Lia's point of view
I am standing in front of the huge mansion of Constancia family. The home where I grew up, the place where I belong. The house where I given up on.
"Mama? Bakit po nandito tayo?" my son asked without taking his eyes from the mansion in front of us.
I let go of his hand and knelt down in front of him. I fixed the collar of his uniform before I smiled at him.
"Nandito tayo para makita ang mama at papa ko. Sila ang lolo at lola mo, anak. Gusto mo ba silang makilala?"
I saw his eyes sparkled. He smile before he looked at me. Tumango siya ng ilang beses kaya naman tumayo na ako at hinawakan ulit ang kamay niya.
"Tara na?"
Nagsimula kaming maglakad palapit sa grand entrance ng mansion. I think, mas malaki at mas malawak ang mansion na ito kung ikukumpara sa mansion nila Director Gab. Pero parehas maganda at siguradong may mga kwento na itinatago ang mga ito.
Pinapasok kami ng mga maids at butlers at nagulat ako dahil nakita ko si mommy at daddy sa dulo ng hilera ng mga tagasilbi nila.
It seems like they are really waiting for us to arrive. My mother run towards us and hug me so tight. She kissed my cheeks before she looked at my whole appearance.
"Welcome back, anak." she sincerely said.
She looked at Felix and acts like a child.
"Hello! You must be Felix?" she asks, "I am your grandma and you are so gorgeous as I am." she said before she gently pinched his cheeks.
Gusto ko sana siyang pigilan pero hindi ko na nagawa dahil nakalapit na rin si daddy. I can now see how he maintained his good looks after seven years.
He hugged me tightly.
"I know how much you endured everything alone, I am not letting that happen again." he whispered. "Welcome back, my princess." he said before he looked at me.
I am honestly overwhelmed. I couldn't imagine them accepting me as if I wasn't the stubborn kid they raised.
"Thank you, mom. Thank you, dad."
They didn't made us wait. Everyone accompanied me and my son. They showed me where my son will be staying and my room is still mine after all.
"Mama," napalingon ako kay Felix habang nag-aayos kami ng gamit niya. "Natatakot po ako dito." he admitted.
I sit down beside him. I held his hand and his cheek.
"Ganyan din ako nung bata ako. Sobrang laki ng bahay na ito at hindi ko kilala ang mga maid na nandito. Pero kasama ko ang lola at lolo mo, pati ang tito mo. Kaya hindi ko na napansin yung takot na yon." paliwanag ko, trying to divert his thoughts.
"Ganito po yung naponood ko dati, may mga mumu sa malalaking bahay gaya nito."
I chuckled. I sighed before I stand up.
"Walang mumu dito---"
Hindi ko naituloy ang sinasabi ko dahil bigla na lang bumukas ang pinto ng kwarto ni Felix. Biglang sumulpot ang kapatid ko with his teary eyes. Aish!
"It's true..." he whispered. He runs towards us and hugged my son. He looked at my son before he speak. "You are here, finally! Nagkakilala rin tayo. Ako ang tito-ninong mo--"
"Kilala ko po kayo."
Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi ni Felix. Of course, he might have ideas.
"Nakikita ko po kayo sa tv at sa mga pictures sa bawat sulok ng mga kalsada at sa loob ng mga tindahan."
Napailing ako ng makita kung gaano ka-proud ang kapatid ko. He hugs my son again.
"Oo, ikaw ang pinakaswerte na bata sa buong mundo. Ikaw lang ang may tito-ninong na sobrang sikat, gwapo, talented---"
"Tama na yan. Natatakot sayo ang bata." pigil ko sa kayabangan niya.
Hinila ko ang kapatid ko palayo sa anak ko. Baka mamaya pa niyan, mamana ni Felix ang kayabangan niya.
"Hindi kami dito mag-sstay. Don muna kami sa unit ko hanggang sa makabili ako ng bagong lilipatan namin." I announced that made him sad.
"Anak," biglang sabi ni mommy mula sa likuran ko na hindi ko napansin. Nandon din si daddy kasama niya. "Bakit naman? Dito na lang kayo, please... Matagal kang nawala sa amin, ayokong hayaan ka na mag-isa na naman at malayo sa amin ng daddy mo." naiiyak niyang sabi alam kong mahirap para sa kanya ang ginagawa ko.
Siguradong ganito rin ang mangyayari sa akin kung pipiliin ni Felix na mamuhay na mag-isa.
Sasagot pa lang sana ako pero nagsalita na si daddy.
"Don't stay here if you don't want to. But stay in your unit for good. Hindi kami mapapalagay ng mama mo kung sa ibang lugar ka na naman titira."
I cannot depend on them always. Pero ayoko na silang pag-alalahanin pa.
I agreed to my father. Felix is not comfortable to the mansion, that's why. Inihatid kami ng isang driver sa condo at nagdala rin ng ilang gamit which are not necessary.
My mother promised to pay us a visit us as often as she could. And I love that, I want to make time for my family specially now that we are getting good. Like we used to do before.
Lia's point of view
It's been a week long since I last saw Trevor. I've been ignoring him since that night.
Me and my son peacefully live in my unit. Trevor never showed up from there and I just get myself busy with work.
Next week will be the elimination week for the newbies and I am here in front of the police station. I am assigned here, of all places.
I will be the one who will get informations that is worth sharing in news. And this will be the last assignment I will have in GKN news station.
I am hesitant at this point.
I sighed before I decided to come in. Trabaho lang 'to, Malia. Trabaho lang.
Everyone in here looks at me as soon as I get in. I saw Trevor on the side of my sight but I didn't look at him.
"Good morning, ako si Malia Constancia mula sa GKN news station at ako ang ipinadala nila para sa news coverage ngayong Linggo." pormal bati ko sa kanila.
I saw one of them whistle like it is very awkward. But I already worked with them before. Wala naman na sigurong iba, diba?
Hindi na ako nagsalita pa. Naupo ako sa bench kung saan ko nakita si Felix na nakaupo dati. Binuksan ko ang laptop na dala ko at nagsimulang magbrowse.
It just gets awkward when the only sound we can hear is the keyboard I use.
Huminga ako ng malalim bago kuhanin ang maliit na notepad at ballpen ko. Lumapit ako sa pinakamalapit na police officer. Naupo ako sa harapan ng table niya bago magsalita.
"Good morning, Sir. Meron ba kayong natanggap na reklamo o insidente na pwedeng--"
"Wala." naiirita niyang sagot.
"Sir naman!"reklamo ko. Hindi pa nga niya ako pinapatapos.
"Hay naku, hindi ikaw ang unang reporter na nag-stay dito. Ang iingay niyo. Alis na--"
Aish.
Mukang wala na akong magagawa. Kinuha ko ang sticky note sa tabi ng computer niya at nagsulat.
"Kapag may ibabalita na kayo, tawagan niya lang ako." nakangiti kong sabi.
Lumapit ako sa officer na katabi niya at nagtanong.
"Kayo po? Any crime, accident, kidnap---"
"Masyado nang confidential ang mga yan." sabi niya sa akin.
Isinulat ko ang tungkol sa confidentiality na ito sa notepad ko.
"Kanina lang, may nagreport sa isang pusa na nawawala, nagbakasyon na pamilya na naiwan ang passport nila sa bahay, lalaking hindi marunong tumawid sa pedestrian lane mag-isa at isang matanda na nag-iwan ng last will and testament sa alaga niyang aso imbes na sa mga anak niya." bored na sabi ng pulis.
Isinulat ko ng mabilis ang mga yon sa abot ng makakaya ko.
"Owkey." I bit my lower lip before I looked back to the officer. "Meron pa po ba?"
"Ha?" hindi makapaniwala niyang tanong. "Puro mga walang kwenta ang sinabi ko. Gusto mo pang makarinig ng ganong klase ng reports?" nagtatakang tanong niya.
"Syempre naman."vsagot ko bago ngumiti. "Nandito ako para umalam ng mga maliliit at malalaking detalye. Hindi ko yon ginagawa dahil lang sa yon ang trabaho ko pero syempre, kailangan kong gawin yon para makapagbigay ng awareness sa publiko. At hindi dapat binabalewala ang mga ganitong bagay. Nandito tayo para tumulong, diba? Sir?"
I saw him gasped as if he is very amazed.
"Kaya naman, may iba pa po ba?"
"Wala na, eh. I'll tell you as soon as I receive calls."
Tumango lang ako bago magsulat sa sticky note sa tabi ng computer niya at iwanan ito sa kanya. Lumipat ako sa table ng isa pang officer na nakasama ko na rin dati.
"Hello--"
"Pass, May tinatapos akong report."
"Oww." tumatango-tango kong sabi habang isinusulat ang tungkol sa report na ginagawa ng pulis. "Tungkol saan po ang report na ginagawa niyo? Weekly report? Tuwing---"
"Aish!" naiirita na tumayo ang officer sa harapan ko. "Pwede bang wag ka maingay? Wala kang mapapala sakin." mayabang niyang sabi.
I smiled at him, my sweetest one.
"Kaya lang kasi..." I leaned closer him, trying to use a sweet voice I don't usually use. "Ikaw lang ang maaasahan ko dito."
I smile victoriously at him and stand straight. I think I just caught his senses. Nag-iwan din ako ng number ko sa sticky note niya. Naglakad ako at tumigil sa harap ni Trevor na nakatitig lang sa computer niya.
Nagdalawang isip ako kung lalapit ba ako sa kanya o hindi. But I chose to ignore him. Bumalik ako sa bench at magtype sa laptop ko.
Trevor just did something that I really don't like. And this is driving me crazy.
***
Resacoya
***
Happy reading!!!