~×ភាគទី:22×~
នីគី:«សូនូហា៎...សូនូកុំនៅសង្ខំពួនអីឆាប់ចេញមកយេីងអាចនិយាយគ្នាបានណា...!» រាងក្រាស់និយាយបណ្ដេីរដេីរបណ្ដេីរថោយសម្ងេងយ៉ាងធ្ងន់របស់នាយធ្វេីអោយពេញមួយផ្ទះឮសឹងតែគ្រប់ទិស។ពីព្រោះផ្ទះមិនមែនតូចទេគឺធំល្មមអាចរស់នៅបាន7សន្ដានបានಥ‿ಥ។ នីគីដេីររកសូនូគ្រប់ទិសទិសគ្រប់បន្ទប់អស់ហេីយនៅតែមិនឃេីញ នៅសល់តែបន្ទប់ចុងក្រោយមួយតែប៉ុណ្ណោះដែលមិនទាន់រកគឺបន្ទប់សម្លៀកបំពាក់។នីគីដេីរមកដល់ភ្លាមរាងខ្ពស់ក៏សួរឡេីងដោយមិនបង្អង់យូរថា;
នីគី:«រកឃេីញហេីយប្រុសតូច!ឆាប់ចេញមកកុំនៅយូរពេកណា» នីគីនិយាយទាំងញញឹមចុងមាត់ហេីយក៏បានសម្លឹងមេីលទៅការ៉ូដោយចែដន្យាទេីបឃេីញមានដានជេីងមួយគូរបានផ្ដានពីលេីការ៉ូដែលធ្វេីអោយនីគីកាន់តែប្រាកដថែមទៀត សូនូពិតជានៅក្នុងបន្ទប់នេះមែន។ បន្ទាប់ពីមេីលរួចនីគីក៏សម្លឹងសង្កេតមេីលទូរដាក់ខោអាវទាំងអស់នៅក្នុងបន្ទប់យ៉ាងព្រឹតព្រៀនហេីយក៏បានឮសូរសម្លេងពីទូរខោអាវមួយបានបន្លឺឡេីង ដូចជាមនុស្សរេីអញ្ចឹង។
នីគី:«ហាសហា៎ ចាប់បានស្រេចហេីយ!» រាងក្រាស់និយាយទាំងញញឹមរួចក៏ដេីរសំដៅទៅពីមុខទូរខោអាវនោះយ៉ាងសប្បាយចិត្ត...។ គ្រាន់តែបេីកភ្លាមមកនីគីក៏បានឃេីញសូនូកំពុងដេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់ដូចកូនង៉ែតអញ្ចឹងជាមួយនឹងសម្លេងស្រមុករំភេីយដូចស្រមោចមេីលទៅយ៉ាងគួរអោយស្រឡាញ់។ រាងខ្ពស់សក់ទង់ដែកញញឹមបន្តិចមុននឹងអោនទៅមេីលអោយចុំពីមុខមនុស្សដែលខ្លួនធ្លាប់មានចិត្តបងសហរឡាញ់តាំងពីអតីតកាលមកម្ល៉េះ។
នីគី:«សូនូ...នៅតែគួរអោយស្រឡាញ់ដដែល» រាងក្រាស់និយាយរួចក៏យកដៃទាំងគូរទៅលេីកបីម្ចាស់ចិត្តខ្លួនពីខាងក្នុងទូរមកថ្នមៗមិនហ៊ានកម្រេីកខ្លាំងខ្លាចភាគីម្ខាងភ្ងាក់ឡេីងបន្ទាប់មកនីគីក៏បានបីសូនូបានសម្រេចរួចធ្វេីដំណេីរចេញពីបន្ទប់នេះសំដៅទៅកាន់បន្ទប់ដេកផ្ទាល់ខ្លួនបាត់ទៅ។
នីគី:«អូនច្បាស់ជាហត់ហេីយ តោះពួកយេីងឆាប់ទៅដេកជាមួយគ្នា»
~Skip
Flashbacks
ត្រឡប់ទៅអតីតកាល
មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលជាជនជាតិជប៉ុនបានរស់នៅទឹកដីប្រទេសកូរ៉េទីក្រុងសេអ៊ូល។ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមានរហ័សនាមថា"នីឈីមូរ៉ារីគី" ដែលហៅកាត់គឺ
"នីគី" ។ នៅប្រហែលអាយុប្រាំឆ្នាំនីគីបានចូលរៀននៅសាលាមេត្តយ្យមួយកន្លែងដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាយនិងការបង្រៀនគួរសមដែរ មុនដំបូងនីគីគិតថាវាគឺជារឿងដ៏ល្អមួយក្នុងជីវិតរបស់គេដែលគេបានចូលរៀននៅក្នុងសាលានិងបានគិតថាអាចបង្កេីតមិត្តភក្តិជាច្រេីនលេងជាមួយគ្នា។ប៉ុន្តែការគិតរបស់នីគីគឺផ្ទុយស្រឡះពីគេឆ្ងាយណាស់ពីព្រោះមិនបានមួយអាទិត្យផងមានសិស្សក្មេងៗដទែទៀតបានមកវាយដុំធ្វេីបាបពីរូបរាងធាត់ៗរបស់នីគី។ជារៀងរាល់ថ្ងៃនីគីតែងតែបានពាក្យមេីលងាយជាច្រេីនពីក្មេងៗដទៃទៀតមិនមានថ្ងៃលួសឡេីយប៉ុន្តែនីគីមិនហ៊ានប្រាប់ប៉ាម៉ាក់ឬលោកគ្រូអ្នកគ្រូឡេីយដោយពាក្យគំរាមកំហែងពីសិស្សនោះថាបេីហ៊ានតែប្រាប់ជីវិតរបស់នីគីគឺកាន់តែពិបាកថែមទៀត...។
នៅថ្ងៃមួយនៅពេលសិស្សដទៃមកធ្វេីបាបនិងនិយាយពាក្យមេីលងាយទៅនីគីដូចសព្វនោះស្រាប់តែមានសិស្សប្រុសម្នាក់មានអាយុបងនីគីតែប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះបានមកការពារនីគីពីសិស្សដែលធ្វេីបាបទាំងនោះ។
??:ហាសហា៎ អាជ្រូកអែងមិនសមនឹងមករៀនក្នុងសាលានេះទេ អែងសមតែនៅក្នុងជង្រុកលេងជាមួយផុកទាំងនោះ»
??:«ហីហីត្រូវហេីយៗអាក្មេងជ្រូក »
??:«ហាស៎មាឌកាម៉ាប់ចឹងសមនឹងមុខរបស់អែងណាស់» កំពុងតែនិយាយស្រាប់តែមានរបស់ម្យ៉ាងគប់ចំក្បាលពួកក្មេងទាំងនោះម្នាក់មួយៗមិនខ្វះសូម្បីតែម្នាក់។ ពួកក្មេងៗទាំងនោះបានងាកទៅមេីលទាំងមិខខឹង ដេីម្បីដឹងថាជាអ្នកណាក៏ឃេីញកូនក្មេងប្រុសម្នាក់មានរូបរាងមិនខុសពីនីគីប៉ុន្មានទេគ្រាន់តែស្គមជាងបន្តិចបានដេីរសំដៅមករកនីគីទាំងមានអាវុធក្នុងដៃ...។ ក្មេងប្រុសនេះមានឈ្មោះថាសូនូ ដែលមានរហ័សនាមប្រចាំសាលាថា កូនខ្លាក្រហមដោយសារតែចារឹកឆ្នាស់ឆ្នេឹមរបស់គេដែលការពារអ្នកស្លូតៗពីពួកធ្វេីបាបទាំងឡាយក្នុងសាលាមេត្តយ្យនេះ។
សូនូ:«មិនអីទេមែនទេ មានឈឺកន្លែងណាដែលទេ??» សម្លេងក្រលួចដូចកាំបិតដូចដែលគេនិយាយបានបល្លឺឡេីងសួរទៅកាន់នីគីឯនីគីវិញកំពុងតែភ្លេីកនឹងព្រឹត្តិការណ៍មួយនេះមិនសឹងជឿសោះថាមានអ្នកមកការពារខ្លួន។
មីគី:«បា-បាទខ្ញុំមិនអីទេ ពិតជាមិនអីទេ!»
សូនូ:«មិនអីចឹងហុី មេីលចុះមានរបួសស្បែកទៀតផងនៅតែមិនអីទៀតមិនអីទេចាំខ្ញុំនាំទៅបន្ទប់ពេទ្យអោយណាចាំមួយភ្លេតសិន»
សូនូ:«*ដកដង្ហេីមធំ...ពួកអស់អែងពិតជាមិនស្ដាប់ខ្ញុំនិយាយពិតមែន ត្រូវទេ???ខ្ញុំប្រាប់ប៉ុន្មានដងហេីយថាឈប់ធ្វេីបាបអ្នកដទៃ?»
??:«មេីលចុះៗពួកគេទាំងពីជាជ្រូកដូចតែគ្នាចឹង ហាសហា៎ហេីយហេតុអីទៅយេីងត្រូវស្ដាប់អែង?»
??:«មែនហេីយៗ »
សូនូ:«គិតទៅពួកអែងទាំងអស់នេះពិតជាមិនស្គាលឮភ្លេីងមែនចាំមេីលណា» អាយុតិចមែមពិតតែអាខាងនិយាយស្ដីនេះមិនតិចទេណាចង់ខ្លាំងជាងអ្នកអានទៀត។ សូនូមិនបង្អង់យូរខ្លួនក៏សន្រួលសម្លេហបន្តុចមុននឹងហៅប្រាប់គ្រូថាមានអ្នកធ្វេីបាបនៅម្ដុំនេះ។
សូនូ:«អ្នកគ្រូលោកគ្រូ!!!មានក្មេងធ្វេីបាបនៅទីនេះ!!» សូនូរាងតូចមិនខ្លាចឡេីយពាក្យគំរាមកំហែងពីអ្នកណាទាំងអស់ជាពិសេសក្មេងៗទាំងនេះទេីបសូនូក្លាហានហ៊ានហៅអស់លោកអ្នកគ្រូទាំងឡាយជាមួយនឹងសម្លេងដូចមេក្រូទិសទាំង4បល្លឺឡេីង។
??:«នែក-នែក៎អាក្មេងជ្រូក អែងកំពុង-ធ្វេីអីនឹងហាស៎»
សូនូ:«ត្រចៀកប៉ោតទេហី គឺខ្ញុំហៅលោកគ្រូអ្នកគ្រូនឹងហេីយលប់ៗ»
To be continued
-សូមអរគុណសម្រាប់ការអាន(ʃƪ＾3＾)
-សូមអធ្យាស្រ័យរាល់កំហុសទាំងឡាយ(◕દ◕)
-ជួបគ្នាវគ្គក្រោយ♡
Ps:មួយម៉ាត់ក្នុងវគ្គនេះចង់និយាយថាភ្លាវ😃ព្រោះសរសេរបែបសម្រាយមិនសូវជាល្អប៉ុន្មានទេបេីមិនយល់ត្រង់ណាអាចcmtបាន។ គិតចុះសរសេរឡេីងមានអារម្មណ៍ថាកាលសរសេរដំបូងចង់សរសេរខ្លីៗតែសរសេរចុះឡេីងកាន់តែវែងទៅៗ🙃🤔តែមិនអីទេសរសេររឿងដែលខ្លួនចូលចិត្តចឹងហេីយបានអ្នកអានចូលមេីលទៀតយូរប៉ុណ្ណោះក៏បន្តដែរ😍។
-រឿងនេះជារឿងបែបស្នេហាត្រីកោណ
ប៉ុន្តែចុងក្រោយសុំលាក់សិន😂មិនដឹងគួរដាក់សេដឬសប្បាយទេណ៎???
-spoiler :ស្នេហាត្រីកោណពីរគូរ🤭🤫.