มีสีสันและเกิดภาพที่ชัดเจนกลายเป็นภาพริมน้ำสวนดอกไม้ราวกับชายคนนี้ เก็บถ่ายภาพตรงหน้าด้วยมือและสีน้ำมันนั้น
"ส..... สวยจัง" อั๋นไม่แน่ใจว่าเขาชมอะไรระหว่างภาพหรือคนวาด
แต่ชายหนุ่มคนนั้นหันมามองเขา และทำหน้าเหมือนแปลกใจ
"มาอยู่ที่นี่ทุกวันเลยเหรอครับ?"
"ไม่ครับ ปกติว่างก็มา" น้ำเสียงทุ้มไพเราะอย่างไม่น่าเชื่อ ชายตรงหน้าราวกับเอลฟ์แสนสวยก็ไม่ปาน
"พอดี ผมไม่เคยมาที่นี่มาก่อน บังเอิญมีเรื่องกับแฟนน่ะครับ" อั๋นตอบอย่างตรงไปตรงมาทั้งที่เกร็งๆว่า อีกฝ่ายจะไม่ชอบใจที่เขามีสถานะว่าไม่โสดรึเปล่า
"เชิญตามสบายนะครับ ผมคิดว่า ผมอาจจะเสร็จแล้ว"
อั๋นรู้สึกเหมือนเห็นเขาคนนี้มาก่อน "ผมชื่ออั๋นนะ ผมชอบภาพวาดของคุณมากเลย ดีใจที่ได้เห็นจริงๆ"
"ผม ชื่อพลครับ" พี่ชายคนสวยยิ้ม
อั๋นนึกขึ้นมาได้ ใช่คนที่ชื่อพลหน้าตาเหมือน เฮฟาอิสเทียน....
"พี่พลสินะครับ เอ่อ แต่คุณดูหน้าเด็กมากเลยนะ ราวกับว่าเด็กกว่าผมอีก"
พลหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ "ใครๆ ก็ว่าผมแบบนั้น ว่าแต่จะว่าอะไรมั้ยที่ผมจะถามว่ามีปัญหาอะไรกับแฟนเหรอครับ ผมรู้สึกเหมือนคุณจิตใจไม่ค่อยสงบ...."
"คือ มันก็เป็นเรื่องที่ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ อันที่จริง ผมก็ผ่านอะไรแบบนี้มาเยอะนะครับแต่ว่า..." พลนั้นราวกับพ่อมด สามารถทำให้เล่าเรื่องที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังนอกจากเพื่อนในแก๊งค์มาเล่าให้เขาฟังได้ และแล้วจุดเริ่มต้นของพวกเขาก็มาจาก ณ แห่งนี้
อั๋นรู้สึกว่ายิ่งนาน เขายิ่งอยากเจอพล บางทีไปรอที่ริมน้ำที่สวนสาธารณะทุกวัน บางทีก็เจอ แต่บางทีก็ไม่เจอ แต่แล้ว พลก็บอกว่า ถ้าไม่เจอเขาที่นี่ก็ไปที่ห้องสมุดของชุมชนได้ ปกติเขาจะอยู่ที่นั่น คำพูดนั้นทำให้อั๋นรู้สึกว่ามีความสุขจนลืมใครหลายคนไปชั่วขณะ น่าแปลก ทำไมเขาถึงสนใจผู้ชายคนนี้ ทั้งที่รายล้อมตัวเขามีผู้หญิงอีกหลายคนรอเขา อุทิศเพื่อเขาได้ทุกอย่างอยู่ตรงหน้า หลายครั้ง เขาก็รู้สึกเจ็บปวด ที่ได้รับรู้เรื่องราวอันแสนเศร้าของพลราวกับมันได้แชร์ความเจ็บปวดถึงกัน อย่างเรื่องราวในอดีตของพลที่เลิกกับแฟนทั้งที่ยังรัก ด้วยแฟนสาวของพลนั้นได้มีใจให้ชายคนใหม่ และเลือกที่จะคบหากับคนอื่นที่ไม่ใช่พลไป แม่ตัวพลจะตัดสินใจเลิกและ้ปลีกตัวออกมาก็ยังถูกทำร้ายจิตใจจากเธอคนนั้นหลายครั้ง
"อั๋น ช่วงนี้ แกเป็นอะไรวะ หมู่นี้ไปเดินเตรแถวริมน้ำจริง" แม็กซ์ทัก เพราะช่วงหลังๆ เห็นเพื่อนไปอยู่แถวนั้นบ่อย
"ก็ ไปหาหนุ่ม มั้ง" เขาตอบทีเล่นทีจริง
"เดี๋ยวนี้แกจะหัดปลูกป่าไม้เดียวกันแล้วเหรอวะ" แม็กซ์หัวเราะ หารู้ไม่ว่าเพื่อนตอบตามความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้ประชดชวนขำอย่างที่เขาคิด
"ก็เดี๋ยวนี้ ผู้ชายสวยๆ น่ารักกว่าผู้หญิงมันก็เยอะนะ ข้าว่าบางคนยังเป็นแม่ศรีเรือนกว่าคนที่ฉันเคยคบอีก"
"โห..... กินผักไปคนเดียวเถอะครับ แหม่" แม็กซ์เดินเชิดหน้าไป
"สวัสดีครับ พล" อั๋นคงเข้ามาทักทายเหมือนเดิม "คนสวยวันนี้ทำอะไรอีกล่ะครับ"
"ก็เพิ่งเสร็จไปภาพนึงน่ะครับ" พลยิ้มๆ คราวนี้เป็นภาพหญิงสาวในชุดเจ้าหญิงที่สง่างาม กับชายหนุ่มอัศวินที่แกร่งกล้าน่าเกรงขามสมคู่ราวกิ่งทอใบหยก "ภาพนี้ผมดึงมันมาจากในฝันครับ"
"ในฝัน? ฝันว่าอะไรเหรอครับ"
"มันเป็นความฝันที่เพ้อเจ้อน่ะครับ ผมเคยฝันเห็นผู้หญิงคนนี้รักกับอัศวินในภาพคนนี้ และแล้วทั้งคู่ก็แต่งงานกัน แต่ในศึกสงครามอัศวินนี้ได้หายสาบสูญลง แล้วเจ้าหญิงคนนั้นก็ออกตามหา จนพลัดตกจากเหว และกลายมาเป็นพ่อมดครับ แล้วพ่อมดคนนั้นและก็รักกับอัศวินศักดิ์สิทธิ์เทมพลาร์ แต่ว่าสุดท้ายจอมเวทย์คนนั้นก็ตายเพราะพิษบาดแผลจากสงคราม....."
อั๋นใจหายวาบ
"ผมเชื่อเรื่องชาติปางก่อนนะ บางทีผมอาจจะเคยเกิดมาเป็นผู้ชายที่ไหนสักแห่งก็ได้" พลยิ้ม "แต่ดูเหมือนชาตินี้ สวรรค์ให้ผมมาทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องสุขภาพที่แข็งแรงของผมล่ะนะ"
"พลครับ"
.... เจ้าของชื่อหันมาหาคนเรียกมองอีกฝ่ายดวยความสงสัย
"ทำไม คุณถึงเก็บความเจ็บปวดเอาไว้อย่างนั้นล่ะครับ" อั๋นเอ่ยปากทั้งที่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธ "ผมฟังเรื่องราวของคุณทีไร มันสวยงามก็จริง แต่มันเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ"
พลนั้นก็เงียบไป
"ความจริง ผมชอบเสน่ห์ของผู้ใหญ่นะ แต่บางทีคุณก็ทำตัวเหมือนเด็ก"
"ผม...."
"อย่าเถียงเด็ก!!!" อั๋นพูดเอ็ดใส่
"เกิดมาพึ่งเคยได้ยิน" พลหัวเราะ ทว่าเป็นหัวเราะที่เชิงเย้ยหยันตัวเองมากกว่า
"พลครับ คุณเป็นของผมได้มั้ย"
พลส่ายหน้า "ผมตัดสินใจแล้วว่า จะไม่รักใครอีก...."
"พล...."
"ผมรู้สึกว่า ผมเหนื่อยมามากพอแล้ว.... กับความรัก"
ราวกับภาพของเฮฟาอิสเทียนเข้ามาซ้อนชายหนุ่มผู้งดงามตรงหน้าเขาคนนี้ คำพูด ข้าเหนื่อยแล้ว......
"พล คุณเหมือนกับเพิ่งอกหักมาหมาดๆ เลย" อั๋นเอ่ยปากไปไม่รู้ตัว "ทำไมล่ะ ผมรักคุณนะ"
พลตกใจกับสิ่งที่รับรู้
"หรือว่าคุณรังเกียจที่ผมมันเจ้าชู้....."
"ไม่หรอก แต่ผมไม่อยากกลับไปประวัติศาสตร์ซ้ำรอยแบบในอดีตเท่านั้นเอง"
"ไม่ มันไม่ใช่สิ คุณอย่าเอาผมไปรวมกับผู้หญิงเห็นแก่ตัวคนนั้น" อั๋นจับไหล่สองข้างอีกฝ่าย "ให้โอกาสผม.... ได้มั้ย"
พลไม่พูดอะไร แต่ว่าโอบกอดร่างเขาไว้เงียบๆ เวลานั้นอั๋นอยากจะจูบคนที่กอดเขา แต่ว่าอยากสัมผัสช่วงเวลาดีๆ ต่อไปมากกว่า จึงยอมแต่โดยดี แต่แล้ว แทนที่เขาจะได้จูบเพิ่ม พลกลับยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีกเลย แล้วก็แยกย้ายกลับบ้านกันไปอย่างเีงียบๆ
อั๋นได้โควต้าติดคณะแพทย์ในมหาวิลัยชั้นนำแล้ว.....
อั๋นรู้สึกดีใจว่าจนอยากจะวิ่งไปบอกพลคนแรก เขาวิ่งไปตามทางเดินแล้วเดินเข้าไปสวนสาธารณะสวนดอกไม้ ริมน้ำที่ผู้ชายคนนั้นชอบมาอยู่ประจำ แต่ว่า....
ภาพที่เขาเห็นกลับเป็นหญิงสาวคนหนึ่งยิ้มให้อย่างเชื้อเชิญก่อนกอดร่างพลแน่น ทั้งจูบเขา.....
เธอคนนี้เป็นใคร.....
กล้าดียังไงมากอดพลของเขา ตัวเขาถนอมคนนั้นยิ่งกว่าใคร..... เขาอยากจะตวาด และไล่ผู้หญิงคนนั้นให้รู้ไปเลยว่าพลของใคร
"พล...."
"อั๋นเหรอ " อีกฝ่ายสีหน้าเหมือนรู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเห็นภาพที่ไม่ควรจะเห็น
"เค้าไปก่อนนะที่รัก" ผู้หญิงคนนั้นยิบตาใส่ ก่อนจูบหอมแกมพล "ใครมายุ่งกับพลของชั้นนะ แม่มีตบ"
"ไม่มีใครมายุ่งกับผมหรอก เพื่อนกันทั้งนั้น"
"เค้าเชื่อใจพลนะ..." หญิงสาวหันมาชายตาเหลือบมองทางอั๋น "แต่เค้าไม่ไว้ใจคนอื่น"
"ไม่เป็นไรหรอก แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ"
"พรุ่งนี้เค้าจะรอน้า" แล้วหญิงสาวที่เหมือนลูกคุณหนุคนนั้นก็เดินจากไป
"พล....." อั๋นเอ่ยเสียงต่ำ "ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"
"เพื่อนผมครับ"
"เพื่อนเหรอ แล้วจูบนี่มันเพื่อนเหรอ!!!!!"
"เราสนิทกันแต่เด็กแล้ว เธอไม่คิดว่าผมเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ" พลเอ่ย "อั๋น ใจเย็นนะ"
"ผู้รา้ยปากแข็ง!!!!"
"อั๋น อาทิตย์หน้า ผมจะบวชแล้วนะ"
"บวช!?"
"ผมคิดว่า ตัวเองรู้สึกเหมือนอยากจะค้นหาตัวเองที่เหลือนี้ ที่ผ่านมาภายใต้พระคำสอนทำให้ผมสงบลงมากเลย"
"พล"
"แล้วผมอยากจะบวชเพื่อคุณแม่..." ชายหนุ่มยิ้ม "มาร่วมงานบวชผมนะ"
ภาพนั้นได้ผุดขึ้นในใจอีกครั้ง ภาพของเฮฟาอิสเทียนยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วจากอเล็กซานเดอร์ไป
ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ไปรบหรือต้องจากเขาชั่วชีวิต แต่ทำไม เหมือนกับว่าตัวพลได้หายไปจากเขาไปแล้ว ได้ไปอยู่อีกโลกหนึ่งซึ่งเขาไม่อาจสัมผัสได้ตลอดกาล ทำให้เขานึกเรื่องราวคำต่อว่าของอเล็กซานเดอร์ขึ้นมาได้
"ทำไม ทำไม...ทอดทิ้งตัวข้า และยังต้องพรากสิ่งที่ข้ารักที่สุดในชีวิตไปอีกด้วย ข้าเกลียดท่าน!!!!"
อา..... เด็กหนุ่มน้ำตาไหลออกมาไม่รุ้ตัว
ผมเกลียดเบื้องบนจริงๆ เกลียดแม้แต่โลกใบนี้.......
หลายปีต่อมา หลังจากที่อั๋นได้เป็นแพทย์ เขาได้ทิ้งชีวิตสิ่้งที่เรียกว่า เพลย์บอยลง เพราะ หมอไม่ค่อยมีเวลาเป็นของตัวเองที่สำคัญ หลังๆ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงก็ชักจะน่ารำคาญมากขึ้นทุกที ที่สำคัญ คราวนี้ เวลาเขาจะมีอะไรกับผู้หญิงทีไร ต้องนึกถึงภาพผู้หญิงที่จูบพล แล้วหมดอารมณ์ทุกที ที่รา้ยกว่านั้นคือ ทำให้เขาเกลียดผู้หญิงไปด้วย งานหมอมีดีอย่างที่ทำให้เขาคิดถึงแต่เรื่องชีวภาพของมนุษย์ หมดความสนใจซึ่งเนื้อหนังสา และเรือนร่างของมนุษยืไปเลย มีแต่เพียงเลือดเนื้อและกระดูก.....
"หมอครับ ช่วยยืนยันการเสียชีวิตของเคสนี้ด้วยครับ" นายพยาบาลยื่นรายงานให้
อั๋นรู้สึกเฉยๆ ไม่คิดอะไร จนกระทั่ง ได้เห็นใบหน้างดงามที่คุ้นตาและโหยหามาตลอดอีกครั้ง พล ชายหนุ่มที่เคยเข้ามาในชีวิตเขาได้หลับหมดลมหายใจทั้งที่ยังสวยงามราวกับเป็นเจ้าชายนิทรานั้น
"พล ..... เพศชาย อายุ 35 ปี เสียชีวิตด้วยหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน"
สมุดรายงานร่วงหล่นลงมา ตามด้วยสายน้ำอุ่นๆ จากดวงตานายแพทย์ทั้งสอง......