Tram ပေါ်ကဆင်းလာပြီး အဆောက်အအုံကြီးတွေရဲ့ ဘေးဘက် ပလက်ဖောင်းအတိုင်းအပေါ်ကိုတက် သွားလိုက်တော့ မြို့တော်ရဲ့ ဘုရားကျောင်းရှေ့ကို ရောက်သွားသည်။
"Hyung က ကက်သလစ် ဘာသာဝင်လား"
"ငါကဘာသာမဲ့"
"ကျနော်ကတော့ အခုကစပြီး တစ်ခုခုကို ကိုးကွယ်တော့မလို့.. အချစ်ဘာသာလေ"
Taehyung လွှတ်ခနဲ အသံထွက် ရယ်မိသွားသည်။
"အော အော Hyung ရယ်လိုက်တယ်"
"ရယ်စရာပဲလေ"
သူ့ရဲ့စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျနော့်ရဲ့စိတ်ခံစားချက်ကို လှောင်ပြောင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဥက္ကဌကြီးက တွေးစရာတွေနဲ့ ပညာသားပါတာတွေ သိပ်ပြောတတ်တာ။
"ဘယ်အထိလမ်းလျှောက်နေရအုံးမှာလဲ"
"ဘာလို့လဲ ခြေထောက်နာလို့လား"
သူကျနော်မေးတာကို ပြန်မဖြေ မျက်နှာကတော့ မဲ့ရှုံ့နေ၏ ။ ပြောင်လက်နေတဲ့ အညိုရောင် လယ်သာရှူးဖိနပ်က ထိပ်အချွန်မို့ လျှောက်ရတာ များလာတော့ နာလာတာ ဖြစ်မည်။
View Point ရောက်တဲ့အထိ အပေါ်ကိုတက်လာလိုက်ပြီးမှ
"ဖိနပ်ချွတ်လိုက်"
"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"
Tagus (တားဂက်စ်) မြစ်ရူခင်းကို တမေ့တမောငေးကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတို့က ကျနော့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
"နာနေတယ်လေ"
Jungkook ခါးကနေ ကောက်ပွေ့လိုက်ပြီး အုတ်ခုံပေါ်ထိုင်စေလိုက်တော့ သူ့အမူအရာက လန့်ဖြန့်သွားပြီး မျက်လုံးလေးများ တဖျက်ဖျက် လှုပ်ရှားလာသည်။
မြစ်ရေကို ထိစပ်တိုက်ခိုက်လာတဲ့ လေအေးအေးက ပူငွေ့ငွေ့ဖြစ်နေတဲ့ သူတို့ကြား လန်းဆန်းသည့်အသွင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
မလှမ်းမကမ်းက စက္ကူပန်းပင်က ပန်းခြောက်တွေက ကြွေကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်လွှင့်နေလေကာ နေရှိန်ကျလက်စ ညနေခင်းအလှကို ပံ့ပိုးကူညီ၏။
"မင်းဘာလုပ်တာလဲ"
Jungkook သူ့ရှေ့ထိုင်ပြီး Sneaker ဖိနပ်ကိုချွတ်လိုက်ကာ Taehyung ခြေထောက်က ရူးဖိပ်နဲ့ဖိနပ်ချင်းလဲဝတ်ပေးလိုက်တော့ အသံဩဩ တစ်ခုက ရှတတ အနေထားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တော်သားပဲ ရပြီ"
Taehyung သူ့ခြေဖဝါးထက်မှာ ရောက်ရှိလာတဲ့ belanciaga တံဆိပ် Sneaker ကိုငုံကြည့်လိုက်တော့
"ဒီနေ့မှ ထုတ်စီးလာတဲ့ အသစ်ပါ"
ညနေစောင်းနေဝင်ချိန်မို့ View Point မှာလူတွေရှုပ်နေပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်တွန်းတိုက်နေကြကာ Jungkook ကိုအနောက်ကတစ်ယောက်က တွန်းတိုက်လိုက်လေတော့ ကိုယ်ကယိမ်းယိုင်သွားပြီး Taehyung ခေါင်းကသူ့ရင်ခွင်ထဲကွက်တိ ထိစပ်သွားသည်။
မော့ကြည့်လာတဲ့ နဂိုကြီးတဲ့ မျက်လုံးအစုံတို့က ပိုမိုပြူးကျယ်နေလျက်
"အတင့်ရဲမလာနဲ့"
Jungkook ပိုပိုသာသာ တိုးကပ်ပစ်လိုက်သည်။
"လူတွေက သိပ်တိုးလာတာ ကျနော်လည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ.."
Taehyung သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလွှဲလိုက်သည်။
"Hyung ဒီလို Suit ကိုဘယ်သွားသွား ဝတ်တာပဲလား မပူဘူးလား"
"ဒါကငါ့အတွက် ပိုပြီးသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်တာမို့.."
"Hyung View Point ကိုပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"
Jazz Club ရယ် Golf Club ရယ် ထိုင်နေကြ Restaurant ရယ်ကလွှဲပြီး ဘယ်မှကျော်ပြီး မသွားဖြစ် ဒီနေ့လုပ်ခဲ့တာတွေက ပထမဆုံးသာ ဖြစ်သည်။
"ဟား Hyung ကအရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"
သူအထင်မှားနေတာဖြစ်မယ်။ ကျနော်က အမြဲတမ်း formal ကျနေပြီးအများကြီး မဆန်းသစ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါလား။
နေအလင်းရောင်ကအပြီးတိုင်ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ပြာတောက်နေတဲ့ Neon ပြာရောင် ပြာတောက်တောက် ကောင်းကင်အလှည့် ရောက်လာသည်။
ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ အပြေးလေ့ကျင့်နေတဲ့သူတွေ ရင်ပြင်ပေါ်မှာ Scooter စီးနေတဲ့လူငယ်တွေ လမ်းဘေးဆိုင်လေးတွေက မှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ် မီးလေးတွေ ဖွင့်လာပြီးတစ်စတစ်စနဲ့ မြို့တော်ရဲ့ Night life ကစတင်အသက်ဝင်လာသည်။
"မင်းဘာလို့ ငါ့ကိုစိတ်ဝင်စားတာလဲ"
ကျနော်တို့ လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြ၏။
လမ်းမပေါ်က လမ်းမီးတိုင်တွေက တစ်တိုင်ပြီးတစ်တိုင်မီးလင်းလာကာ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်အပေါ် ကွက်တိဖြာကျလာသည်။
ဒီအခိုက်အတန့်တစ်ခုချင်းဆီက ကျနော့်ဦးနှောက်ထဲကနေ နှသုံးသားထဲအထိ တစ်ခုချင်းဆီ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာကြတော့၏။
"ဒီအတိုင်းပဲ... သဘောကျတယ်... တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်မို့ ရချင်မိတာ မှန်ပေမယ့်ဘယ်ဟာကိုလဲ မသိဘူး ဘယ်အရာကိုလဲ မသိဘူး အခိုက်အတန့် တစ်ခုချင်းဆီက တစ်စတစ်စနဲ့ ဦးနှောက်ထဲကနေ နှလုံးသားအထိ သွားနေပြီ ကျနော်တော့ တကယ် ဒုက္ခရောက်ပြီ ထင်တယ်.."
ရင်ပြင်ပေါ်က Live တီးဝိုင်းကလာတဲ့ Latin Jazz သီချင်းသံက ကျနော်တို့ထဲ ပျံ့လွှင့်လာသည်။ အချစ် Romance Drama ကားထဲက ဇာတ်ကောင်နေရာကို ကျနော်ရောက်ရှိသွားသလိုပါပဲ...။
ကျနော့်သူ့ခါးကို အသာဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းရှိုက်မိတော့သည်။
သူလန့်သွားကာ ကြောင်နေပြီးနောက် ကျနော့်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ တွန်းဖယ်ထုတ်သည်။ တွန်းနေရင်းကပဲ လက်ကောက်ဝတ်က အားတို့ ယုတ်လျော့လာကာ အင်္ကျီကိုဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်က လည်ပင်းမှာ တွဲခို၏...။
လမ်းကြားထဲက အဆောအအုံဟောင်းရဲ့နံရံမှာ ကပ်ရင်း ထိကပ်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းနဲ့ လူနှစ်ကိုယ်ကြားထဲ လေတောင် တိုးဝှေ့လို့မပေါက်တော့..။
နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာရဲ့ ပွတ်တိုက်မှုက အရှိန်အပြီးမသတ်နိုင်သေးခင် Taehyung ရဲ့ရှတတအက်ကွဲသံက နှစ်ကိုယ်ကြားထဲကနေ ညှင်းသဲ့သဲ့ထွက်လာသည်။
"အဝတ်တွေက အရမ်းပူတယ်... မင်းအဲ့ဒါတွေကို ချွတ်ပေးချင်လား.."
Jungkook သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"သေချာလား နောင်တမရမှာ သေချာလား"
"အခုတော့ ဒီလိုပဲဆန္ဒရှိတယ် ပြီးတော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ သွားချင်တယ်.."
Neon ပြာရောင်ကောင်းကင်က မဲနက်တဲ့ညအမှောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အဝတ်တွေကို တစ်စတစ်စ ချွေချပစ်ရင်း တစ်ယောက်ကိုယ် တစ်ယောက်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့သူတွေလို ကြည့်နေကြ၏။
အရက်မူးနေခြင်းမဟုတ်ပါပဲ ယစ်မူးရီဝေ နေလေသည်။သူတို့တစ်စုံတစ်ရာသော ခံစားချက် စစ်စစ်မှာ ယစ်မူးနေခဲ့ကြခြင်းသာ....။
လက်တံရှည်ရှည်တွေက ကျနော့် Shirt ပေါ်က ကြယ်သီးတွေမှာ ရှိနေသည်...။
ကျနော့်ရဲ့ ပလောင်းပလဲခုန်နေတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက သူ့လက်ဖျားမှာ ထိခတ်နေလောက်မည်...။
သူဒါကိုသိပါလေရဲ့လား...။
အိပ်ရာထက်ကနေ လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့ မျက်ဝန်းတို့က စူးရဲလှ၍ ညိုစိမ့်စိမ့်ခဏကိုယ်က အပြင်ပန်းသွင်ပြင်နဲ့ ခြားနားလွန်းစွာ အိစက်နူးညံ့လှကာ ပေါင်တံတို့က သွယ်လျနေလေသည်။
နှုတ်ခမ်းဖျားနဲ့ အသာယာထိတွေ့မိတော့ သူ့ကျောပြင်က အိပ်ရာနဲ့ ကွာသွားကာ ခြေချောင်းလေးများက စောင်ထဲတိုးဝင်ကြကုန်၏။
"Hyung... သေချာရဲ့လား.."
သူပြန်မဖြေ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းတို့အား ဆွဲယူနမ်းရှိုက်၍ လက်မောင်းကြွက်သားများ ဗိုက်ကြွက်သားများကိုတစ်ခုချင်း စမ်းသပ်ပြီး လက်တို့က ကျောပြင်ကနေ တဖြည်းဖြည်းလျောဆင်းသွားကာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို ပုံဖော်လေသည်။
"မင်း... မလုပ်တတ်ဘူးလား"
Jungkook စိတ်မရှည်ပုံရနေသော သူ့မျက်နှာလှလှကို ကိုင်ဖို့လက်လှမ်းတော့ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲချလိုက်သည်။
"မလုပ်တတ်ဘူးဆို ငါ့ပေါ်ကဆင်း"
သူ့ဆီကနေ ပြည့်သိပ်သိပ်ခံစားချက်တို့ ဝင်လာချိန်မှာတော့ Taehyung ရောင်ရမ်းပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။
"ကြည့်ပါလား... အဲ့တာကြောင့် အချိန်ယူနေတာလေ.."
Taehyung နာကျင်မှုကို ဒဏ်ကိုမခံနိုင် နှုတ်ခမ်းဖျားတို့ တဆတ်ဆတ်တုန်နေလေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် ညီးညူသံတို့ပါ ထွက်လာလေကာ Jungkook ကျောပြင်ကို ကုပ်ခြစ်၏။
"ဘာကိုသဘောကျလဲဆိုရင် အားလုံးပဲ.. Hyung ရဲ့အားလုံးကို သဘောကျနေမိပြီ.. ကျနော်တော့ Hyung ဆီမှာ ကျရှုံးသွားပြီ ထင်တယ်.."
ကျနော့်ပခုံးပေါ်က သူ့ခြေထောက်တွေ တုန်လာနေတာ..။သူကမောဟိုက်နေပုံရပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ နှုတ်ခမ်းကို အသာဟထား၏။
သူ့ဘေးနားမှာ ကျနော်ဝင်လဲလိုက်တာနဲ့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း အိပ်မောကျသွားခဲ့တော့သည်။
မနက်မိုးလင်းတော့ King Size အိပ်ရာပေါ်ရဲ့ တစ်ဖက်အဖျားကနေ အလွန်လစ်ဟာတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ နှိုးလာတာ။
Suite Room အခန်းအကျယ်ကြီးထဲမှာ ကျနော်တစ်ယောက်တည်း။ သူနဲ့ပက်သက်တဲ့ အစအန ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့တာ ဖြစ်သည်။
"အသုံးပြုပြီး ထားခဲ့ခံလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်ကြီး ဘာလို့ရနေတာပါလိမ့်"
ကြမ်းပြင်ပေါ်ခြေထောက်ချလိုက်တော့ အညိုရောင်ရူးဖိနပ်တစ်စုံကို တွေ့သည်။
"အို့.. သူလောလော လောလောနဲ့ ထွက်သွားရတာပဲ.. ဖိနပ်တောင် ပြန်လဲမသွားဘူး.."
နောက်ကျောဘက်က စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်နေတာမို့ မှန်ကြည့်လိုက်တော့ အစင်းရာတွေက ခါးထိအပြည့်ဖြစ်၏။
Jungkook နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီးမှ အိပ်ရာပေါ်ပစ်လဲလိုက်ရင်း မနေ့ညကအကြောင်းကို ပြန်တွေးကာ စိတ်လိုလက်ရ အားရပါးရပြုံးသည်။
"သေလို့ရပြီ"
Jungkook မနက်စာအတွက် Cookie ပေးဖို့အမှီ Villa ကိုပြန်ပြေးလိုက်တော့၏။ ki နဲ့ Chul သူ့ကိုမြင်တော့ ဝရုန်းသုန်းကား ပြေးထွက်လာသည်။
"Jeon ခြေနေ ခြေနေ"
"Cookie Cookie"
Jungkook ဘာမှမပြောနိုင် Cookie ထုပ်ကိုသာ ရှာနေလေ၏။
Ki "နောက်ကျသွားပြီ ဘဲကြီး ပြန်သွားပြီ"
Chul "မနက်အစောကြီး လာပြီး အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ တစ်ခါတည်း ထွက်သွားတာ ကိုရီးယားပြန်ပြီ ထင်တယ်"
"အချိန်ဇယားအရ မနက်ဖြန်မှ ပြန်မှာလေ"
Ki "Jeon မင်းသူပြန်ပြေးအောင် ဘာတွေများ လုပ်လိုက်တာလဲဟ"
Jungkook ပြုံးစစ ဖြစ်သွားတော့ ကျန်တဲ့ကောင်တွေ ရှေ့တိုးလာပြီး
Ki"ဘာလဲ ဒီမျက်နှာထားက.. ညကလည်း ပြန်မလာဘူးဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ.."
"Cookie မပေးလိုက်ရတာ ရင်နာတယ်ကွာ"
Chul "မပူနဲ့ မနက်စာအဖြစ် မင်းအစား ငါတို့သူ့အခန်းရှေ့မှာ ထားပေးထားလိုက်တယ်"
'ဒီနေ့ရော ကောင်းသောမနက်ခင်းပါ
-The Kookie Guy'
"အဲ့တာဟုတ်တယ်မို့လား"
Jungkook Chul ကိုပခုံးချင်းတိုက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။
"ဒီကျေးဇူးကို သေချာပြန်ဆပ်မယ် အခု Korea ပြန်ကြမယ်"
Ki "ဟမ် နေအုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလား ခါတိုင်း ၁ လဆိုတာ အနည်းဆုံးလေ"
"Ash လည်းမိန်းမရသွားပြီ ငါတို့လည်းအသက်၂၀ ရောက်ပြီ ရင့်ကျက်သင့်တာပေါ့"
Chul "အဲ့တာ Korea ပြန်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ"
"Bolacha ကုမ္ပဏီရဲ့ ဒုဥက္ကဌက ဘယ်သူလဲ!"
Ki "ဒါပေါ့ မင်းဆိုတဲ့ Jeon Jungkook လေ"
Chul "မဟုတ်မှ ဘဲကြီးနဲ့ဆင်တူ ကုမ္ပဏီထဲ ဝင်တော့မလို့လား မအက်စပ်တာကြီး!"
Ki "သူက ဘာတစ်လုံးနားလည်လို့ ကုမ္ပဏီထဲဝင်ရမှာ"
"အေး နားမလည်လို့ပဲ သင်တော့မလို့လေ"
Chul "ဘာ! ဒါဆို ငါတို့နဲ့ မကစားတော့ဘူးပေါ့!"
"မင်းတို့နေချင်ရင် နေခဲ့တော့ ပြန်တော့မယ် ဘိုင်းဘိုင်"
"Jeon! ဟေ့ကောင်! တူတူပြန်မယ်!"
Korea,Seoul
အတွင်းရေးမှူးဟန်က လေဆိပ်မှာ ကြိုစောင့်နှင့်နေကာ နှုတ်ဆက်သည်။
"ကောင်းသောခရီးစဉ်လေး ဖြစ်ခဲ့ရဲ့လား ဥက္ကဌကြီး"
Taehyung ပြန်မဖြေ မျက်ခုံးရိုးကို လက်နဲ့ကိုင်ဖိထားလိုက်၏။
"ဒီနေ့ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ"
"သုတသနေအဖွဲ့နဲ့ Meeting ရှိပါမယ် တကယ်လို့ နားချင်တယ်ဆိုရင် ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ပါမယ်"
"ရတယ်"
အတွင်းရေးမှူးဟန်က Taehyung စီးထားတဲ့ belanciaga တံဆိပ် Sneaker ကိုမြင်သွားသည်။
"အော ဥက္ကဌ ဖိနပ်က...."
Taehyung အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လောလော လောလောနဲ့ အဲ့ဟာလေး မနိုးခင် ပြေးလာခဲ့တာ မဟုတ်လား။
"belanciaga တံဆိပ်က လူငယ်တွေအများဆုံး စီးကြတဲ့ Brand ပဲ.."
"အဝတ်အစားအသစ် ဖိနပ်အသစ် ပြင်ထားတယ်မဟုတ်လား"
"ဟုတ်ကဲ့"
Taehyung Company ကိုရောက်ရောက်ချင်း အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်ကို လဲလိုက်တော့သည်။
"ဖိနပ်ကိုရော ဘာလုပ်လိုက်ရမလဲ"
"အင်း.."
"ပစ်လိုက်ရမလား"
"အဲ့နားထားခဲ့လိုက်.."
အတွင်းရေးမှူးဟန် နားမလည်ဟန်ဖြင့် ဖိနပ်ကိုထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားလိုက်တော့၏။ Taehyung ထိုင်ခုံကို မှီထားကာ နတ်ခ်တိုင်ကို ဖြေလျော့လိုက်သည်
"ဘာကိုဒီနားထားခဲ့လိုက်လဲ မဟုတ်လဲ ပြန်တွေ့စရာမှ မရှိတာ အလကားသက်သက် ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."
ဒီရက်တွေရဲ့ တစ်နေ့တာက ဟာတာတာ ဖြစ်နေသလိုခံစားမိလိုက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အံ့ဩမိလိုက်၏။ အံဆွဲထဲက နောက်ဆုံးရခဲ့တဲ့ Cookie ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
"The Kookie Guy...."
တံခါးခေါက်သံကြားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးဟန် ဝင်လာသည်။
"မနက်စာပါ"
"အင်း.."
လင်ဗန်းပေါ်မှာ Sandwich ရယ် စတော်ဘယ်ရီအအေးတစ်ခွက်နဲ့ ဘေးက cookie တစ်ထုပ်...။
ကျနော့်လက်တို့က အဲ့အထုပ်ပေါ်ကို ဖြတ်ခနဲ ရောက်သွားသည်။
"ဒါကဘာလဲ"
"Cookie တဲ့.."
"အင်းလေ ဘာ Cookie လဲ"
"Jungkookie"
ကောင်လေးတစ်ယောက် ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ အတွင်းရေးမှူးဟန်က မအီမသာမျက်နှာနဲ့ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်နေလေသည်။
အဲ့ကောင်လေးက စာတန်းတွေပါဝင်တဲ့ Jeans ဝမ်းဆက်ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်အဝါတို့က မျက်နှာပေါ်ဝဲနေလေ၏။
"Hyung မတွေ့ရတာ တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီလား.. သတိရနေတာ.."
Zawgyi
Tram ေပၚကဆင္းလာၿပီး အေဆာက္အအုံႀကီးေတြရဲ့ ေဘးဘက္ ပလက္ေဖာင္းအတိုင္းအေပၚကိုတက္ သြားလိုက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕ကို ေရာက္သြားသည္။
"Hyung က ကက္သလစ္ ဘာသာဝင္လား"
"ငါကဘာသာမဲ့"
"က်ေနာ္ကေတာ့ အခုကစၿပီး တစ္ခုခုကို ကိုးကြယ္ေတာ့မလို႔.. အခ်စ္ဘာသာေလ"
Taehyung လႊတ္ခနဲ အသံထြက္ ရယ္မိသြားသည္။
"ေအာ ေအာ Hyung ရယ္လိုက္တယ္"
"ရယ္စရာပဲေလ"
သူ႔ရဲ့စကားတစ္ခြန္းတည္းနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ့စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေလွာင္ေျပာင္သလို ခံစားလိုက္ရ၏။ ဥကၠဌႀကီးက ေတြးစရာေတြနဲ႔ ပညာသားပါတာေတြ သိပ္ေျပာတတ္တာ။
"ဘယ္အထိလမ္းေလၽွာက္ေနရအုံးမွာလဲ"
"ဘာလို႔လဲ ေျခေထာက္နာလို႔လား"
သူက်ေနာ္ေမးတာကို ျပန္မေၿဖ မ်က္ႏွာကေတာ့ မဲ့ရွုံ႔ေန၏ ။ ေျပာင္လက္ေနတဲ့ အညိဳေရာင္ လယ္သာရွူးဖိနပ္က ထိပ္အခၽြန္မို႔ ေလၽွာက္ရတာ မ်ားလာေတာ့ နာလာတာ ျဖစ္မည္။
View Point ေရာက္တဲ့အထိ အေပၚကိုတက္လာလိုက္ၿပီးမွ
"ဖိနပ္ခၽြတ္လိုက္"
"ဘာလုပ္ဖို႔လဲ"
Tagus (တားဂက္စ္) ျမစ္႐ူခင္းကို တေမ့တေမာေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးတို႔က က်ေနာ့္ထံသို႔ ေရာက္ရွိလာ၏။
"နာေနတယ္ေလ"
Jungkook ခါးကေန ေကာက္ေပြ႕လိုက္ၿပီး အုတ္ခုံေပၚထိုင္ေစလိုက္ေတာ့ သူ႔အမူအရာက လန့္ျဖန့္သြားၿပီး မ်က္လုံးေလးမ်ား တဖ်က္ဖ်က္ လွုပ္ရွားလာသည္။
ျမစ္ေရကို ထိစပ္တိုက္ခိုက္လာတဲ့ ေလေအးေအးက ပူေငြ႕ေငြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႔ၾကား လန္းဆန္းသည့္အသြင္ျဖင့္ ေရာက္ရွိလာသည္။
မလွမ္းမကမ္းက စကၠဴပန္းပင္က ပန္းေျခာက္ေတြက ေႂကြက်လာၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚလႊင့္ေနေလကာ ေနရွိန္က်လက္စ ညေနခင္းအလွကို ပံ့ပိုးကူညီ၏။
"မင္းဘာလုပ္တာလဲ"
Jungkook သူ႔ေရွ႕ထိုင္ၿပီး Sneaker ဖိနပ္ကိုခၽြတ္လိုက္ကာ Taehyung ေျခေထာက္က ႐ူးဖိပ္နဲ႔ဖိနပ္ခ်င္းလဲဝတ္ေပးလိုက္ေတာ့ အသံဩဩ တစ္ခုက ရွတတ အေနထားျဖင့္ ထြက္ေပၚလာသည္။
"ေတာ္သားပဲ ရၿပီ"
Taehyung သူ႔ေျခဖဝါးထက္မွာ ေရာက္ရွိလာတဲ့ belanciaga တံဆိပ္ Sneaker ကိုငုံၾကည့္လိုက္ေတာ့
"ဒီေန႔မွ ထုတ္စီးလာတဲ့ အသစ္ပါ"
ညေနေစာင္းေနဝင္ခ်ိန္မို႔ View Point မွာလူေတြရွုပ္ေနၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္တြန္းတိုက္ေနၾကကာ Jungkook ကိုအေနာက္ကတစ္ေယာက္က တြန္းတိုက္လိုက္ေလေတာ့ ကိုယ္ကယိမ္းယိုင္သြားၿပီး Taehyung ေခါင္းကသူ႔ရင္ခြင္ထဲကြက္တိ ထိစပ္သြားသည္။
ေမာ့ၾကည့္လာတဲ့ နဂိုႀကီးတဲ့ မ်က္လုံးအစုံတို႔က ပိုမိုျပဴးက်ယ္ေနလ်က္
"အတင့္ရဲမလာနဲ႔"
Jungkook ပိုပိုသာသာ တိုးကပ္ပစ္လိုက္သည္။
"လူေတြက သိပ္တိုးလာတာ က်ေနာ္လည္း မတတ္နိုင္ဘူးေလ.."
Taehyung သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီး မ်က္လုံးလႊဲလိုက္သည္။
"Hyung ဒီလို Suit ကိုဘယ္သြားသြား ဝတ္တာပဲလား မပူဘူးလား"
"ဒါကငါ့အတြက္ ပိုၿပီးသက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္တာမို႔.."
"Hyung View Point ကိုပထမဆုံး ေရာက္ဖူးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား"
Jazz Club ရယ္ Golf Club ရယ္ ထိုင္ေနၾက Restaurant ရယ္ကလႊဲၿပီး ဘယ္မွေက်ာ္ၿပီး မသြားျဖစ္ ဒီေန႔လုပ္ခဲ့တာေတြက ပထမဆုံးသာ ျဖစ္သည္။
"ဟား Hyung ကအရမ္းစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာပဲ"
သူအထင္မွားေနတာျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္က အျမဲတမ္း formal က်ေနၿပီးအမ်ားႀကီး မဆန္းသစ္တဲ့လူ မဟုတ္ပါလား။
ေနအလင္းေရာင္ကအၿပီးတိုင္ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီး ျပာေတာက္ေနတဲ့ Neon ျပာေရာင္ ျပာေတာက္ေတာက္ ေကာင္းကင္အလွည့္ ေရာက္လာသည္။
ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ အေျပးေလ့က်င့္ေနတဲ့သူေတြ ရင္ျပင္ေပၚမွာ Scooter စီးေနတဲ့လူငယ္ေတြ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးေတြက မွိတ္တုပ္မွိတ္တုပ္ မီးေလးေတြ ဖြင့္လာၿပီးတစ္စတစ္စနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ့ Night life ကစတင္အသက္ဝင္လာသည္။
"မင္းဘာလို႔ ငါ့ကိုစိတ္ဝင္စားတာလဲ"
က်ေနာ္တို႔ လမ္းေလၽွာက္ေနရာမွ ရပ္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ၾက၏။
လမ္းမေပၚက လမ္းမီးတိုင္ေတြက တစ္တိုင္ၿပီးတစ္တိုင္မီးလင္းလာကာ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အေပၚ ကြက္တိျဖာက်လာသည္။
ဒီအခိုက္အတန့္တစ္ခုခ်င္းဆီက က်ေနာ့္ဦးေႏွာက္ထဲကေန ႏွသုံးသားထဲအထိ တစ္ခုခ်င္းဆီ ျဖတ္သန္းဝင္ေရာက္လာၾကေတာ့၏။
"ဒီအတိုင္းပဲ... သေဘာက်တယ္... တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္မို႔ ရခ်င္မိတာ မွန္ေပမယ့္ဘယ္ဟာကိုလဲ မသိဘူး ဘယ္အရာကိုလဲ မသိဘူး အခိုက္အတန့္ တစ္ခုခ်င္းဆီက တစ္စတစ္စနဲ႔ ဦးေႏွာက္ထဲကေန ႏွလုံးသားအထိ သြားေနၿပီ က်ေနာ္ေတာ့ တကယ္ ဒုကၡေရာက္ၿပီ ထင္တယ္.."
ရင္ျပင္ေပၚက Live တီးဝိုင္းကလာတဲ့ Latin Jazz သီခ်င္းသံက က်ေနာ္တို႔ထဲ ပ်ံ႕လႊင့္လာသည္။ အခ်စ္ Romance Drama ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ေနရာကို က်ေနာ္ေရာက္ရွိသြားသလိုပါပဲ...။
က်ေနာ့္သူ႔ခါးကို အသာဖက္ကာ ႏွုတ္ခမ္းေတြကို နမ္းရွိုက္မိေတာ့သည္။
သူလန့္သြားကာ ေၾကာင္ေနၿပီးေနာက္ က်ေနာ့္ကို အားျပင္းျပင္းနဲ႔ တြန္းဖယ္ထုတ္သည္။ တြန္းေနရင္းကပဲ လက္ေကာက္ဝတ္က အားတို႔ ယုတ္ေလ်ာ့လာကာ အကႌ်ကိုဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္က လည္ပင္းမွာ တြဲခို၏...။
လမ္းၾကားထဲက အေဆာအအုံေဟာင္းရဲ့နံရံမွာ ကပ္ရင္း ထိကပ္ထားတဲ့ ႏွုတ္ခမ္းနဲ႔ လူႏွစ္ကိုယ္ၾကားထဲ ေလေတာင္ တိုးေဝွ႕လို႔မေပါက္ေတာ့..။
ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လႊာရဲ့ ပြတ္တိုက္မွုက အရွိန္အၿပီးမသတ္နိုင္ေသးခင္ Taehyung ရဲ့ရွတတအက္ကြဲသံက ႏွစ္ကိုယ္ၾကားထဲကေန ညႇင္းသဲ့သဲ့ထြက္လာသည္။
"အဝတ္ေတြက အရမ္းပူတယ္... မင္းအဲ့ဒါေတြကို ခၽြတ္ေပးခ်င္လား.."
Jungkook သူ႔ရဲ့မ်က္လုံးေတြထဲ စူးစိုက္ၾကည့္လိုက္၏။
"ေသခ်ာလား ေနာင္တမရမွာ ေသခ်ာလား"
"အခုေတာ့ ဒီလိုပဲဆႏၵရွိတယ္ ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီအတိုင္းပဲ သြားခ်င္တယ္.."
Neon ျပာေရာင္ေကာင္းကင္က မဲနက္တဲ့ညအေမွာင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၿပီ ျဖစ္သည္။ အဝတ္ေတြကို တစ္စတစ္စ ေခၽြခ်ပစ္ရင္း တစ္ေယာက္ကိုယ္ တစ္ေယာက္တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့သူေတြလို ၾကည့္ေနၾက၏။
အရက္မူးေနျခင္းမဟုတ္ပါပဲ ယစ္မူးရီေဝ ေနေလသည္။သူတို႔တစ္စုံတစ္ရာေသာ ခံစားခ်က္ စစ္စစ္မွာ ယစ္မူးေနခဲ့ၾကျခင္းသာ....။
လက္တံရွည္ရွည္ေတြက က်ေနာ့္ Shirt ေပၚက ၾကယ္သီးေတြမွာ ရွိေနသည္...။
က်ေနာ့္ရဲ့ ပေလာင္းပလဲခုန္ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြက သူ႔လက္ဖ်ားမွာ ထိခတ္ေနေလာက္မည္...။
သူဒါကိုသိပါေလရဲ့လား...။
အိပ္ရာထက္ကေန လွန္ၾကည့္လိုက္တဲ့ မ်က္ဝန္းတို႔က စူးရဲလွ၍ ညိဳစိမ့္စိမ့္ခဏကိုယ္က အျပင္ပန္းသြင္ျပင္နဲ႔ ျခားနားလြန္းစြာ အိစက္ႏူးညံ့လွကာ ေပါင္တံတို႔က သြယ္လ်ေနေလသည္။
ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားနဲ႔ အသာယာထိေတြ႕မိေတာ့ သူ႔ေက်ာျပင္က အိပ္ရာနဲ႔ ကြာသြားကာ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားက ေစာင္ထဲတိုးဝင္ၾကကုန္၏။
"Hyung... ေသခ်ာရဲ့လား.."
သူျပန္မေၿဖ က်ေနာ့္ႏွုတ္ခမ္းတို႔အား ဆြဲယူနမ္းရွိုက္၍ လက္ေမာင္းႂကြက္သားမ်ား ဗိုက္ႂကြက္သားမ်ားကိုတစ္ခုခ်င္း စမ္းသပ္ၿပီး လက္တို႔က ေက်ာျပင္ကေန တျဖည္းျဖည္းေလ်ာဆင္းသြားကာ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုကို ပုံေဖာ္ေလသည္။
"မင္း... မလုပ္တတ္ဘူးလား"
Jungkook စိတ္မရွည္ပုံရေနေသာ သူ႔မ်က္ႏွာလွလွကို ကိုင္ဖို႔လက္လွမ္းေတာ့ မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္သို႔ လႊဲခ်လိုက္သည္။
"မလုပ္တတ္ဘူးဆို ငါ့ေပၚကဆင္း"
သူ႔ဆီကေန ျပည့္သိပ္သိပ္ခံစားခ်က္တို႔ ဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ Taehyung ေရာင္ရမ္းၿပီး သူ႔ရင္ဘတ္ကို ရိုက္ခ်လိုက္၏။
"ၾကည့္ပါလား... အဲ့တာေၾကာင့္ အခ်ိန္ယူေနတာေလ.."
Taehyung နာက်င္မွုကို ဒဏ္ကိုမခံနိုင္ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားတို႔ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနေလသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ညီးညဴသံတို႔ပါ ထြက္လာေလကာ Jungkook ေက်ာျပင္ကို ကုပ္ျခစ္၏။
"ဘာကိုသေဘာက်လဲဆိုရင္ အားလုံးပဲ.. Hyung ရဲ့အားလုံးကို သေဘာက်ေနမိၿပီ.. က်ေနာ္ေတာ့ Hyung ဆီမွာ က်ရွုံးသြားၿပီ ထင္တယ္.."
က်ေနာ့္ပခုံးေပၚက သူ႔ေျခေထာက္ေတြ တုန္လာေနတာ..။သူကေမာဟိုက္ေနပုံရၿပီး မ်က္လုံးမ်ားမွိတ္ထားကာ ႏွုတ္ခမ္းကို အသာဟထား၏။
သူ႔ေဘးနားမွာ က်ေနာ္ဝင္လဲလိုက္တာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး တစ္ၿပိဳင္တည္း အိပ္ေမာက်သြားခဲ့ေတာ့သည္။
မနက္မိုးလင္းေတာ့ King Size အိပ္ရာေပၚရဲ့ တစ္ဖက္အဖ်ားကေန အလြန္လစ္ဟာတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ႏွိုးလာတာ။
Suite Room အခန္းအက်ယ္ႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း။ သူနဲ႔ပက္သက္တဲ့ အစအန ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့တာ ျဖစ္သည္။
"အသုံးျပဳၿပီး ထားခဲ့ခံလိုက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ႀကီး ဘာလို႔ရေနတာပါလိမ့္"
ၾကမ္းျပင္ေပၚေျခေထာက္ခ်လိုက္ေတာ့ အညိဳေရာင္႐ူးဖိနပ္တစ္စုံကို ေတြ႕သည္။
"အို႔.. သူေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔ ထြက္သြားရတာပဲ.. ဖိနပ္ေတာင္ ျပန္လဲမသြားဘူး.."
ေနာက္ေက်ာဘက္က စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္ေနတာမို႔ မွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အစင္းရာေတြက ခါးထိအျပည့္ျဖစ္၏။
Jungkook ႏွုတ္ခမ္းကို တစ္ခ်က္တြန့္လိုက္ၿပီးမွ အိပ္ရာေပၚပစ္လဲလိုက္ရင္း မေန႔ညကအေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးကာ စိတ္လိုလက္ရ အားရပါးရျပဳံးသည္။
"ေသလို႔ရၿပီ"
Jungkook မနက္စာအတြက္ Cookie ေပးဖို႔အမွီ Villa ကိုျပန္ေျပးလိုက္ေတာ့၏။ ki နဲ႔ Chul သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ ဝ႐ုန္းသုန္းကား ေျပးထြက္လာသည္။
"Jeon ေျခေန ေျခေန"
"Cookie Cookie"
Jungkook ဘာမွမေျပာနိုင္ Cookie ထုပ္ကိုသာ ရွာေနေလ၏။
Ki "ေနာက္က်သြားၿပီ ဘဲႀကီး ျပန္သြားၿပီ"
Chul "မနက္အေစာႀကီး လာၿပီး အထုပ္အပိုးေတြနဲ႔ တစ္ခါတည္း ထြက္သြားတာ ကိုရီးယားျပန္ၿပီ ထင္တယ္"
"အခ်ိန္ဇယားအရ မနက္ျဖန္မွ ျပန္မွာေလ"
Ki "Jeon မင္းသူျပန္ေျပးေအာင္ ဘာေတြမ်ား လုပ္လိုက္တာလဲဟ"
Jungkook ျပဳံးစစ ျဖစ္သြားေတာ့ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြ ေရွ႕တိုးလာၿပီး
Ki"ဘာလဲ ဒီမ်က္ႏွာထားက.. ညကလည္း ျပန္မလာဘူးဆိုေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ.."
"Cookie မေပးလိုက္ရတာ ရင္နာတယ္ကြာ"
Chul "မပူနဲ႔ မနက္စာအျဖစ္ မင္းအစား ငါတို႔သူ႔အခန္းေရွ႕မွာ ထားေပးထားလိုက္တယ္"
'ဒီေန႔ေရာ ေကာင္းေသာမနက္ခင္းပါ
-The Kookie Guy'
"အဲ့တာဟုတ္တယ္မို႔လား"
Jungkook Chul ကိုပခုံးခ်င္းတိုက္ လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ကာ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္သည္။
"ဒီေက်းဇူးကို ေသခ်ာျပန္ဆပ္မယ္ အခု Korea ျပန္ၾကမယ္"
Ki "ဟမ္ ေနအုံးမွာ မဟုတ္ဘူးလား ခါတိုင္း ၁ လဆိုတာ အနည္းဆုံးေလ"
"Ash လည္းမိန္းမရသြားၿပီ ငါတို႔လည္းအသက္၂၀ ေရာက္ၿပီ ရင့္က်က္သင့္တာေပါ့"
Chul "အဲ့တာ Korea ျပန္တာနဲ႔ ဘာဆိုင္လဲ"
"Bolacha ကုမၸဏီရဲ့ ဒုဥကၠဌက ဘယ္သူလဲ!"
Ki "ဒါေပါ့ မင္းဆိုတဲ့ Jeon Jungkook ေလ"
Chul "မဟုတ္မွ ဘဲႀကီးနဲ႔ဆင္တူ ကုမၸဏီထဲ ဝင္ေတာ့မလို႔လား မအက္စပ္တာႀကီး!"
Ki "သူက ဘာတစ္လုံးနားလည္လို႔ ကုမၸဏီထဲဝင္ရမွာ"
"ေအး နားမလည္လို႔ပဲ သင္ေတာ့မလို႔ေလ"
Chul "ဘာ! ဒါဆို ငါတို႔နဲ႔ မကစားေတာ့ဘူးေပါ့!"
"မင္းတို႔ေနခ်င္ရင္ ေနခဲ့ေတာ့ ျပန္ေတာ့မယ္ ဘိုင္းဘိုင္"
"Jeon! ေဟ့ေကာင္! တူတူျပန္မယ္!"
Korea,Seoul
အတြင္းေရးမွူးဟန္က ေလဆိပ္မွာ ႀကိဳေစာင့္ႏွင့္ေနကာ ႏွုတ္ဆက္သည္။
"ေကာင္းေသာခရီးစဥ္ေလး ျဖစ္ခဲ့ရဲ့လား ဥကၠဌႀကီး"
Taehyung ျပန္မေၿဖ မ်က္ခုံးရိုးကို လက္နဲ႔ကိုင္ဖိထားလိုက္၏။
"ဒီေန႔ ဘာအစီအစဥ္ရွိလဲ"
"သုတသေနအဖြဲ႕နဲ႔ Meeting ရွိပါမယ္ တကယ္လို႔ နားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္ပါမယ္"
"ရတယ္"
အတြင္းေရးမွူးဟန္က Taehyung စီးထားတဲ့ belanciaga တံဆိပ္ Sneaker ကိုျမင္သြားသည္။
"ေအာ ဥကၠဌ ဖိနပ္က...."
Taehyung ေအာက္ကိုငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔ အဲ့ဟာေလး မနိုးခင္ ေျပးလာခဲ့တာ မဟုတ္လား။
"belanciaga တံဆိပ္က လူငယ္ေတြအမ်ားဆုံး စီးၾကတဲ့ Brand ပဲ.."
"အဝတ္အစားအသစ္ ဖိနပ္အသစ္ ျပင္ထားတယ္မဟုတ္လား"
"ဟုတ္ကဲ့"
Taehyung Company ကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း အဝတ္အစားနဲ႔ ဖိနပ္ကို လဲလိုက္ေတာ့သည္။
"ဖိနပ္ကိုေရာ ဘာလုပ္လိုက္ရမလဲ"
"အင္း.."
"ပစ္လိုက္ရမလား"
"အဲ့နားထားခဲ့လိုက္.."
အတြင္းေရးမွူးဟန္ နားမလည္ဟန္ျဖင့္ ဖိနပ္ကိုထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားလိုက္ေတာ့၏။ Taehyung ထိုင္ခုံကို မွီထားကာ နတ္ခ္တိုင္ကို ေျဖေလ်ာ့လိုက္သည္
"ဘာကိုဒီနားထားခဲ့လိုက္လဲ မဟုတ္လဲ ျပန္ေတြ႕စရာမွ မရွိတာ အလကားသက္သက္ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ..."
ဒီရက္ေတြရဲ့ တစ္ေန႔တာက ဟာတာတာ ျဖစ္ေနသလိုခံစားမိလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အံ့ဩမိလိုက္၏။ အံဆြဲထဲက ေနာက္ဆုံးရခဲ့တဲ့ Cookie ထုပ္ကို ထုတ္လိုက္သည္။
"The Kookie Guy...."
တံခါးေခါက္သံၾကားၿပီးေနာက္ အတြင္းေရးမွူးဟန္ ဝင္လာသည္။
"မနက္စာပါ"
"အင္း.."
လင္ဗန္းေပၚမွာ Sandwich ရယ္ စေတာ္ဘယ္ရီအေအးတစ္ခြက္နဲ႔ ေဘးက cookie တစ္ထုပ္...။
က်ေနာ့္လက္တို႔က အဲ့အထုပ္ေပၚကို ျဖတ္ခနဲ ေရာက္သြားသည္။
"ဒါကဘာလဲ"
"Cookie တဲ့.."
"အင္းေလ ဘာ Cookie လဲ"
"Jungkookie"
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ႐ုံးခန္းထဲ ဝင္လာသည္။ အတြင္းေရးမွူးဟန္က မအီမသာမ်က္ႏွာနဲ႔ ေျခဆုံးေခါင္းဆုံး ၾကည့္ေနေလသည္။
အဲ့ေကာင္ေလးက စာတန္းေတြပါဝင္တဲ့ Jeans ဝမ္းဆက္ဝတ္ထားၿပီး ဆံပင္အဝါတို႔က မ်က္ႏွာေပၚဝဲေနေလ၏။
"Hyung မေတြ႕ရတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီလား.. သတိရေနတာ.."