Roldan
Napangiti na lang ako ng maalala ko kung gaano kainis ang mukha ni Keith sa selos sa tagpong mabatid nito na pinagtatambal kami ni Gloria.
Ang galak na malaman na tunay akong minamahal ni Keith dahil sa pagkainis at takot nito na baka ako ay maagaw ni Gloria ay dumagdag sa saya na aking dama na nagresulta sa isang ngiti.
"Ginoo, tila maayos na ang pakiramdam mo't napakalapad ng iyong ngiti."
Tanong ng nakakatandang pasyente malapit lang sa aking higaan na mayroong komplikasyon sa atay dulot ng labis na pag-inom ng alak.
Nang mag-umpisang manirahan sa aking tahanan ang mag-ina; nang bumalik si Keith sa pag-aaral; at nang maging irog ko ang bata; ay aking tinapyas ang aking mga bisyo sapagkat gusto kong bawasan ang gastos at gayon ding maging malakas at malusog. Malaki ang pagitan ng aming edad kaya naman gusto kong makasama ang aking minamahal ng mahabahaba.
Paminsanan lang akong mainom, kung merong espesyal na okasyon o di kaya nama'y kasiyahan ng mga kabaro. Maliban roon ay todo tanggi na ako sa mga paanyaya.
Syempre, dapat lang na may resistensya pa akong magpunla sa bahayan nito hanggang kami'y makabuo.
Pahamak lamang itong pagkakadisgrasya ko't di ko mapupunan ang aking pangako. Datapwat, ay aking tinitiyak na ituturok ko ang aking kahabaan hanggang sa mahigop ng kaloob-looban ni Keith lahat ng aking semilya sa tagpong ako'y makalabas dito sa hospital.
Napakislot naman ang aking pagkalalaki kaya bahagya akong tumagilid upang di mahalata ng aking kinakausap ang iniisip kong kahalayan. Siya bang bakat na bakat ang aking kaselanan sapagkat ako'y hindi nakapagsuot ng korto at tanging manipis na salawal ang aking gamit ngayon.
Ngunit ang aking pagninilay-nilay ay nagdulot pa ng paglapad ng ngiti sa aking labi.
Tumingin ako sa aking kausap na may ningning sa aking mata. "Opo! Lubhang napakaayos na po ng aking kalagayan dulot ng labis na pag-aasikaso ng aking mahal!" Masigla kong tugon na tila wala sa ulirat na masambit ang aking pangungusap.
"Tunay nga namang napakaswerte mo't nakatagpo ka ng maalaga at napakagandang dilag." Saad nito.
"Siya ngang tunay na napakaganda niya. Kaya nga't sobra ko itong sinisinta." Tugon ko rito't di pa rin alintana ang mga pinagsasambit.
"Di ba't Gloria ang pangalan ng dilag na yaon?
Abay, di pa rin siya nakakabalik mula nung lumisan ito kahapon?"
Napamaang nalang ako dahil sa pagsambit ng pangalan ni Gloria, ay aking napagtanto ang mga katagang lumabas sa aking bibig.
Mabuti nalang at mali ang pag-aakala ng matanda, na sa halip na si Keith ay si Gloria ang tinukoy nito.
Isang buntong hininga ang kumawala sa aking bibig.
Siyang di ko kayang pigilan ang lugod ng aking damdamin kapag pinag-uusapan aking mahal.
Kahit papano ay napangalandakan ko ang pagsinta ko kay Keith kahit mali man ang pagkakaintindi nito.
Dahil sa aking buntong-hininga ay mas lalo pang namali ang matanda.
"Huwag kang mag-alala. Marahil ay inaasikaso pa nito ang mga kinakailangan mo.
Pihadong di magtatagal at makakalabas ka rin at makakapiling ang iyong irog.
Tiyak na dadating din iyon." Sabay kumpas ng kamay nito upang ihayag na maayos ang lahat.
Bago pa man ako makatugon ay muli itong nagsalita.
"Siya nga pala Ginoo, Di ba't anak mo yung tisoy na binatilyo? Abay lamalaking makisig ang bata."
Napangiti nalang ako at napatango sa pagsang-ayon.
Karugtong ng aking saad sa simula ay ito ang unang pagkakataon na makita kong nanibugho ang bata. Sa totoo lamang ay napakaraming pagkakataon akong nagseselos sa atensyong nakukuha ni Keith.
Tila isa itong usbong ng rosas na unti-unting sumisibol sa pagdaan ng araw. Ang ganda nito habang supang pa lamang ay lubha nang kaylugod na iyong ikabibihag at ikakabighani.
Isa na rito ay nang makuha nito ang atensyon ni Hector, na siya namang ikinapupuyos ng aking damdamin ng malaman kong pinagtangkaan nito ang bata.
Dagdagan pa ng mga dalaga sa aming paligid na aali-aligid.
Marahil ay mas lalo na paaralan kung saan napakaraming mga dilag na maaring sumundot sa aking irog.
Dala na rin ng pagitan ng aming edad ay lubha akong nangangamba at nababahala na baka magsawa ito sa akin at maghanap ng mas makakapuno sa pagkatao nito at makakabuo ng tinatawag na "pamilya".
Lalaki din ako kaya naman alam ko ang bugho na dala ng likas na pangangailangan. May mga bumabagabag din sa aking isipan bagaman noon ay napilitan lamang ito na ilahad ang kanyang katawan sa pangangailangan ng pagkalinga at matitirhan.
Paano kung ang puso nito ay hati pa rin sa katwiran ng pangangailangan at pagmamahal.
Paano kung dumating ang panahon na magkapagtapos ito ng pag-aaral at maging malaya; na di na kailangan sa akin ay umasa pa.
Kung malirip nitong ako'y wala nang pakinabang dahil sa aking katandaan.
Alam kong lahat ay pagsusumikapan kong ibigay, ipagkaloob sa bata; ako lamang ay piliin nito.
Siya ang nagbigay ng sigla sa aking dumadausdos na buhay, kaya naman ay ipapadama ko rin sa kanya ang kagalakan kung ako'y kanyang pagbibigyan.
Di ko kakayanin kung pati siya ay mawala sa aking buhay. Kung magkataon man ay kikitlin ko ang linya ng aking hininga sapagkat wala na itong saysay kung di kasama ang bata.
Dahil dito, ang saya na nadama ko kanina lang ay biglang naglumpasay at ikinalupaypay ng aking balikat.
Kung pwede lang dagdagan ang edad nito hanggang sa magkasing-edad kami o kaya nama'y humantong ito sa tamang edad upang kahit papano ay mawala ang paninimdim sa aking loob na hawakan ito ng may bugho.
"Alam mo pihadong napakaraming mga dilag ang magkakandarapang ilahad ang kanilang pwerta kapag tuluyang magbinata iyang bata." Dugtong ng matanda na tumatawa pa, na pumutol sa aking hinuha.
"Kung di ako magkakamali ay halos magkasing-edad lamang sila ng aking apo." Patuloy nito na nakangisi.
"AKIN LANG SI KEITH!
AKO LANG ANG MAY KARAPATANG MAGMAHAL SA KANYA!
AKO LANG ANG PUPUNO NG KANYANG PAGSINTA!
AKO LANG!" Nagpupuyos na saad ko sa aking sarili habang matamang nakatitig sa matanda.
Marahil ay nakuha nito ang aking nais iparating at ang mga ngisi nito ay kanyang inigham.
Nakasemento man ang isang paa ko't kamay ngunit babasagin ko ang mga ito sa bibig ng matanda hanggang sa di na ito muling makasambit ng ano mang salita.
Mali man ang aking iniisip subalit nagpupuyos na ako sa galit.
Kung nakakamatay lang ang tingin ay pihadong lupasay na ang matanda sa ngitngit ng aking mga titig.
"Paumanhin hijo sa aking mga tinuran, kung ito man ay nakapagdulot ng iyong pagniningas.
Ang tanging layon sa aking mga sinambit ay ang paghanga sa angking kisig ng iyong binatilyo.
Sa muli ay paumanhin." Labis na pagsisisi sa kanyang mga tinuran.
Kahit ang ibang pasyente na nakikinig lamang ay kita ang takot sa kanilang mga mata yamang halos magliyab ang aking katawan.
Bago pa man ako magsalita ay ang pagbukas ng pintuan ng aming silid at iniluwa nito ang nagwala ng langitngit sa aking damdamin - si Keith.
Napatingin ang lahat sa kanyang gawi, ngunit lahat ay tahimik.
May ngiti sa kanyang labi ngunit ang mga mata nito ay namumula marahil sa paghikbi.
Kahit ang ibang tao sa loob, base sa bakas sa kanilang mukha, ay kita ang pagtataka.
Napakunot ang aking noo, daglit mas nilaparan pa ng bata ang kanyang mga ngiti.
Tinungo nito ang aking higaan at nilapag ang dala nitong pamalit sa gilid ng kama at inilapag naman nito ang dalang pagkain sa maliit na lamesa malapit sa uluhan.
"Ayos ka lang ba ma-
Keith?" Halos pabulong at mapag-alala kong tanong.
Tumango ito ngunit namamasa ang mga mata nito.
Kagyat, aking tinungo at inihimlay ang aking sarili sa silyang de-gulong.
"Maari mo ba akong tulungang tumungo sa palikuran?" Saad ko sa bata kahit na wala akong kailangan roon.
Alam kong kailangan ni Keith ng sarilinan.
Nagmadali naman itong tumungo sa aking kinauupuan upang akayin patulak sa palikuran.
Alam kong alam nito ang aking layon.
Nang makapasok sa banyo ay tumayo ako. Akma pa itong aalalay sa akin ngunit mabilis ko itong ikinulong sa akin mga bisig.
"May nangyari ba?" Pabulong kong tanong sa bata.
Ang mata nito ay puno ng luha na nagbabadyang dumaloy.
Sa halip ay iniangat nito ang kanyang sarili upang idampi ang labi nito sa akin.
Sa una ay di ako tumugon dahil sa mga katanungang nanatiling nakasabit sa ere ngunit ano man yun o pangamba ay pihadong kanyang iniaabot sa pamamagitan ng halik na kailangan kong punan.
Kumalas ito sa aming paghahalikan at tumingin sa akin.
"Mahal na mahal kita Roldan!
Ikaw lang!" Saad nito na nagpalaki ng aking mga mata.
Ang aming pag-uusap ay mas mahina pa sa pagbulong upang ni isang boses ay di makaalpas sa anumang sulok ng palikuran; ngunit ang sinaad ni Keith ay tila isang trumpa kung dumagundong sa aking mga tenga.
Ang kaninang mga pangamba ko ay naglaho dahil sa tinuran ni Keith.
Mas ikinabigla ko pa nang akala ko'y muli itong sisiil ng aking labi ay umurong ito paibaba at kinalas ang nag-uumpisa kong maghumindig na kahabaan. Kahit na sa aking kundisyon ay di pa rin humuhupa ang kahalayan ng aking tubo sa dampi ng palad ni Keith at ang imahe na kaniig ito.
"Keith..." buhol kong tawag sa pangalan ng bata na nagsimulang isubo at isagad ang aking kaselanan.
Napatingala ako habang sinusubukang pigilan ang mga impit na ungol na gustong kumawala sa aking bibig..
Ang init ng hininga nito na dumadampi sa king kalamnan sa bawat pagsubo; at ang paggalaw ng labi nito sa aking saklaw.
Dahil sa labis na lugod na akin nadarama ay ramdam ko na ang papalapit na pagsirit ng aking katas.
Akma kong ikalas ang aking ari sa kanyang bibig ngunit pinigilan ako nito sa pamamagitan ng paghawak ng magkabila kong hita at mas idiniin pa ang aking ari.
Wala akong nagawa kundi ibulwak ang malapot kong katas sa loob ng bungaga ni Keith.
Ilag pintig pa at sinimot nito ang aking salin-lahi. Mas nabigla ako sa pag-aakalang iluluwa nito ang aking dagta ngunit linunok nito lahat.
Matapos ay siya mismo ang nag-ayos ng aking kaselanan pabalik sa aking salawal.
Nabigla nalang ako ng ihimlay nito ang sarili sa aking dibdib.
Ilang saglit pa at naramdaman ko ang pag-undag at panginginig ng kanyang braso; at sinundan ng mga hikbi.
"Mahal na mahal kita Roldan.
Ikaw lamang at wala nang iba." sambit nito na garalgal ang tinig dahil sa paghikbi.
"Alam ko.
Maging gayon din sa akin, ikaw lamang Keith." Marahan kong tugon sa giliw ng aking sinta.
Wala na akong pakialam kung anong isipin ng mga tao sa labas kung natagalan man kami sa loob ng palikuran, samantalang heto't nangangailangan ang aking mahal ng masasandalan.
Ang ikinaiinis ko lang ay heto ako't walang sapantaha sa problema ng aking sinta.
Ilang minuto pang nagtagal nang humupa sa paghikbi si Keith.
Sa kabila nang lahat ay di ko mawala sa aking isipan ang tila pag-iba sa ikinikilos nito.
Sa aming dalawa ay siya ang mas maingat, dahil kung pagbibigyan lang ang hayok ng aking laman ay titirahin ko ito sa anumang oras at kahit saan; ngunit ang pag-iingat na iyon ay nagsalba sa aming ugnayan na sobra pa sa mag-ama.
Kung pagdidilian, ay kanya lamang ginagawa ang pag-iingat sa pagpapahayag ng aming damdamin sa labas ng aming tahanan, hindi para protektahan ang pansariling kapakanan nito kundi para din tiyaking makakapanatili ito sa aking piling.
Di man ito sabihin sa akin ng bata ngunit, ano pa ang saysay ng aking edad kung wala akong karunungan sa aking mga nagdaan.
Ito ang isa sa mga rason kung bakit ako man ay hanga sa aking sinta, na sa murang edad ay tila bang ito'y isang pantas sa antas ng kaalaman at tikas.
Sa makailang saglit ay iniayos nito ang kanyang sarili at lumabas. Kita sa mata sa paligid ang pagtataka subalit ng makitang mugto ang mata ay tila nasagot ang kanilang kurong walang paroo't parito. Isa man ay walang nagtanong marahil din sa aking naisal bago pa man makarating si Keith.
Lumipas ang gabi na walang naibigay na paliwanag ang bata sa naiasal nito; datapwat ay nanumbalik ito sa kanyang dating katayuan na maalaga at laging may ngiti sa labi.
Kasalukuyan itong nakikipag-usap sa ibang dalaw sa silid. Ang malabnaw nitong mga ngiti, na nagtatago ng kung ano mang di niya kayang ilahad, ay lumilinlang sa iba ngunit sa akin ay maliwanag pa sa sikat ng araw na nalalantad.
Wala rin akong mapagtanungan dahil di pa rin nakakabalik si Nicanor mula nung pinakiusapan ko itong akayin at tulungan ang bata sa pagbalik dito sa hospital; ngunit mag-isang nakabalik si Keith; at ito ang nagbigay sa akin ng hinala na may nangyari ngang di kanais-nais sa pag-uwi ng aking sinta.
Lumipas ang gabi na wala akong nakuhang sagot sa mga tanong na bumabagabag sa aking isipan.
Heto't natutulog ang bata na nakatalikod sa akin.
Nakatalukbong ang aming katawan ng kumot at dahil na rin nasa bandang sulok kami ng kwarto ay di kami masyadong abot ng malamlam na sinag ng nag-iisang bombilyang pinapailaw kapag tagtulog na.
Ikinulong ko sa aking bisig ang bata upang iparamdam dito na wala siyang dapat ikabahala sa kung ano mang ikinababahala nito. Na ako'y narito't sasangga at pangangalagaan siya ng buo.
Sinamyo ko ang buhok nito at ginawaran ng halik at tuluyang nagpasakop sa antok.
At sa umaga, bumungad sa akin ang mukha ng aking pinakamamahal na mahimbing na natutulog. Ang mukha nitong banayad at ang mapula nitong labi na bahagyang nakaawang na sa akin ay nagbigay sakin ng paru-paro sa aking sikmura na kailanman ay di ko makakasanayan.
Kulang man sa pisikal na katangian at kaanyuan ay nagpapasalamat ako na ibinalik ng bata ng aking pagsamyo, na akin namang panghahawakan at pangangalagaan dahil di lamang ginto ang kahalintulad nito kundi isang diamanteng mas makinang pa sa ningning ng bituin sa alapaap.
Sa pagsibol ng bukang-liwayway ay aking ipinagdadarasal na sana ako'y makauwi na sa aming tahanan at malayang mayakap at mahagkan ang bata sa aking harapan.
Napaisip na lamang ako sa sana'y ginagawa namin ngayon. Ang sana'y pag-iisa namin upang makabuo ay napalitan ng lasog ng katawan. Siguro ay kaparusahan din ito sa akin dahil sa aking labis na kahalayan.
Bagaman, sayang lang talaga ang pagkakataon na dapat ay dama namin ang sarap ng init ng isa't isa.
Siguro mabuti din ito upang maging mas makrema, malapot, at matibay ang aking mga punla kung sakali man.
Napahaw na lamang ako sa aking mga hinuha ng magpungas ang bata at idilat nito ang kanyang mga mata at sinabayan ng isang malamlam ngunit matamis na ngiti.
"Magandang umaga..." Sambit ko rito. "..mahal ko." Karugtong ng aking usal na walang tinig.
Mas lumapad ang ngiti nito, at kagaya ng aking ginawa ay kanyang rin itong ipinangusap sa akin.
Napakagat na lamang ako sa aking labi upang pigilan ang sariling wag mahalikan ang malaking tukso sa aking harapan.
Sa halip ay aking inilapat ang aking hinlalaki sa kanyang labi at aking inilapat din sa aking labi. Kahit sa ganung paraan ay aking nahagkan ang aking mahal.
Bumangon na si Keith at nanghanda na para sa umaga. Gayun din ang ibang mga bantay na paroon-parito upang akayin at daluhan ang kailangan nga kani-kanilang mga pasente.
Mabilis lamang na lumipas ang mga oras at mga araw.
Kahit na gusto ng bata na maglagi sa aking tabi ay hindi ko ito pinahintulutan na lumiban sa pag-aaral; ngunit bilang isang misis ay walang palya itong pumaparito sa hospital upang daluhan ang aking mga pangangailangan.
Kalauna'y dumating din ang araw na aking pinakahihintay na makaalpas sa hospital.
Dinaluhan ni Keith at Nicanor ang aking mga kailangan upang tuluyang makaalis.
Mabuti nalang at minimal ang mga naging gastos namin dahil sagot ng kumpanya ng nakabangga ang pagpapagamot sa akin. Habang nag-ambag naman ang aking mga katrabaho para tulong-pinansyal sa aking ibang gastusin tulad ng gamot.
Dahil dito ay naiwasan kong magamit ang perang pinag-ipunan ko para sa kinabukasan ni Keith. Pantustos sa kanyang pag-aaral gayong kita ang pagpupursigi nito na makapagtapos; at gusto kong katuwang ako nito na makamit ang kanyang pangarap -at maging ng akin.
Laking pasasalamat ko din at handa pa din akong tanggapin ng aking pinagtatrabahuan sakaling tuluyan humilom ang aking mga tinamong sugat.
Ako ang padre-de-pamilya kaya dapat na maging matatag at masikap ako sa pagganap ng aking tungkulin sa aking *asawa.
Sa ikalawang buhay na ipinagkaloob sa akin ay sapat na ito upang mas imulat pa ang aking mata at tuluyang tanggalin ang taling nagbubukod sa aming dalawa- ang turingang mag-ama.
Gusto kong tuluyang makita ako ng bata sa pigura ng isang lalaki na nagmamahal sa kanya; hindi bilang tiyo o tatay, kundi isang kabiyak na kikitain siya bilang kahati ng aking buhay.
Gusto kong makita niya ang pagmamahal kong ibubuhos sa kanya hanggang sa malunod siya at di na makatunghaw at maghanap ng iba.
Mura man ang edad nito ngunit gusto kong itatak at ililok sa puso't isipan nito ang isang Roldan.
Sugal man kung iisipin ang aking ginagawa ngunit nakapagdesisyon na akong itaya kung anong meron ako sa batang sinisinta ko.
Napangiti nalang ako habang tinatanaw ang bata na iilang hakbang lang ang layo sa amin bitbit ang iilang gamit na dinala nung lumagi ako sa hospital, habang binabagtas ang daan patungo sa aming tahanan.
Paminsanang bumabaling sa kanyang likuran ang bata marahil tiyakin ang aking kalagayan.
Nang muli nitong usisain ang aking sitwasyon pasimple kong ininguso ang aking bibig sabay kindat.
Tumingin naman ako kay Nicanor at baka nakita ako nito sa aking ginawa, ngunit abala lamang ito sa pag-alalay sakin.
Nalukot naman ang mukha ng aking misis ngunit kalauna'y isang tipid at kiming ngiti ang kanyang itinugon.
Oo! Sabik na akong masolo ang asawa ko. Nabali man ang paa't braso ko ngunit handa nang sumabak sa gyera ang manoy ko.
Hanggang subo lang ang natikman ko nung sa pagamutan pa kami. Ngayon ay mapapasubo naman ang bahayan ng sinta ko sa tubong tuturok ng paulit-ulit at lulupasay sa butas nito.
Napakalmot nalang ako sa aking pagitnaan na nag-uumpisang maghumindig sa pantalon ko.
"Mabuti naman at makakaprente ka na dahil andito ka na sa bahay mo Roldan." Saad ni Nicanor nang maabot namin ang aming bahay.
"Alam ko namang wala akong dapat ipag-alala sapagkat nandyan naman si Keith na handang mag-alaga sayo." Dagdag nito.
"Sinabi mo pa. Ganyan talaga pag misis at kapag PUNO - ng pagmamahal." Usal ko sa aking sarili.
Tipid naman na ngiti at tango ang isinagot ko sa iniusal ni Nicanor.
"O siya, di na ako magtatagal pa't para makapagsalansan na kayo ng mga gamit nyo at makapagpahinga na rin." Ani ni Nicanor na aking lugod na pinagpasalamatan. Isang pakikipagkamay at kinakapatid na yakap ang ginawad ko rito bago pa man nito tuluyang nilisan ang aming tahanan.
Nang mawala si Nicanor sa landas ay aking isinara ang pintuan habang si Keith ay nakaalalay sa king gilid.
Sa pagsara ng pinto ay siya namang pagsara ng aming mga labi. Marahan ngunit puno ng pag-aasam sa bawat isa ang paggalaw sa aming halik.
Sa paghiwalay ng aming labi ay ikinulong ko ito sa aking bisig at dinama ang init na nagpapahinahon sa bagabag kong katawan, isip, at damdamin.
"Salamat mahal ko." At muling nilapat ang aking labi sa kanya.
"Para sa ano?" Tanong nito.
"Sa lahat-lahat.
Sa pagmamahal mo.
Sa pagkatao mo.
At sa pagkakataong nagtagpo ang landas natin." Buong puso kung saad.
Sakatunayan, nahihiya akong isaad ang mga katagang ito kaya naman ay ikinulong ko ito sa aking yapos.
Mga mumunting halakhak ang aking nadama sa batang nakasubsob ang ulo sa aking dibdib.
Inilapat nito ang kanyang mga kamay sa aking dibdib at iniangat ang kanyang ulo upang magtagpo ang aming paningin.
"Gayon din ako aking mahal.
Sisikapin kong punan at pantayan ang pagmamahal mong ipinagkaloob sa akin.
Di ko na kakayanin pa ko kung pati ikaw ay mawala sa aking piling." Tugon nito na kumalas sa hanggang ngayo'y aking mga agam-agam.
"Ano ang nagawa ko para tamahin ang katulad ni Keith." Anito sa aking isip habang iniugnay kong muli ang aming mga labi.
"Di lang naman sinabi mong pupunan mo ang aking pagmamahal ay may pangako din akong dapat tupdan." Upang ipaalala dito ang naudlot naming layon, gamit ang maayos kong kamay ay nilamas ko ang palaupuan nito.
Inihilig ko ang aking ulo sa kanyang tenga upang bumulong.
"Danang aking ipinangako na pagsisidlan ko ang lagusan mo hanggang sa makabuo tayo; na sa kasamaang-palad ay naudlot dahil sa pagkaka-ospital ko.
Gayong tayo'y pawang sabik sa piling ng isa't isa ay hayaan mong tuparin at isakatuparan ko ang ating plano."
Napalaki naman ang mata nito na aking lihim na ikinatuwa. Malamang sa malamang ay hindi ito sasang-ayon sa aking pang-eengganyo sapagkat mas uunahin nito ang aking kapakanan sa ngayong di pa tuluyang mabuti ang aking pangangatawan.
Pero wala namang mawawala kung susubukan.
At kung sakali man lintik na walang ganti lang ang barurot ng aking tutoy hangang mag-inumagahan.
"A-anong pinagsasabi mo dyan. K-kinakailangan mo pang magpahinga. K-kailangan ko pang iligpit ang mga gamit at m-maghanda ng ating higaan." Garalgal nitong puna.
Isinandal ko ang aking sarili sa pintuan at tinanggal ang pagkakabutones nga aking pantalon. Himas ang aking sundalong tayong-tayo.
Ipinasok ko ang aking kamay sa aking damit, daglit hinimas papuntang dibdib upang tumambad ang tukso sa kanyang harapan.
Ang aking tubong luwa sa aking korto habang basa sa paglalaway.
Kita sa mata nito ang pagragasa ng libog na pilit nitong tinatanggihan.
Napatalikod ito at akmang aalis.
Mukhang di nga uubra ang pag-aalo ko rito. Sa panghuli ay aking sinubukan ang katatagan ni Keith. Na kung talagang makatiis ito ay wala akong magagawa kundi, sa unang gabi sa pagbalik sa aming tahanan, ang magmaryang-palad.
PERO, alam kong masarap ang bawal.
Nilamas ko ang aking kahindigan at nagpalabas ng ugong na malakas.
Nahinto ang bata at bumaling na suko ang Bataan.
"Kaya mo na ba?" Hamon nito na di ko uurungan.